Zelfvertrouwen en Weerbaarheid



Als stafpedagoog bij een GGD merk ik de afgelopen jaren dat er meer vragen komen van ouders en professionals hoe zij het zelfvertrouwen en de weerbaarheid van kinderen kunnen vergroten. Het lijkt wel alsof kinderen de laatste jaren minder weerbaar zijn en minder voor zichzelf kunnen opkomen. Maar is dat wel zo?

Ik denk dat er  heel veel verschillende kinderen rondlopen. Elk met een eigen karakter en elk met hun eigen mate van zelfredzaamheid, vertrouwen en weerbaarheid. Gelukkig maar dat ieder kind verschillend is. Zelfs meerlingen kunnen een compleet  verschillend karakter hebben, laat staan broertjes en zusjes in één gezin. Het ene kind kan dus veel beter van zich afbijten dan het ander kind. De één is mondiger dan de ander en je hebt ook kinderen die gevoeliger zijn dan de rest van hun leeftijdsgenootjes.

Maar de wereld is ook veranderd. Het lijkt harder te zijn geworden, meedogenlozer. Sociale media is erbij gekomen waardoor er ook meer zorgen zijn ontstaan. Er kan nu anoniem worden gepest en getreiterd en onze kinderen komen in aanraking met beelden waar zij eerder geen toegang tot hadden. Hoe kunnen wij onze kinderen weerbaarder maken? In deze blog enkele tips.

  • Ieder kind heeft zijn eigen karakter. Als ouder is het belangrijk om dit te realiseren en accepteren. Natuurlijk willen we het beste voor onze kinderen. We willen dat onze kinderen zich staande kunnen houden in deze maatschappij. Maar het helpt jezelf als ouder, maar vooral ook je kind als je accepteert dat je kind eventueel gevoeliger of juist mondiger is. Elk karakter heeft namelijk ook mooie kanten en voordelen.
  • Geef je kind voldoende complimenten. We zijn geneigd om vooral te kijken naar het negatieve. Niet geheel vreemd, dit gevoel blijft namelijk langer hangen. Willen we onze kinderen echter meer zelfvertrouwen geven, dan helpt het enorm als we ze complimenteren voor de dingen die ze goed hebben gedaan.
  • Moedig je kind aan om doelen te stellen. Door doelen te stellen, zullen ze ook hun best gaan doen om het doel te behalen. En als ze hun doel behaald hebben, groeit hun trots. En daardoor ook hun zelfvertrouwen. En hebben we weer een prachtige reden om te complimenteren.
  • Heb je het gevoel dat je kind wat extra zelfvertrouwen kan gebruiken? Help je kind om zijn/haar eigen prestaties te erkennen. Sommige kinderen vinden het moeilijk om hun eigen successen te zien, laat staan te vieren. Heeft je kind zijn/haar best gedaan op school? Of een judo examen gehaald? Hang slingers op! Of maak posters waarop staat afgebeeld hoe trots je op je kind bent.
  • Stimuleer je kind om zijn/haar eigen ideeën te uiten. Dit is een goed leermoment voor je kind. Ze voelen zich zo serieus genomen en gaan vol vertrouwen aan de slag met hun idee.
  • Leer je kind om zelf problemen op te lossen. Dit kan al vanaf een jonge leeftijd. Als ouders willen we onze kinderen graag zoveel en zo goed mogelijk helpen maar als we alles voor onze kinderen doen, geven we ze niet de tools mee om later zelf hun eigen problemen op te kunnen lossen.
  • Maak je je druk om de weerbaarheid van je kind en wil je je kind aanmelden voor een training? Judo is een goede sport om kinderen wat weerbaarder te maken. Er zijn ook diverse programma’s die goed onderbouwd zijn, zoals de Rots en Watertraining, sociale vaardigheidstrainingen en speciale programma’s voor aanstaande brugklassers. Deze programma’s worden soms kosteloos aangeboden in je eigen gemeente.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl
Op de Parenthing Facebook pagina  worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.  



Vlinders in je buik

Niet lang geleden bezochten wij als gezin de eerste open dag voor een middelbare school voor onze zoon. Hij zit momenteel in groep 8 en mag komend schooljaar naar de brugklas. We mochten een gastles bijwonen en zoonlief gaf aan wel interesse te hebben in de biologieles. Het bleek over regenwormen te gaan en de leraar die overigens enorm enthousiast was, liet op een gegeven moment op het plaatje zien waar de geslachtsorganen waren van de regenworm. Hij noemde het gewoon bij de naam dus meneer vertelde: hier ligt de anus, de penis of de vagina.

Ik had verwacht dat er gelachen zou worden in de klas maar het viel mij enorm mee. Dus zette mij dit aan het denken. Was het zo stil omdat deze kinderen gewoonweg niet (meer) lachen om deze woorden? Of lag het aan het feit dat deze kinderen weinig wisten over de geslachtsorganen? En had ik wel genoeg gesproken met mijn zoon over dit onderwerp?

Sinds enkele maanden mag ik deel uitmaken van de werkgroep Seksualiteit bij de GGD waar ik werk. Als stafpedagoog houd ik mij voornamelijk bezig met de opvoeding en seksuele opvoeding is hier uiteraard een belangrijk onderdeel van. Daarnaast geef ik ook vrij vaak opvoedcursussen aan onder andere ouders van peuters en de laatste tijd komt de seksuele opvoeding vrij vaak ter sprake. De ouders die mij kennen van een cursus weten dat ik gemakkelijk praat over seksualiteit. Los van het feit dat mijn ouders er niet geheimzinnig over deden, werk ik bij een GGD. Werken bij een GGD betekent dat je erg open-minded moet zijn. Inmiddels zijn wij zover dat mijn zoon zo goed als alles weet over de aankomende puberteit. Ook onze dochter (9) namen wij mee in het gesprek want zij heeft klasgenootjes en vriendinnetjes die al borsten beginnen te krijgen. Maar hoe ga je het gesprek aan met je kind? En wat is een goede leeftijd om te starten? En hoeveel moet je vertellen? In deze blog een aantal tips.

  • Seksuele opvoeding begint al bij de geboorte. Op een gegeven moment zullen jongetjes zodra het ze even lukt en de luier uit is, direct grijpen naar hun penis. Het beste is om je er niet druk om te maken en je te verplaatsen in je kind. Je kan er als kind namelijk niet om heen dat er wat hangt tussen je benen dus grijpen maar! Het komt zelden voor dat kindjes te hard trekken dus echt pijn doen ze zichzelf niet.
  • Kinderen zijn van nature nieuwsgierig. Aangezien de seksuele opvoeding al op hele jonge leeftijd begint, is het ook goed om alle vragen van je kinderen te beantwoorden. Neem je kind ook mee als je gaat douchen of naar de wc gaat. Gaan ze vragen stellen? Zeker weten! Maar kinderen zijn ook tevreden als ze een antwoord krijgen en zullen hun ervaringen niet delen op social media, dus dat scheelt. Daarnaast ben je niet de enige ouder wiens kind lacht bij het zien van je borsten, schaamhaar, vagina of penis. Iedereen heeft ze dus het is een mooie start om uit te leggen dat dit bij het lijf hoort.
  • Lees boeken met je kinderen. Er zijn veel (prenten)boeken in de bibliotheek te leen en Rutgers heeft hele leuke en gratis down te loaden folders over de seksuele ontwikkeling.
  • Seksuele opvoeding heeft niet alleen te maken met de geslachtsorganen maar ook met het aanleren van grenzen bij kinderen. Het is belangrijk dat kinderen weten waar de grenzen liggen en niet alles mag of wenselijk is. Als ouders kunnen jullie je kinderen hier goed bij begeleiden.
  • Kunnen jonge kinderen masturberen? Dit is een vraag die ik regelmatig te horen krijg. Het komt voor dat jonge kinderen, soms wel 2 of 3 jaar, het een prettig gevoel vinden om met hun kussen of knuffel te wrijven tegen hun geslachtsdeel of in de boodschappenwagen van een supermarkt erg zitten te zwaaien met hun beentjes. Kinderen kunnen hier bijvoorbeeld rode wangen van krijgen. Wat moet je er als ouders mee? In ieder geval niet verbieden. Je kan je kind wel vertellen dat het prettig is om dit in de eigen slaapkamer te doen en niet waar anderen bij zijn. Dit hoort bij de seksuele ontwikkeling en normaliter houdt het vanzelf op als kinderen naar de basisschool gaan.
  • Rond de leeftijd van 9/10 jaar is het fijn om te beginnen te praten over de komende puberteit. Het ene kind stapt er later in dan het ander kind maar meisjes van 9 kunnen al borsten beginnen te krijgen en als ze 10 zijn kunnen ze al ongesteld worden. Daarnaast is het zo dat kinderen in groep 7 vaak door de jeugdverpleegkundige van de GGD worden gezien waarbij ze ook vaak een pubergids meekrijgen en gesproken wordt over de puberteit. Het is dan altijd fijn als ze niets nieuws te horen krijgen van een vreemde GGD-er en het gesprek al heeft plaatsgevonden met de ouders. Vind je het moeilijk om over dit soort zaken te praten? Dat is begrijpelijk. Rugters heeft een aantal folders over de puberteit en in de bibliotheek zijn ook goede boeken te vinden. Geef aan je kind aan dat hij of zij mag aangeven of hij het fijn vindt om met je erover te praten en geef ook aan dat je het boek in zijn/haar kamer zal laten zodat ze er zelf in kunnen bladeren als ze willen. Probeer er niet geheimzinnig over te doen anders krijgen ze het gevoel er niet over te kunnen praten met jullie.
  • Tijdens de puberteit gebeurt er van alles met je kind. De hormonen gieren door het lijf en het kan een verwarrende tijd voor de jongeren zijn. Zo kunnen ze zich opeens heel verdrietig voelen, kunnen ze erg moe zijn en veel willen slapen of kunnen ze opeens twijfelen aan hun seksuele geaardheid. Sta open voor gesprekken en stap ook in de belevingswereld van je kind. Neem hun zorgen serieus en vraag hoe je kan helpen/steunen.
  • Is je kind mogelijk al toe aan zijn of haar eerste seksuele ervaring? Als ouder kan het lastig zijn om hierover na te denken maar seks is natuurlijk en ooit zullen onze pubers ook hun eerste seksuele ervaring hebben. Je hoeft als ouder uiteraard niet in details te treden maar het is fijn als je kind weet dat hij/zij altijd bij je terecht kan en met jou kan praten over veilige seks. Er zijn veel websites voor jongeren waar ze vragen kunnen stellen over seks, seksualiteit of andere onderwerpen, wellicht kan je samen zoeken naar welke mogelijkheden er zijn zodat je puber weet waar je vragen kunt stellen. De website van Sense geeft betrouwbare informatie.

De puberteit en praten over de seksuele opvoeding kan ook leuk zijn. Dat het spannend is voor sommige ouders is begrijpelijk, vooral als je zelf niet zo opgevoed bent. Maar ook dit is onderdeel van de opvoeding en als ouders hebben wij een hele belangrijke rol en zien onze kinderen ons als voorbeeld.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina  worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.  

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.  

Gaan we anders opvoeden in 2019?


Het nieuwe jaar staat alweer om de hoek. Een nieuw jaar en hopelijk een gezond 2019. Maar ook met nieuwe verwachtingen en voornemens. Voornemens zijn altijd mooi. En het is niet altijd nodig om tot januari te wachten om ermee te starten. Hebben jullie ook opvoedvoornemens voor 2019? Of kijken jullie terug  op een mooi jaar waarin je tevreden bent over je opvoedkwaliteiten? Dat kan uiteraard ook.

Mijn professionele opvoedwens 

Als trainer van opvoedcursussen spreek ik regelmatig ouders die diverse punten opnoemen waaraan ze willen werken. Andere opvoedkwaliteiten, als opvoeder sterker in je schoenen staan, meer met je partner samenwerken. Het valt mij op dat wij ouders vaak worstelen met dezelfde opvoedvragen. Mijn professionele opvoedwens voor de komende jaren is dat vragen stellen over de opvoeding normaal wordt. Soms weetje het gewoon even niet. Soms wil je een bevestiging van je vriendin,partner, een jeugdverpleegkundige of opvoedadviseur dat je het goed doet. En soms heb je gewoonweg antwoord nodig op nét die ene vraag over je puberend kind of peuter. Het kan allemaal en het is allemaal normaal. Het is heel gewoon om vragen te stellen! 

Meest gestelde vragen 

Maar welke vragen worden het meeste gesteld? En welk antwoord geef ik op deze vragen? In deze blog een opsomming van de top 3 opvoedvragen die ik vaak tegenkom. 

  1. “Ik schreeuw af en toe tegen mijn kinderen. Hoe kan ik dit minder gaan doen?” 

Ik complimenteer ouders altijd als ze mij een inkijkje geven in hun opvoedkeuken. Ik ben toch een vreemde en ze vertrouwen mij toe met hun vragen, opvoedhobbels en onzekerheden. Ik merk dat de meeste ouders het niet prettig vinden als ze soms uitvallen tegen hun kinderen, hun stem verheffen of met veel emoties hebben gereageerd op hun kind. Het is vaak onmacht en nét die laatste druppel. Het komt ook vaak voor dat het gebeurt als ouders een drukke werkdag achter de rug hebben of een onenigheid met hun partner hebben gehad. Meestal voel je het aan dat je bozer of emotioneler begint te worden. Als dit zo is, probeer even een moment voor jezelf te pakken. Zijn je kinderen op een veilige plek? Loop desnoods even naar buiten.  

  • “Mijn partner en ik zitten niet op dezelfde lijn. Hoe zorg ik ervoor dat mijn partneren ik op dezelfde manier opvoeden?” 

Ik ben nog geen enkel stel tegengekomen die precies op dezelfde manier opvoeden en het met alles eens zijn. Gelukkig maar want wat de ene ouder minder heeft, komt nét even wat sterker naar voren bij de andere ouder. Probeer op een rustig tijdstip, waar de kinderen niet bij zijn met elkaar in gesprek te gaan. Geef aan waarom het voor jou zo belangrijk is dat je partner (óf jij) het nét even anders aanpakt. Uiteindelijk gaat het om het belang van jullie kinderen en dit belang staat hoog op het prioriteitenlijstje van beide ouders.  

  • Mijn kind luistert heel slecht en vraagt op een slechte manier aandacht.” 

Een eerste vraag die ik aan ouders stel als ik dit hoor, is of hun kind wel goed hoort. Het klinkt heel simpel maar vaak staan we er niet bij stil dat peuters vaak verkouden zijn en daardoor tijdelijk minder kunnen horen. Als dat uitgesloten is, geef ik aan ouders aan dat het belangrijk is dat je je kind maar twee keer een instructie geeft. Dat klopt, maar twee keer. Niet vijf of zeven keer, en aftellen van 10 tot 0 hoeft ook niet. Luistert je kind en volgt hij je instructie op, dan verdient je kind een compliment. Luistert je kind niet, vertel je kind je instructie op precies dezelfde manier als de eerste keer. Volgt je kind je instructie op, geef dan een compliment. Luistert je kind niet, volgt er een logische consequentie. Dit kan variëren van de tablet die 5 minuten uit moet, tot je kind apart zetten op de eerste traptree, de hoek of de gang. Zorg ervoor dat je duidelijk aan je kind vertelt dat hij op de gang moet zitten, waarom (“je hebt niet geluisterd naar mijn opdracht, daarom ga je nu naar de gang”), wat je verwachting is (“de tijd gaat pas in als je ook stil blijft zitten/staan”) én hoe lang je kind op de gang moet zitten. Wij hanteren één minuut per levensjaar. 

Tot slot 

Over het algemeen zijn ouders tevreden over hun opvoedkwaliteiten. En dat is goed nieuws! ik zie als opvoedtrainer ouders die écht het beste willen voor hun kind en het goed doen. Mocht je wél vragen hebben over nét die ene vraag, schaam je niet: opvoedvragen zijn heel normaal en het is juist dapper als je deze durft te stellen. Voor opvoedvragen kan je terecht bij een opvoedadviseur, je eigen jeugdverpleegkundige of de website www.positiefopvoeden.nl.

Resteert mij om jullie mooie dagen te wensen en om van elkaar te genieten!

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl


.

December opvoed survival tips

November en december: enorme stress maanden. Tenminste, dat is wat ik van veel ouders hoor. Wat ik verder ook hoor van ouders:

  • Mijn kind is extra druk;
  • Opeens plast mijn kind weer in bed;
  • Mijn kind is opeens erg bang voor het donker;
  • Overal waar ik naartoe ga, loopt mijn kind mij achterna.

Bovenstaande opmerkingen van ouders zijn heel herkenbaar. En ook niet alarmerend. Want vanaf november worden het ook opeens drukke maanden en waar wij als volwassenen onze emoties over het algemeen goed kunnen reguleren, kunnen kinderen dat nog helemaal niet. En zie je dat ze moeilijker om kunnen gaan met alle prikkels die er momenteel om hun heen draaien. Het is ook veel. En het is allemaal zo beladen en spannend. Maar intussen willen wij als ouders wel dat de rust zo snel mogelijk terugkeert. Hoe doe je dat? In deze blog wat december survival tips!

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

Het kan enorm schelen als je niet op het allerlaatst van alles moet plannen. Niet alleen jij maar ook je kinderen worden er onrustig en druk van. Daarnaast is het fijn om alles lekker op tijd af te hebben zodat je meer met je kinderen kan doen in deze al zo drukke maand.

 

  • Maak zoveel mogelijk visueel.

Wij, de grote mensen, weten precies hoeveel dagen nog tot pakjesavond of Kerst. Maar kinderen hebben nauwelijks tot geen notie van de tijd en hoeveel dagen het nog duurt voor de cadeautjes onder de kerstboom open mogen. Werk daarom zoveel mogelijk met een (zelfgemaakte) kalender. Op www.gratisbeloningskaart.nl zijn er leuke kaarten te vinden die je gratis kunt downloaden.

 

  • Hou vast aan je dagelijkse rituelen.

Hoe moeilijk het ook is in deze drukke maanden, het is voor kinderen erg fijn als ze weten waar ze aan toe zijn en dat hun dagelijkse normale activiteiten gewoon doorgaan. Dit geeft kinderen rust en zorgt er daarom ook weer voor dat ze zich veilig voelen.

 

  • Maak keuzes.

Vooral voor de jongere kinderen zie je dat én thuis, én op school, én op de BSO, én op zwemles van alles wordt georganiseerd. Leuk allemaal maar het kan ook teveel voor kinderen zijn. Teveel prikkels zorgt ervoor dat onze kinderen druk gedrag gaan vertonen, of extra boos of verdrietig kunnen worden. Maak daarom keuzes in waar je wel en niet naartoe gaat. Vooral voor de jongere kinderen kan 1 Sintfeestje, of 1kerstviering al meer dan genoeg zijn.

 

  • Accepteer dat kinderen drukker kunnen zijn.

Teveel prikkels moeten er ook weer uit bij onze kinderen. En dat uit zich vaak in moeilijk in slaap vallen, meer huilen, bang zijn in het donker of bang om alleen gelaten te worden. Maar ook weer in bed plassen of verlatingsangst hebben. Als de rust is teruggekeerd, meestal medio januari, worden kinderen ook weer rustiger en kan je weer aan de slag met bijvoorbeeld zindelijkheidstraining.

 

  • Geniet van deze mooie tijd.

Ondanks alle drukte, kunnen de decembermaanden toch hele mooie maanden zijn. Probeer zoveel mogelijk te genieten van alle leuke kersttekeningen die je kinderen maken en betrek ze zoveel mogelijk bij het versieren van het huis, of de kerstboom. Dit zorgt voor een boost in het zelfvertrouwen bij onze kinderen.

 

Resteert mij om jullie mooie dagen te wensen en om van elkaar te genieten!

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

 

 

Mijn kind op de tablet

Het is een onderwerp die niet meer weg te denken is in onze opvoeding. Tablets, smartphones, laptops. De jeugd zit er steeds vaker achter en het is geen uitzondering om een baby van een jaar te zien swipen. Zijn er risico’s? En hoe lang is té lang om erachter te zitten? In deze blog enkele aandachtspunten en tips.

Allereerst, beeldschermgebruik is niet persé fout. Sterker nog, het kan nuttig én educatief zijn. Maar we zien wel dat kinderen steeds langer naar een scherm staren en dat is wel zorgelijk. Uit onderzoek blijkt dat jongeren van 10 tot 18 jaar gemiddeld 5 tot 7 uur per dag een tablet, smartphone of computer gebruiken. Dat is wel heel lang. Steeds meer basisscholen zijn ook begonnen met het aanbieden van opdrachten via tablets of chromebooks. En die uren achter een tablet of laptop tellen óók mee. Houd hier rekening mee en vraag of de (voor)school van je kind een social media protocol heeft.

Uit onderzoek blijkt dat ruim 70% van de basisschoolleerlingen wel eens actief op sociale media is, waarvan meer dan 40% dagelijks. Als ouder is het belangrijk om te weten waar je kind naar kijkt en met wie je kind chat of een online spel speelt. Veel spellen zien er heel onschuldig uit maar ook op online spelletjes als Hello Kitty zijn er minder onschuldige mensen die op zoek zijn om een gesprek aan te knopen met deze kwetsbare doelgroep. Dit geldt zeker ook voor pubers. Het voelt als inbreuk op de privacy van onze kinderen maar leg duidelijk uit wat je van plan bent, waarom en geef ook aan waar je grenzen liggen.

Veel jongeren gamen. Ook kinderen op de basisschool en ze worden steeds jonger. Het valt op dat er spellen gespeeld worden die helemaal niet geschikt zijn voor kinderen van die leeftijd. Wist je dat op alle spellen staan vanaf welke leeftijd deze geschikt zijn? Dit is een handige richtlijn. Uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid bij de ouders. Weet wat je kind speelt en wees je bewust dat er goed nagedacht is over de leeftijdsgrens.

Jeugdigen spelen steeds minder buiten en zitten vaker binnen achter een scherm. Zorg voor voldoende afwisseling en let op de houding van je kind als hij of zij achter een scherm zit. Geadviseerd wordt dat kinderen steeds van houding veranderen als ze gebruik maken van beeldschermen. Daarnaast wordt het liggen op de buik als kinderen achter een scherm zitten ook geadviseerd.

Veel van de vragen die ik van ouders krijg als orthopedagoog gaan over het slaapgedrag van hun kind. Alhoewel er diverse oorzaken zijn hiervoor, is het opvallend dat veel van de kinderen die moeilijk in slaap komen, voor het naar bed gaan naar de tv of tablet kijken. Het licht van een beeldscherm zorgt er namelijk voor dat kinderen moeilijker in slaap kunnen vallen. Maak daarom afspraken met je kind en probeer minimaal een uur voor ze naar bed gaan, geen tv aan te hebben, kinderen geen mobiele telefoons, een tablet of laptop te laten gebruiken. Met pubers kan de afspraak gemaakt worden om hun telefoons beneden achter de laten als ze naar bed gaan.

Het is altijd goed om goede afspraken te maken met je kind. Spreek een moment af wanneer het klaar is op de tablet, telefoon of laptop. Voor de jongere kinderen is het moeilijk om én op de klok én op hun tablet te kijken maar kookwekkertjes werken heel goed. Voor de oudere kinderen en pubers is het goed om zelf een herinnering te hebben om je kind eraan te herinneren.

Scherm je WI-FI voor bepaalde websites. Kinderen zijn van nature nieuwsgierig en willen juist op een bepaalde site gaan rondsnuffelen als ze bijvoorbeeld iets opgevangen hebben op school. Sommige sites zijn écht niet voor kinderen en als ouders zijn wij er om deze maatregelen te nemen en om onze kinderen te beschermen!

Wil je meer informatie over dit onderwerp? Neem een kijkje op sites als www.mediaopvoeding.nl en www.mediawijsheid.nl.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Ik zie ik zie wat jij niet doet

“Ze heeft er gewoon geen zin in, op haar eigen manier vindt ze het gewoon makkelijker.” Aldus de groep 2 juf van mijn dochter.

Het is al weer een tijdje geleden gebeurd, maar toch voelt het alsof het gisteren was. Mijn haren gingen rechtovereind staan en mijn dochter stond beteuterd naast me. Kijkend van de juf naar mij en weer terug. Het ging over de manier van het vasthouden van een pen bij het schrijven. Dat deed dochter niet volgens het schrijfprotocol. Het was een week voor de zomervakantie maar gelukkig was er hoop: ik kon een gum-achtig blokje van de juf lenen dat precies om een pen paste. Waardoor je maar op één manier de pen kon vasthouden. Zo konden wij de hele vakantie samen oefenen met schrijven. Zes weken lang.

Wat me nou het meest tegenstond van deze situatie? Niet dat blokje. En ook niet eens de toon van de juf, of de schrijfregels. Ik snap best dat het handig is dat kinderen op een bepaalde manier leren schrijven. Wat me echter irriteerde, was dat werd gezegd dat ze er ‘geen zin in had‘. Hoe kon juf dat weten? Wat was dat voor conclusie, naar aanleiding van het schrijfgedrag van mijn dochter?

Observatie en interpretatie

In mijn trainingen hebben we het vaak over het verschil tussen observeren en interpreteren. Het moge duidelijk zijn: observeren is wat je feitelijk ziet en interpreteren is wat je invult over die feitelijke situatie. Het woord interpretatie komt van het Franse interprète, wat “tolk”, maar ook “vertolker” betekent. In feite vertaal je het dus gedrag.

Terug naar de situatie. Wat we observeren: bij het schrijven klemt dochter haar pen tussen wijs- en middelvinger. En de juf houdt haar pen tussen het puntje van haar wijsvinger en duim vast. We observeren overigens ook dat 26 van de 28 kinderen in de klas de pen net zo als juf vasthouden. Wat juf interpreteert: dochter heeft geen zin om de pen net zoals zij vast te houden. Is dat waar? Zou kunnen! Maar is dat de enige mogelijke waarheid? Dacht het niet. Misschien vindt dochter het lastig, of heeft ze een blaar op een vinger waardoor het pijn doet als ze de pen net als juf vasthoudt.

Laten we ervan uit gaan dat de juf mijn dochter wilde helpen. Haar intentie was vast goed. Maar doordat ze misgokte bij de interpretatie waarom mijn dochter haar pen zo vast hield (‘je hebt er geen in zin’), was dochter niet meer ontvankelijk voor de goedbedoelde tip, het schrijfblokje. Dat ding lag namelijk niet voor niets de hele zomervakantie in een hoekje.

Kijk en stop

Conclusie? Als je iemand goed bedoeld wilt helpen met iets dat volgens jou handiger kan, is het belangrijk eerst te kijken wat diegene doet. Kijk, beschrijf wat je ziet en stop. Herkent de ander dat? Als het feitelijk is beschreven, zou dat moeten. Is dat niet zo? Probeer je het nog een keer. Zorg dat er niet op voorhand wrijving ontstaat over de reden waaromiemand iets doet. Daar heb je het daarna pas over.

We zijn ondertussen behoorlijk wat jaren verder en mijn dochter zit in drie Havo. Ze schrijft nog steeds niet übernetjes maar voor de vakantie kwam ze thuis met een geweldig opstel. Ik zou niet weten hoe ze daarbij haar pen heeft vastgehouden. Mag jij raden of me dat interesseert. Vul maar in, voor een keertje.

Heimwee

Als je, net als ik, ver weg van je familie verwijderd bent, dan is dat niet altijd gemakkelijk. Niet alleen voor onszelf is dat moeilijk, ook onze kinderen kunnen er last van hebben. Niet altijd hebben we de luxe om op en neer te vliegen en onze familie op te zoeken. We moeten het vaak doen met elkaar eens per jaar, of misschien wel om het jaar of eens in de drie jaar zien. Het is erg afhankelijk van hoe groot je gezin is (iedere vliegticket extra is al erg duur) en waar je naartoe moet om je familie te zien. Maar hoe ga je ermee om als je heimwee hebt of als je kinderen heimwee hebben?

Laat mij maar eens beginnen met te vertellen hoe het bij ons thuis eraan toe gaat. Ik woon in Nederland. En de rest van mijn familie op Curaçao. Mijn ouders zijn Surinaams maar verhuisden naar het kleine zonnige eiland toen ik nog net niet geboren was. Ik heb dus mijn hele leven op Curaçao gewoond, tot ik 21 was en daarna in Amsterdam ging studeren. Het was niet gemakkelijk, kan ik je vertellen. Om het eiland waar ik met enorm veel plezier mijn hele leven gewoond had, te verlaten. Mijn beste vrienden, mijn ouders, broer en zusje. Om het nog ingewikkelder te maken was ik net een jaar pleegmoeder van een kleine van 1. En mijn ouders vonden het niet zo een goed idee als ze meeging want ik moest mij vooral concentreren op mijn studie. Het was niet gemakkelijk. En eigenlijk, is de heimwee nooit opgehouden, al woon ik al 23 jaar in Nederland.

Ik vloog veel op en neer. Ik denk dat ik, als ik al het geld niet aan de KLM én aan KPN had uitgegeven, zonder een lening een woning had kunnen aanschaffen. Een van de eerste dingen die ik kocht toen ik in Nederland kwam wonen was geen wasmachine maar een faxapparaat. Zodat ik met mijn ouders kon faxen en tekeningen en verhaaltjes van mijn kleine meid kon ontvangen. Hele brieven schreef ik naar mijn zusje en mijn moeder. De rekeningen waren niet grappig. Later, toen ik mijn huidige man leerde kennen, we trouwden en kinderen kregen, bleef ik op en neer vliegen. Ook mijn ouders kwamen geregeld langs. Mijn zusje kwam op een gegeven moment zelf in Amsterdam wonen en studeren. Het maakte het allemaal veel gemakkelijker. Maar als je kinderen krijgt en je familie woont ver weg, voelt het toch anders aan.

Gelukkig waren we in het digitale tijdperk beland. Het hielp dat we konden e-mailen en zelfs konden what’s appen. Dat mijn ouders foto’s van de kinderen via een speciale website konden bekijken. Als ze nog aan stempels deden in paspoorten, zouden de paspoorten van mijn kinderen vol zijn. Inmiddels zijn ze op een leeftijd dat mijn kinderen hun familie in het buitenland ook echt missen. Hoe ga je hiermee om als ouder? Hoe kan je je kinderen steunen als ze het moeilijk hebben en hun grootouder of een tante missen? In deze blog enkele tips:

  • Het helpt als je een foto album maakt met (door je kinderen zelf uitgekozen) foto’s van je familie. Ik weet, het klinkt ouderwets maar een album koop je al voor nog geen euro en via een meerdagen service is het afdrukken van je foto’s niet zo heel duur. Voor kinderen is het fijn om een boekje vol herinneringen in hun handen te kunnen houden.
  • Stimuleer je kinderen om op vaste momenten via bv Skype of What’s app video contact met je familie te hebben. Leg je kinderen ook uit dat als zij tussendoor behoefte hebben aan contact, ze dit kunnen aangeven.
  • Op en neer reizen is (financieel) niet voor iedereen een mogelijkheid. Maar het is voor kinderen wel fijn te weten wanneer het (weer) zover is. Je kunt samen een kalender maken om de maanden, weken of dagen af te tellen.
  • Als kinderen wat ouder zijn, kun je ze ook alleen naar je familie laten reizen. Het klinkt eng en het is ook spannend, ik weet het maar er is echt goede begeleiding aan boord. Daarnaast geeft je kind ook een boost in zijn/haar zelfvertrouwen als ze alleen naar opa/oma of een oom/tante zijn gegaan.
  • Als ouder mag je je eigen emoties ook laten zien naar je kinderen toe. Heimwee is een emotie die erbij kan horen, en juist door je emoties aan je kinderen te laten zien, laat je zien dat je je familie mist. Op deze manier leren ze dat het ook voor hun okay is om emoties te laten zien.
  • Iedereen gaat anders om met gemis. Er is geen goed of fout. Probeer hier begrip voor te hebben.

 

Heimwee gaat nooit helemaal voorbij. Maar hopelijk wordt het voor de kinderen met deze tips net even wat draaglijker en gemakkelijker om ermee om te gaan.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

 

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.

Slecht nieuws

De laatste tijd hoef je de tv maar aan te doen of de krant open te slaan en zie je vrijwel alleen slecht nieuws die betrekking heeft op kinderen. Jonge meisjes die vermist zijn, cold cases die na 20 jaar opgelost lijken, jonge kinderen die uit Nederland gezet worden. Wij als ouders willen het liefst onze kinderen beschermen tegen het slechte nieuws maar dat is niet hoe het tegenwoordig werkt. Onze kinderen worden namelijk wel geconfronteerd met het nieuws: als het niet via het Jeugdjournaal is dan is het wel via de sociale media. Als orthopedagoog krijg ik vaak de vraag: moet ik met mijn kinderen praten over dit soort nieuwsberichten en hoe?

Mijn antwoord is: afhankelijk van de leeftijd is het wél goed om met onze kinderen te praten over het nieuws. Op school kijken kinderen al vaak naar het Jeugdjournaal in de klas maar sommige scholen houden geen rekening met het feit dat het Jeugdjournaal bedoeld is voor kinderen van de bovenbouw en kijken al met de jongere kinderen naar het nieuws. Kinderen kunnen er angstig van worden omdat ze de context vaak nog niet begrijpen.

Belangrijk is om met onze kinderen in gesprek te blijven. Is er iets op het nieuws wat betrekking heeft op kinderen en waar veel over gesproken wordt? Pak de kans om er met je kinderen over te praten. Maak er niet een al te beladen gesprek van maar als je bijvoorbeeld aan de eettafel zit, kun je er al met de kinderen op een ontspannen manier over praten. Vraag je kinderen wat zij ervan weten, wat zij er over hebben gehoord en wat zij ervan vinden. Vraag ook aan je kinderen of zij er vragen over hebben. En geef als allerbelangrijkste boodschap mee dat jullie kinderen altijd bij jullie terecht kunnen als zij ergens vragen over hebben of iets willen delen.

Voor ons als ouders zijn dit soort nieuwsberichten beangstigend. Wij hebben 1 belangrijke taak en dat is het beschermen van onze kinderen. Gelukkig gaat dat dagelijks wel goed maar we kunnen niet voorkomen dat er nare dingen gebeuren in de wereld. We kunnen niet voorkomen dat het altijd goed gaat en onze kinderen iedere dag, 24 uur per dag genieten van onze bescherming. Wat kunnen we als ouders dan wél doen? Zorgen dat we in contact blijven met onze kinderen. Weten waar onze kinderen mee bezig zijn en waar zij naar kijken op hun mobiele telefoons en tablets. En goed letten op gedragsverandering bij onze kinderen. In de puberteit veranderen onze kinderen sowieso en gaan zij zich opeens heel anders gedragen maar dan nog zijn wij de experts als het gaat om onze eigen kinderen en zullen wij merken als onze kinderen zich anders gedragen dan normaal. Durf als ouder dan ook het gesprek aan te gaan met je kind.

Slecht nieuws waar kinderen bij betrokken zijn, zal helaas niet voorbij gaan. Het is jammer dat onze kinderen ermee geconfronteerd worden maar het is wel de realiteit. Daarom blijft het van belang om met onze kinderen in gesprek en contact te blijven. Je zult het waarderen en onze kinderen ook!

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

 

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.

Hoe overleef ik de zomervakantie (mét kinderen)?

In het noorden van Nederland is de schoolvakantie eindelijk begonnen. Dit betekent dat nu heel Nederland schoolvakantie viert. Leuk voor de kinderen! Maar schoolvakanties staan voor sommige ouders ook gelijk aan stress. Want wat gaan we nu dan doen? Hoe hou ik mijn kind bezig? Moet ik mijn kind de hele tijd bezig houden? Moet ik de teugels wat meer laten vieren? Voor de ouders die door blijven werken- of in ieder geval een deel van de vakantie doorwerken- zijn dit blijvende vraagstukken.

Sommige kinderen kunnen slecht omgaan met de vrije tijd die ze opeens hebben. Oftewel, lastig omgaan met een ander ritme en dagindeling. Meestal hebben deze kinderen wat meer moeite met vrije tijd in zijn algemeenheid. En daar zit het hem nou precies: kinderen doen het het beste als er sprake is van enige voorspelbaarheid. En die voorspelbaarheid is terug te vinden in een vast ritme; vaste routines en vaste handelingen. Met uiteraard uitzonderingen hier en daar gelaten want ons leven is zo onvoorspelbaar als het (Nederlands) weer. Als je echter terugkijkt naar je dag, zul je zeker wel een vaste routine hier en daar tegenkomen: opstaan, douchen, eten, op weg naar school/werk. Dat zijn de vaste routines waar kinderen veel aan hebben omdat het ervoor zorgt dat kinderen weten waar ze aan toe zijn. En dat zorgt weer voor een veilig gevoel.

Maar ja, het is vakantie en de dagen verlopen dan anders. Misschien heb jij ook vakantie en hoef je niet extreem vroeg op te staan om alles klaar te hebben zodat je kind op tijd op school is of op de opvang. Op zich ook heel fijn. Hierbij enkele tips hoe je de anders-dan-anders dagen zo probleemloos kunt overleven:

  • Je hoeft gelukkig niet iedere dag vol te plannen met activiteiten. Als er wel wat op de planning staat, bereid je kinderen dan hier -tijdig- op voor. Het liefst zo visueel mogelijk, bijvoorbeeld met een familiekalender gevuld met enkele foto’s.
  • Staat jullie een lange (auto/vliegtuig)reis te wachten? Voor jonge kinderen kan het helpen om ieder uur een klein cadeautje uit te laten pakken. Zorg voor voldoende eten en drinken en kleine spelletjes/activiteiten. Op internet zijn er leuke ideeën te vinden.
  • Plan enkele ‘wij doen vandaag niets’ dagen in. De kinderen weten dan van te voren dat jullie die dag niet weg gaan en zijn dan minder teleurgesteld. Thuisblijven hoeft niet persé te betekenen dat de kinderen zich hoeven te vervelen. Bedenk voor ieder uur een activiteit en maak hier een leuke poster van. Zo kunnen ze het ene uur een puzzel maken, knutselen met bv bonen, rijst en verf, koekjes bakken en samen een spelletje spelen.
  • Plan een thuisbioscoop dag in: laat de kinderen kiezen uit een top 3 films of kies zelf een film uit. Gordijnen gaan dicht, popcorn of fruit op tafel, de deurbel uit de stekker en samen lekker op de bank een film kijken.
  • Houd- ondanks de vakantie- toch zoveel mogelijk een vast ritme en vaste gewoontes (bijvoorbeeld in hun eigen bed slapen en op tijd naar bed) aan.
  • Houd er rekening mee dat sommige kinderen moeite kunnen hebben met een ander ritme. Je kunt hier soms weinig aan doen maar er wel begrip voor hebben.

Resteert mij om jullie een mooie, gezellige en fijne vakantie te wensen.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.

 

Waarom je je met een (nog) onvervulde kinderwens minder vrouw voelt

Zwanger worden, het lijkt zo romantisch en door de media wordt ons vaak het beeld voorgeschoteld dat het ‘vanzelf’ gaat. Hoe vaak hoor je iemand niet zeggen ‘en dan nemen we een kind’… Maar zo gemakkelijk gaat het niet bij iedereen. Wist je dat 1 op de 6 stellen niet binnen een jaar zwanger is?

Als er bij jou een hele weg aan vooraf gaat om zwanger te worden, als je een miskraam hebt gehad, of zelfs meerdere, dan doet dat een boel met je. Als vrouw is je lichaam ingericht op het doorgeven van leven. Wanneer dat niet zomaar lukt raakt dat je diep.

In de steek gelaten door je lichaam

Na een miskraam voelen veel vrouwen zich in de steek gelaten door hun lichaam.
Je voelde je zwanger… je hebt niets gemerkt en ineens gaat het mis. Als jij daar last van hebt, weet dan dat je niet de enige bent.

Ook als je niet zomaar [weer] zwanger wordt, of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of mola-zwangerschap hebt gehad voel je dat vaak alsof je lichaam je in de steek laat. Je gaat je afvragen waarom jouw lichaam niet kan wat andere vrouwen schijnbaar moeiteloos kunnen…

Behandelingen hebben ook impact op het vertrouwen in je lichaam

Als je in de Medische Molen terecht komt om zwanger te worden krijg je al snel te maken met allerlei behandelingen. En de meeste van die behandelingen gebeuren in jouw lichaam. Dat heeft niet alleen direct invloed op bijvoorbeeld je hormoonhuishouding, het raakt je ook op een diepere laag.

Jij moet je openstellen en allerlei artsen enzovoorts toegang geven tot je lichaam, en dan ook nog eens het meest intieme deel daarvan. Daar doen we vaak wel ‘makkelijk’ over, en je hebt ook weinig keus, maar toch grijpt het vaak diep in in de relatie tot je lichaam.
Daarbij ben je het plezier in seks vaak al een tijdje kwijt. Door al dat ‘gedoe’ voel je je minder vrouwelijk en heeft het vertrouwen in je lichaam een deuk opgelopen.

Je weet niet meer wat je nu eigenlijk voelt

In een wereld waarin anderen ‘zomaar’ zwanger lijken te worden zijn er doorlopend confrontaties met jouw gemis en verdriet en dat kan je soms behoorlijk emotioneel maken. Je eerste reactie is vaak om die emoties weg te drukken en je te richten op [opnieuw] zwanger worden, je kinderwens is er immers nog steeds.
Door blijven gaan en je emoties bij tijd en wijle wegdrukken, het verdriet om je onvervulde kinderwens en/of je miskraam, de impact van behandelingen… Je houdt je groot en toch merk je dat je stukje bij beetje het contact kwijt bent geraakt met wat je nu eigenlijk voelt.

Hoe krijg je het vertrouwen in je lichaam weer terug?

Hoe doorbreek je dan dat patroon?
Ga oefenen met luisteren naar de signalen die je lichaam je geeft. En stop met worstelen in je eentje, zoek contact met andere vrouwen die weten wat je doormaakt.
Wanneer je de signalen van je lichaam niet langer negeert komt er weer rust in je leven. Je krijgt meer energie je vrouwelijkheid kan weer stromen. Kortom, je zit weer lekkerder in je vel!

Lijkt het jou fijn om samen te kunnen oefenen met luisteren naar de signalen van je lichaam? En om eens met andere vrouwen te kunnen praten? Vrouwen die weten wat je doormaakt en aan een half woord genoeg hebben?
Dan is de workshop Leer je lichaam weer vertrouwen er voor jou.
Een dagje lief zijn voor jezelf in een klein groepje en een ontspannen sfeer. Met ruimte voor contact met anderen en handvatten voor thuis.

Een paar keer per jaar kun je meedoen aan deze workshop, hier lees je er alles over.

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB
Instagram: https://www.instagram.com/irene.otto/?hl=nl
Lees ook het artikel Een miskraam, vruchtbaarheidsproblemen. Waarom raakt dat je zo diep? van Irene