En toen was ik opeens wel heel erg Surinaams

Twee weken lang ben ik bezig geweest met Goede Vrijdag. Geen vlees eten. En Heri Heri maken.
Voor wie niet weet wat dat is: een gerecht dat bijna alle Surinamers eten op Goede Vrijdag. Het bestaat uit zoete aardappel, cassave, gekookte groene en rijpe stoofbanaan, een hardgekookt ei en bakkeljauw. Bakkeljauw is gezoute en gedroogde kabeljauw. Een of twee keer uitkoken, uitpluizen van graten en dan bakken met ui, tomaat en knoflook. In olie. Veel olie. Heri Heri.
Als geboren Zeeuwse met een Surinaamse moeder, opgegroeid met dit gerecht van Goede Vrijdag, al meer dan de helft van mijn leven woonachtig in Rotterdam, is het een bijzondere gewaarwording. In coronatijd de juiste ingrediënten vinden voor het gerecht en nergens anders aan kunnen denken. Het is gelukt.
Mijn dochter van negen gaat heel erg bewust bij een buurmeisje eten. Ze wil geen deelnemer zijn in dit project van haar moeder. Ze heeft het nog nooit gegeten maar heeft voor zichzelf al besloten dat het niet lekker is. Pff..
Ik ben verrast door mezelf. Dat ik het zo belangrijk vind om het gerecht te kunnen maken. Om het als traditie te delen met mijn dochter. Kind van een vader uit Limburg, moeder uit Vlissingen met Surinaamse roots. Zo wit als zij is, voel ik me opeens zwart.
Mijn eten heb ik met vrienden gedeeld. Je denkt dat het weinig is, maar omdat de ingrediënten zo vullen heb je snel te veel. Gelukkig vinden ze het lekker.
Mijn vriendin Mena, geboren op Curaçao, vraagt zich af hoe het kan dat ik twee weken bezig ben geweest om alles te vinden. Heb ik wel op de juiste plekken gezocht? Het antwoord is nee. Ik doe mijn boodschappen bij de AH en de Jumbo. In Rotterdam hebben deze winkels wel een aangepast assortiment, veel exotisch, maar elke keer wanneer ik in de winkel was, ontbrak er iets.
De vraag van Mena zet me aan het denken. Want ik ben als dubbelbloed gewend om te kopen op witte plekken. Ik ga niet naar de standaard “zwarte” plekken, de toko’s op Kruiskade of de winkels op de Beijerlandselaan. Daar had ik alles in een keer kunnen vinden. Maar ik kom daar niet.
Waarom eigenlijk niet?
Omdat ik me daar niet thuis voel. Ik ben er niet op mijn gemak. De omgeving is te zwart. En dat zeg ik als iemand die in haar wereld de zwarte vrouw is. Confronterend.
En het ging toch echt alleen maar over eten. Over Heri Heri. Over Goede Vrijdag. Over een dag waarop vlees eten uit den boze is. In Polen was het tot voor kort echt verboden om vlees te eten op deze religieuze dag. Heb ik ondervonden toen ik daar studeerde.
Het is een spiegel.
Durf ik te kijken?
Ik kijk en zie Leontine. Bijna 44 jaar oud. Zeeuws. Surinaams, Rotterdams, Nederlands. En ja, in die volgorde.
We gaan het Paasweekend in. Veel zon en dakterras. Dat is de verwachting. Coronatijd.
Wat brengt morgen?
We zullen het zien.

Geschreven door Leontine Vreeke.

Zekerder worden van jezelf

Schep jij weleens op over je eigen amazingness? Vanaf kleins af aan leren we vaak dat we bescheiden moeten zijn en daardoor onszelf kleiner maken dan we eigenlijk zijn.

Maar als we dan wel een keer die shine willen pakken, dan voelt het ongemakkelijk. Herken je dat?

Bijvoorbeeld in een situatie dat je misschien promotie hebt gekregen of een eigen business bent begonnen.. Het liefst wil je het van de daken schreeuwen omdat het voor jou een mooie stap is. Toch zullen er altijd mensen zijn die daar een mening over hebben of vinden dat je overdrijft en opschept. Het gevolg daarvan zou kunnen zijn dat je denkt: ik praat er niet meer over want dan denken mensen “heb je haar weer”. Wat doe je dus? Jezelf weer downgraden en niet de shine pakken die je verdient.

Ik zeg: je mag gezien worden! Bescheidenheid is een mooie eigenschap, maar je mag ook die 15 minutes of fame pakken als je dat wil. Zonder na te denken over wat andere daarvan vinden!

Lees hieronder de tips om zekerder te worden over jezelf!

 

 

Stap 1: Innerlijke rust

Om meer zelfvertrouwen te krijgen is het handig om naar je innerlijk te kijken. Vaak willen we onszelf laten gelden door middel van externe successen zoals functie, salaris, kleding, auto enz. Hierdoor ligt de focus vaak meer op factoren buiten jezelf. Terwijl het werkelijke succes of jouw schoonheid van binnen zit. Het is heel makkelijk om teveel met uiterlijk bezig te zijn, want zeg eerlijk.. elke vrouw wil er natuurlijk ook goed uit zien en daar is niks mis mee! Zolang dat maar niet het enige is.

Tip: zoek af en toe de rust op om te mediteren, bidden of ademhalingsoefeningen te doen. Het klinkt zweverig en zelfs té simpel, maar het gaat erom dat je even uit je drukke bestaan stapt en jezelf dwingt om je op de rust te focussen. Hoe meer je connected bent met jezelf, hoe meer je zal durven te shinen!

 

Stap 2: Own je flaws

“accept me flaws and all” zegt Beyonce heel mooi in een van haar liedjes. Wij vrouwen willen geaccepteerd worden om wie we zijn.. maar dat betekent ook dat we eest onszelf moeten accepteren met alles erop en eraan! Kies ervoor om jezelf te nemen zoals je bent.. dan zullen anderen dat ook doen! Kan jij potentie zien in jouw “tekortkomingen”? Dan zul je al veel sterker in je schoenen staan. En dat maakt jou authentiek en sexy!

 

There is nothing sexier than your authentic self!

 

Stap 3: Maak tijd voor dingen die jij leuk vind

Wat inspireert jou? Wat maakt je blij? Heb je daar weleens goed over nagedacht?

Misschien hou je van salsa dansen, blogs schrijven, koken, fotograferen, zingen.. Neem dan bewust wat tijd per week/ maand om daar aandacht aan te besteden. Wat ik heerlijk vind om te doen is om een album met Mariah Carey liedjes of songs from the ’90’s op te zetten en lekker keihard mee te zingen en dansen. Daarna is mijn energie meteen anders! Weet je niet wat jij leuk vindt om te doen? Probeer daar eens bij stil te staan, want het zal je helpen om lekkerder in je vel te zitten.

 

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen die je kunt doen om meer zelfvertrouwen te krijgen. Het is belangrijk om je hier bewust van te worden en ermee bezig te blijven. Zo behoudt je die #kickassmindset én kun jij die amazingness uitstralen!

Voor meer informatie over de blogger klik hier.

Terug van weggeweest!

Gegroet! Mijn eerste blog op Vrouw Op Eigen Benen. Het maakt niet uit waar ik over schrijf, zei Georgine. Zolang ik andere vrouwen maar inspireer. Aan de ene kant is deze vrijheid super. Aan de andere kant, ik ben iemand die overweldigd raakt van teveel keus of opties. Want binnen de kortste keren sjeesden allerlei thema’s, onderwerpen en ideeën door mijn hoofd. Er is zoveel waar ik over kan schrijven, over wíl schrijven. Wat kies ik? Wat wordt mijn invalshoek? Wat wil ik eigenlijk vertellen? En hoe inspireer ik een ander met mijn verhaal? Ugh…al die vragen in je hoofd. Het is om moe van te worden.

 

Ik heb besloten om lekker luchtig en vrij te schrijven.  Terwijl ik zit, de woorden er vanzelf uit te laten stromen. Daarbij is het ook wel handig als ik mezelf even voorstel.

 

Mijn naam is Rowan Fredrik. Ik kom uit Almere en heb Media Informatie & Communicatie gestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam. Een toepasselijke keuze, gezien mijn passie voor schrijven. Maar ook ietsje meer. Toen ik studeerde, wist ik nog niet helemaal wat ik precies wilde. Iets met media en communicatie klonk als een goede basis om op voort te kunnen borduren. Ik maakte de afspraak met mezelf dat gaandeweg wel duidelijker zou worden wat ik concreet wil. Weet ik het nu? Haha, in grote lijnen, maar ik vertel je eerlijk dat het nog steeds wisselt. Het ene moment wil ik toch meer schrijven, het andere moment wil ik voor de camera mijn verhaal doen en weer een ander moment wil ik op het podium stralen. Voor de Almeerders onder ons – misschien hebben jullie mij gezien als crowdmanager op het sprekersevenement Speaker’s Night. Ik heb ook geblogd voor onder andere Voorbeeld Allochtoon, Internationaal Ambitieus en artikelen geproduceerd voor Piet Magazine. Ook heb ik met verschillende theaterprojecten op het podium gestaan. Ik heb van alles gedaan eigenlijk. Vraag me niet om te kiezen want ik vind het heerlijk! De afwisseling. Van meerdere markten thuis zijn. Mijn creativiteit exploren. Experimenteren, doen, uitproberen. Dat is immers de beste manier om jezelf te leren kennen, niet waar? Maar wat ik ook doe, in al mijn rollen loopt er één rode draad. Ik ben een communicator, een verbinder. Wat ik ook doe, of ik nou schrijf of op het podium sta, ik ben er altijd op gericht om mensen te raken. Te inspireren. Verhalen vertellen.

 

Het afgelopen jaar werd het echter stil. Die bruisende dame die ik eens was, voelde ik steeds meer en meer wegvagen. Wat ik namelijk ondervond, is dat je jezelf in al je ambities keihard voorbij kunt lopen. Althans, ik denk dat dat bij mij is gebeurd. Teveel tegelijk willen, teveel in één keer willen. De lat ontiegelijk hoog leggen voor jezelf. Het jezelf kwalijk nemen als je niet aan je eigen verwachtingen kunt voldoen. Ik heb onderschat wat voor impact dat kan hebben op je emotionele en mentale gesteldheid. Ik haalde mezelf neer, werd steeds somberder en werd ook nog eens geconfronteerd met andere moeilijkheden op andere fronten. Mijn hoofd raakte overbelast en er kwam een punt waarop ik alles losliet. Werk, ondernemen, hobby’s, vrienden en zelfs familie. Ik zat opgescheept met mezelf en al mijn lelijke gevoelens. Onder ogen komen welke pijn zich verborgen hield onder die stralende glimlach. Erkennen dat er nog veel oudzeer zat dat nooit opgelost is en mij meer pijn deed dan ik wilde toegeven. Ik kon een lange tijd niks met die pijn omdat professionele hulp, waar ik me voor aangemeld had, heel lang op zich liet wachten. Ik spaarde al mijn verdriet nagenoeg een jaar op en voelde mezelf steeds meer wegraken, tot op het punt dat ik het leven niet meer zag zitten. Maar ik heb volgehouden. Ik weet niet zo goed hoe – blijkbaar ben ik sterker dan ik dacht. Elke keer als ik dacht dat ik op mijn reserve leefde, kon ik het toch nog wat langer volhouden.

 

Uiteindelijk kwam professionele hulp. Je kunt je voorstellen dat wanneer je al zo lang wacht, je graag in een rap tempo vooruit wil. Maar dan word je er weer mee geconfronteerd dat dat niet gaat. Dat je weer moet opbouwen door kleine stapjes vooruit te zetten. Kleine doelen stellen en de lat laag houden voor jezelf. Ik vond dat in het begin nogal suf, maar nu ik bijna een halfjaar verder ben, merk ik hoe die kleine dingetjes die ik deed, mij uiteindelijk weer hebben geholpen en mijn zin terug hebben gegeven. Beetje bij beetje, steeds meer. Ik was goed bezig – ik begon weer te werken, volgde workshops en trainingen en werkte weer aan het opbouwen en uitbreiden van mijn sociale leven en bezigheden. Dit ging allemaal super goed en ik was blij met de stappen die ik nam. En toen kwam corona in Nederland. Onze regering werd genoodzaakt om voorzorgsmaatregelen te nemen. Zelfquarantaine. Sociale isolatie. Zal je net zien – was ik zo goed bezig, gebeurt dit weer. Gevoelsmatig wordt die stijgende lijn die ik op persoonlijk vlak aan het voortzetten was, teniet gedaan. Negatieve gedachtes en gevoelens liggen weer op de loer en ik heb alweer een paar donkere episodes gehad waarin ik het allemaal niet zag zitten. Dat is de realiteit voor mensen die mentaal/emotioneel niet zo stabiel zijn. Gelukkig weet ik mezelf erdoorheen te slaan, onder andere door me te richten op mijn creatieve bezigheden. Door het positief te bekijken dat ik nu tijd en ruimte heb om te doen wat ik graag doe. Het schrijven weer oppakken en een ander inspireren middels mijn verhaal. En mezelf ook gewoon ruimte geven om te balen en chagrijnig te zijn, want die gevoelens mogen er ook zijn. Dit wordt vaak vergeten.

 

Soms dwingen externe factoren in het leven je om weer rustig aan te doen of om zaken vanuit een ander perspectief te bekijken. Om dingen te zien of doen die je niet zou hebben gezien of gedaan als omstandigheden je niet daartoe gedwongen hadden. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we moeten er het beste van maken. Met het oppakken van schrijven, maak ik bij deze een begin.

 

Rowan

Coronacrisis: De achtbaan van emoties en gedrag

Toegegeven, ik kan best snel geëmotioneerd raken. De Titanic kan ik tien keer kijken en even zoveel keer stuk gaan. En ook bij de meeste “I love you” ’s in een serie pink ik een traantje weg. Maar gedrag en emoties in deze tijd…ik weet niet hoe het met jullie zit maar bij mij lijken ze versneld te worden afgespeeld. Deze week was ik boos, om alles wat er überhaupt aan het gebeuren is. Inclusief de ergernis over mensen die niet doen wat ze aangeraden wordt. ‘An-der-halve meter en niet hamsteren dus, hoe moeilijk kan het zijn!” hoorde ik mezelf geïrriteerd roepen. En vele social media posts deden hierin met mij mee. Oprecht bedroefd ook was ik over sommige ondernemersverhalen, die prachtige bedrijven die genoodzaakt zijn te sluiten of om mensen te ontslaan. Van de week was dinsdag echt mijn off-day wat verdriet betreft. Bezorgd voor de mensen om mij heen, met name degenen in ‘De Risicogroep’ ofwel mijn ouders, en kwetsbare familieleden en vrienden. Bang voor de toekomst. Hoe ziet deze eruit en zullen wij dit zelf wel financieel redden met al die afzeggingen van opdrachten? En blijdschap in de vorm van lachende tranen (samen klappen voor de zorg, steunende toespraken van politici) en trots op ieders creatieve oplossingen en mijn eigen lijstjes van werkgerelateerde zaken die nog wel kunnen en lieve berichten van opdrachtgevers.

Wat een achtbaan. Maar hoe komt het er in deze tijd zo veel intense emoties zijn? En wat is eigenlijk het doel van al die uitingen van emotie?

Doel van emoties en expressief gedrag

Emoties hebben een functie die van wezenlijk belang is voor mensen en dieren. Ze wijzen ons op onze behoeften en zijn daarmee de belangrijkste drijfveer voor ons gedrag. Psycholoog Nico Frijda, die wordt beschouwd als de grondlegger van het onderzoek naar emotie, beschreef emoties in zijn boek “The Emotions” als “behartiger van belangen van een persoon. Niet als irrationele, maar als functionele krachten.” Hij legt in dit boek uit dat emoties leiden tot expressief gedrag, dat veelal gericht is op het in standhouden van de relatie met anderen of om het gedrag van anderen te beïnvloeden. Hij benadrukt het functionele van die uiting.

Een voorbeeld. De uitdrukking van walging (stel je die maar eens voor) zorgt voor vermindering van zintuiglijk contact met onsmakelijke stoffen in de mond en zo mogelijk voor uitstoting. Behoefte (iets smakelijks eten) leidt in de situatie dat je iets onsmakelijks eet dus naar een emotie (walging) en tot mogelijk bijpassend gedrag (uitspugen). Nog een voorbeeld uit zijn boek. De expressie ‘vastberadenheid’ geeft je door je behoefte aan bijvoorbeeld veiligheid de mogelijkheid om tot actie over te gaan door het mobiliseren van je spierkracht. Dat geldt ook voor emotie uitingen zoals stampvoeten dat opvallende gelijkenis vertoont met bluf- en dreiggedrag bij dieren. Het zijn daar intimiderende vormen van machtsvertoon, een roep naar aandacht. Tot slot verdriet als voorbeeld. De uiterlijke kenmerken van het stille, passieve verdriet zijn bijvoorbeeld de afgezakte mondhoeken door verlaagde spierspanning, de passiviteit en de neergeslagen ogen het resultaat van gebrek aan activiteit en, meer in het bijzonder, gebrek aan belangstelling. Even niks meer kunnen dus.

Intensiteit van emoties

Tot zo ver het nut van emoties uitgelegd. En hoe komt het dat er in heftige periodes zoals deze zo veel emoties tegelijk zijn? Ook dat heeft volgens Nico Frijda te maken met de belangen achter de emoties en het gedrag. Hij noemt daarbij een aantal factoren die de intensiteit van de emotie beïnvloeden wanneer zich een potentieel emotionele gebeurtenis voordoet.

De ernst van de gebeurtenis (en daarmee de grootte van de impact) heeft invloed op de intensiteit van je emotie en de nabijheid in plaats of tijd van de gebeurtenis. Is de Coronacrisis ernstig, gebeurt het nu en in je nabijheid? Drie keer ja zou ik zeggen. Daarnaast tellen onzekerheid en beheersbaarheid mee. Heb jij invloed, kun jij dit alles beheersen? Tot op zekere hoogte misschien wel, op jouw eigen directe omgeving, maar hoe zit dat op een groter niveau? Onbeheersbaarheid verergert wat er al is en passief moeten afwachten hoe nare gebeurtenissen zich ontwikkelen kan ondraaglijk zijn. Ook gedachten en associaties tellen mee. Als je je levendig kunt voorstellen wat er zou kunnen gebeuren, kunnen emoties versterken. Zo blijkt uit onderzoek dat prestatieverslechtering bij examenvrees voornamelijk veroorzaakt wordt door de zorgelijke gedachten rondom dat examen. Dat geldt overigens twee kanten op, dus zowel bij doemdenken (verdrietige emoties worden dan erger) als het bedenken van nieuwe kansen waarin juist een positieve emotie intenser wordt. Tot slot zijn ook de toestand van de persoon met emotie van belang voor de intensiteit van de emotie en of er meerdere gebeurtenissen opeenvolgend spelen. Persoonlijke aspecten dus.

Dus realiseer je dat je niet de enige bent met al die emoties in onzekere tijden maar dat ze ook nog eens heel erg logisch zijn. Ze hebben een functie. En als je er over wilt sparren, laat me weten. E-coachen, online contact en bellen kan gewoon (blij!)

#coranavirus

Maart 2020

Hoewel de maand en zeker het jaar nog niet voorbij zijn, kunnen we nu al spreken van een gedenkwaardige maand, jaarperiode in ons menselijk bestaan.
Toen ik eind februari, begin maart vaak het nieuws hoorde over een besmetting in Wuhan, dacht ik nog, dat is mijlen ver weg. Ik denk dat velen dat ook met mij gedacht hebben.
We hebben o.a. ebola gehad, dat is ook echt weg gebleven van in ieder geval hier. Maar back to reality, werd het voor mijn gevoel, Italië, Duitsland. Het kroop wat mij betreft dichterbij. Iedere ochtend stond ik op en dacht bij wijze van spreken, waar is ie nu weer opgedoken. Hoe ver verwijderd is ie nog van ons.
Op een ochtend was het zover. Ik weet nog dat ik “boos“, was op die mensen die zo nodig naar Italië moesten om te gaan skiën. Skiën is helemaal niet leuk. Lees IK vind skiën niet leuk. Onzin van mij natuurlijk anderen vinden het wel leuk! Maar goed en toen werd het Brabant en dan is het wachten op de “trek” naar het noorden, naar boven de rivieren.
Een korte beschrijving, van hoe ik tot nu toe dit alles overheersend nieuws heb beleefd. Nog korter is eigenlijk de versie, dat ik het eerst ver weg vond en dacht, dat, dat “sterft” wel af. Helaas heeft het ons in Nederland en de nagenoeg de hele wereld in zijn greep. Ellende, ellende en nog eens ellende. We moeten nagenoeg anders leven. Calamiteiten achterwege laten, je bijna opsluiten (wellicht volgt er nog een volledige opsluiting zogezegd), digitaal werken, virtueel zoenen enzovoort.

Wat voor zover je het zo kan noemen wel goed is om te zien aan dit drama is het volgende.
De hulpvaardigheid die op allerlei manieren zich de kop op steekt.
Boodschappen doen voor anderen die het zelf niet kunnen, of zelfs afgeraden is dat te doen.
Een praatje middels een belletje met een wild vreemde maken.
Ik heb zelf 2 senioren uit onze vereniging mogen bellen. Voor mij wild vreemden.  1 mevrouw woonde alleen en zei tegen mij dat ze hoopte dat de schoonmaakhulp nog zou langskomen, want dan had ze nog een praatje……. Voor het moment vond ze het fijn dat ik haar gebeld had.
Maar verder ook de diverse online initiatieven. Online sporten, online spelletjes doen. Kinderen die digitaal lessen kunnen volgen.
Ook o.a. ouders die nu de (basis)scholen dicht zijn, een online meditatie kunnen volgen. Zelfs informatie hoe je het beste thuis kunt werken nu en de komende tijd. Allerlei initiatieven steken de kop op.
Helaas zijn er wel wat minder leuke initiatieven, van minder leuke lieden. Wat mij verder ook opgevallen is, is dat men veel meer wandelt, veelal gelukkig met de voorgeschreven gepaste afstand van elkaar.
Ik weet alleen even niet of het mij opvalt omdat ik nu veel meer wandel, d.w.z. 3 x per week, of dat de mensen meer buiten zijn.
Goed, met dit alles heb ik nu wel het punt bereikt toch wat minder naar buiten te gaan. Inderdaad het hoogst noodzakelijke buiten nog te doen. Want mij is inmiddels wel duidelijk dat het wel heel erg dichtbij komt. Mensen, dus laten we gezamenlijk de strijd aangaan tegen dit drama. Houd je aan de voorschriften en doe vooral wat je nodig acht voor je eigen veiligheid en zeker ook de veiligheid van je omgeving. 

Last but not least en ik weet het, het zijn er veel meer, maar de lijst zal mij te lang worden om ze nu allemaal op toe noemen. Maar ons zorgpersoneel, jeetje het lijkt bijna dweilen met de kraan open. Allemaal toppers! 

Benieuwd waar we over een maand staan.

To be continued!

We often wonder why some people enter our lives.

We often wonder why some people enter our lives.
Usually we think that, that is for no reason.

Een mooie openingszin van mijn blog vind ik.
Dit is waar ik het over wil hebben met jou. Soms ontmoeten we mensen, maken kennis of soms kom je denk ik ook dieren tegen of hé wat dacht je van het feit dat we in sommige situaties geraken.Je vraagt je dan af waar komt dit of dat vandaan? Wat doet hij of zij in mijn leven?

Een netwerk(vriendin) van mij deelde onlangs het volgende verhaal.
Ik geef even een verkort stukje. Het liet mij even stil!

Een vader (drukke werkzaamheden) ging op een altijd voor zijn zoon (autistisch) vrijgehouden zaterdag met zijn zoon op pad. De jonge man wilde een speciaal speelgoed hebben.
Na dit gevonden te hebben kwamen ze al wandelend bij een huishoudwinkel. De jonge man wilde daar graag naar binnen.
Vreemd vond de vader, maar intussen regende het behoorlijk, dus ook vader wilde en ging achter zijn zoon aan naar binnen.
Binnen was het druk. Verbaasd liep vader achter zijn zoon aan.
In de drukke winkel liep de zoon aan alles voorbij.
Ook het speelgoed interesseerde zoonlief niet. Vader liet het maar begaan.

Zoon liep doelgericht af op een jonge dame, met een hoofddoek, Midden-Oosten uiterlijk.
Zij stond met haar telefoon in haar hand. De zoon pakte de hand van de jonge dame.
Zijn zoon raakte graag mensen aan, wilde altijd hun handen vasthouden.
Dit leek pa geen goed idee. De vader schrok hier even van, maar dacht ach ik zie wel wat er gebeurt.
Zoon gaat voor de jongedame staan zwaait naar haar en pakt haar hand.
De jonge dame schrok, keek vader vragend aan, maar herhaalde enigszins aarzelend het gebaar van zoon.
Zacht de handen wiegend, aaide hij de jonge dame over de wang, terwijl zij vragend vader aankeek. De zoon herhaalde zijn gebaar nog een keer. De vertaling van vader “hij vind je héél erg lief!”
Tranen die hun weg over haar wangen naar beneden zochten. Niemand begreep wat hier gebeurde, ook de vader niet. Ja, dat zijn zoon officieel 22, maar het verstand heeft van een kind van 3 had en deze jonge dame heel erg lief vond.
Tegen de vader zei de jonge dame: “weet u meneer ik heb net een sms’je ontvangen dat mijn broertje in het ziekenhuis is overleden en uw zoon lijkt op hem”.
Met tranen in de ogen, tranen die hun weg zochten over haar wangen, vervolgde zij haar verhaal: “Ik voelde mij net zo alleen, alleen met mijn verdriet”. En dan komt uw zoon. God stuurt soms mensen. Ik ben niet meer alleen. Dankje, dankjewel…… Ze nam afscheid van vader en zoon. Terwijl ze haar tranen droogde en glimlachte zei ze: “dag broertje goeie reis“

Dit verhaal heb ik aan 2 mensen verteld, een uitgebreidere variant. De één kon zijn tranen met enige moeite bedwingen en de ander hielt het niet droog. Trouwens ook voor mij was het een tranendal.
Ontmoetingen, ook hernieuwde ontmoetingen zijn er niet zomaar.
There are reasons why people enter our lives. Ik ben van mening dat iedereen iets betekent in jouw leven. In ieder geval in mijn leven.
Ook bijvoorbeeld mijn docent geschiedenis van 35 jaar gelden van wie ik altijd een onvoldoende kreeg.
Ook de sympathieke jongeman die ik onlangs in de bus ontmoette. No love story ☺.
Een voetbalmoeder die ik 2 jaar terug ontmoette en mij nu als haar oudere zus beschouwt.
En misschien cliché, maar ook mijn kinderen en kleinkinderen zijn in mijn leven gekomen met een reden.
Die reden, in een andere blog!
People enter our life for a reason!

Positieve communicatie met je puber stimuleren en omgaan met onbeschoft gedrag

 

De puberteit! Er verandert veel bij jongeren die in de puberteit komen. Tieners willen hun eigen identiteit ontwikkelen en willen zelf beslissen wie ze zijn. Hierdoor kunnen ze in conflict raken met hun ouders. Zo kunnen pubers onbeleefd en onbeschoft reageren, koppig zijn, humeurig en snel boos worden. Voor ouders betekent dit dat zij snel moeten schakelen, herkennen zij hun kinderen niet altijd terug en weten zij niet zo goed hoe ze hiermee om moeten gaan. In deze blog enkele tips om positieve communicatie met je puber te stimuleren en hoe om te gaan met onbeschoft en onbeleefd gedrag.

  • Bespreek actuele zaken en gebeurtenissen met je tiener. Dit kan bv. tijdens het kijken van het journaal. Vraag naar hun mening over wat er is gebeurd, of wat er zou moeten gebeuren. Stimuleer je puber om een probleem van verschillende kanten te bekijken. Het is niet de bedoeling dat je je kind ervan overtuigt het met je standpunten eens te zijn maar dat je je kind stimuleert om een situatie vanuit verschillende standpunten te bekijken.
  • Wees bereid om nieuwe ideeën te bespreken en te verkennen. Probeer de opvattingen en ideeën van je kind niet te zien als een rechtstreekse aanval op je gezag. Als je accepteert dat je puber nieuwe ideeën en inzichten met je moet verkennen zal je een nieuwe meer volwassen relatie met je kind ontwikkelen.
  • Toon interesse in de dingen waarover je puber praat. Je hoofddoel is dat je geïnteresseerd bent in de stelling en niet om deze in twijfel te trekken. Respecteer de pogingen van je puber om zijn mening te geven.
  • Geef het goede voorbeeld. Pubers hebben vaak respect voor ouders die bereid zijn om hun opvattingen openlijk met hen te bespreken en te onderzoeken. Ze zetten zich vaak af tegen de waarden en opvattingen van hun ouders. Maar uiteindelijk hebben ze veelal dezelfde waarden en opvattingen als hun ouders als ze ouder zijn. Ze geloven vaak dat ze de wereld moeten en kunnen veranderen.

Hoe kan je omgaan met onbeschoft en onbeleefd gedrag?

  • Geef aandacht aan gedrag dat je bevalt en geef je puber hier complimenten voor.
  • Blijf kalm en geduldig. Dit is niet altijd eenvoudig. Voor sommige ouders helpt het om zich een situatie te herinneren toen ze zelf tiener waren en tegen de standpunten van hun ouders ingingen.
  • Stel huisregels op en bepaal de grenzen. Pubers moeten leren om hun gedrag aan te passen aan verschillende situaties. Als je puber thuis/op school onbeschoft en onbeleefd is beslis dan welk gedrag acceptabel is en maak tijd vrij om dit samen met hem te bespreken. Zeg duidelijk en kalm wat het probleem is.
  • Ondersteun regels met consequenties. Als het onbeschofte gedrag aanhoudt, herhaal de vraag dan niet, maar verbindt er een logische consequentie aan. Een voorbeeld van een logische consequentie voor onbeschoft taalgebruik is het staken van het gesprek.
  • Als het probleem aanhoudt overweeg dan een gedragscontract op te stellen. Je kan bijvoorbeeld de regel instellen dat je kind op een beschaafde manier zijn mening geeft zonder vloeken of ander onbeschoft taalgebruik. Er moeten passende beloningen zijn voor het naleven van het gedragscontract en logische consequenties voor het niet naleven ervan. Zo kan beter gedrag worden beloond met meer gebruik van de telefoon of het kijken van een film.

Eenzaam

Ben jij wel eens eenzaam? Ik wel. En ik denk iedereen wel eens op zijn of haar manier. Er zijn verschillende “vormen” van eenzaamheid. Maar wat is eenzaamheid, wat betekent eenzaamheid?

Volgens google.

Eenzaamheid is je niet verbonden voelen. Je ervaart een gemis aan een hechte, emotionele band met anderen. Of je hebt minder contact met anderen dan je zou willen. Negatieve gevoelens gemis, leegte, zinloos en helaas ook lichamelijke en psychische klachten.

De eenzaamheid die ik wel eens voel, ja ook ik voel me soms eenzaam, is, wanneer je bijvoorbeeld iets kwijt wil, iets vertrouwelijks, wat je niet zo één, twee, drie aan iemand vertelt. Er zijn zaken die je vanwege het vertrouwelijk karakter niet aan iedereen vertelt. Stel je eens voor, dat je vertrouwen geschaad wordt. Dit zijn momenten waarop ik wel eens zou willen dat ik alles er gewoon uit zou kon gooien. Lekker geen blad voor de mond nemen. Het gewoon zeggen/doen. Maar nee dat gaat hem niet worden. Ik moet zeggen gelukkig ervaar ik dit niet vaak. Er is een selecte groep die soms mijn shit aanhoort. Alleen zijn ze niet altijd beschikbaar. Een andere vorm van eenzaamheid is die wanneer je in een menigte staat, onderdeel daarvan bent, maar toch met niemand contact hebt. Sommige mensen hebben dat. Deels omdat men verlegen is en niet makkelijk contact maakt, anderzijds omdat men alleen daar is en dus ook niet makkelijk in gesprek is. Ben je in gezelschap, dan maakt de menigte niets uit. Nu valt dit allemaal nog mee, want daar kan aan gewerkt worden en helemaal geïsoleerd hoef je niet te raken.

Maar de eenzaamheid, wat ik in ieder geval echte eenzaamheid noem, is die waarbij men echt alleen is. Geen contact heeft met niemand. Ik kan me er niets bij voorstellen, maar goed het bestaat helaas. Men woont alleen, gaat hooguit misschien een keer naar de huisarts of andere zorgbehoefte. Soms zelfs dat niet. Hoe vaak (het is alweer even geleden), horen we niet dat iemand al een tijd dood in huis ligt.

Werd diegene dan niet gemist? Soms is het ook zo dat de eenzame mensen (om het beestje maar een naam te geven) ook geen contact willen.

Van de week op het nieuws werd in Amerika iemand teruggevonden na, 30+ jaar. In blakende gezondheid gelukkig. En wat bleek hij, hij dacht, dat zei hij, dat hij niet gemist zou worden, hij deed er niet toe voor zijn omgeving zei hij. Wauw, dacht ik toen. Wat zal die man zich toen rot hebben gevoeld.

We hebben ook nog de oudjes, de senioren. De oudjes die hun huis niet meer uitkomen, omdat ze niet mobiel zijn bijvoorbeeld. Omdat ze geen contact hebben met familie, vrienden kennissen noem het maar op. Ik zie ze wel eens voor hun ramen zitten, kijken naar de voorbijgaande mensen onder andere kinderen die naar school gaan. Regelmatig zwaai ik naar een vrouwtje, Hennie heet zij. Lijkt me niet fijn zo je senioren dagen te slijten.

Mensen, er zijn ook nog de eenzame mensen die allerlei klachten ontwikkelen ten gevolge van die eenzaamheid. Laten we naar ze omkijken. Laat ze niet alleen.

Een praatje/babbeltje, gaat soms nergens over, maar je laat diegene op dat moment wel met een fijn gevoel achter. Eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken dat ik zo eenzaam en alleen mijn oude dag moet slijten.

Hennie vertelde mij onlangs dat zij nu echt helemaal alleen is, haar laatste broertje was overleden. Zoals zij zei: helemaal alleen op de wereld”.

Eenzaamheid, ben jij wel eens eenzaam?

Je kind voorbereiden op een ziekenhuisbezoek

Als jullie deze blog lezen, ben ik net geopereerd aan mijn rug. Omdat ik een tijdje uit de running zal zijn, heb ik deze blog van te voren geschreven. Omdat ik in mijn hoofd zo bezig was met de voorbereiding van de operatie, in combinatie met mijn werk, kon ik niet zo snel komen tot een onderwerp. Tot ik het opeens wist: hoe bereid je je kind voor als je als (groot)ouder binnenkort naar het ziekenhuis moet? Een nieuw onderwerp voor mijn blog was geboren!

Maar hoe bereid je je kind eigenlijk voor als je naar het ziekenhuis moet? Of je partner? Moet je je kind wel voorbereiden als je bijvoorbeeld een operatie moet ondergaan? Het antwoord is ja maar. Want het hangt van de leeftijd van je kind af. Als we het hebben over baby’s, dan is het uiteraard lastig om je kind verbaal voor te bereiden. Maar is je kind wat ouder, dan is het wel verstandig je kind voor te bereiden op een ziekenhuisbezoek. In deze blog vind je enkele tips:

  • Vanaf ongeveer een jaar oud, kun je je kind voorbereiden op een ziekenhuis bezoek van jezelf of een andere naaste. Is je kind nog een peuter of kleuter, dan kan je samen met je kind een boek lezen met het thema ‘ziekenhuis’. Probeer dicht bij de belevingswereld van je kind te blijven: maak het niet té ingewikkeld en houd het kort.
  • Als je enkele dagen weg bent, is het voor kinderen vaak moeilijk om met het concept tijd om te gaan. Maak samen met je kind een ‘ik-kom-terug-uit-het-ziekenhuis-kalender’. Op deze manier maak je het visueel voor kinderen.
  • Als je kind er moeite mee heeft dat je er even niet bent, leg je lievelingsshirt in zijn/haar bedje of maak er een kussensloop van. Een fotootje in hun slaapkamer kan ook helpen.
  • Als je kind vraagt wat er precies gaat gebeuren, kan je een grote tekening van een poppetje maken en aan de hand van een tekening uitleggen waar de artsen een en ander gaan doen.
  • Bereid je kind ook voor op je thuiskomst en wat ze wel of niet kunnen doen. Wellicht kan je ze een tijdje niet optillen of kan je even niet bukken. Misschien lig je wel een tijdje op een bed in de woonkamer. Blijf dit ook herhalen zodat ze het niet vergeten.

 

Een medische ingreep is voor jou als ouder al niet fijn maar kinderen maken vooral een onzekere tijd mee. Ze kunnen moeilijk begrijpen wat er precies gaat gebeuren. Daarom is begeleiding gewenst en belangrijk.

Heb je behoefte aan opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Mijzelf, moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op de site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.

 

Als je kind (mogelijk) anders is

Mijn beste vriendin werkt op een kinderdagverblijf. Regelmatig hebben wij het over verwachtingen die ouders hebben en kinderen waarbij mogelijk ‘iets’ mee is. ‘Iets’ tussen haakjes want ieder kind is uniek en ieder kind ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Als trainer van opvoedcursussen hoor ik ouders regelmatig hun kinderen vergelijken met hun andere kinderen, neefjes of nichtjes, de kinderen van hun vrienden. Meestal omdat zij zich zorgen maken: “mijn kind is 1½ en praat nog stééds niet, terwijl mijn oudste al met 12 maanden zijn eerste woordjes zei”. Of “mijn dochter is zó druk, ze kan nooit rustig een puzzeltje maken maar haar nichtje kan gerust 20 minuten achter elkaar een tekening inkleuren. Heeft mijn kind misschien ADHD?”.

Als orthopedagoog kom ik meestal in de lucht als er zorgen zijn rondom de ontwikkeling van kinderen. Termen als ADHD, autisme, hoogbegaafdheid, ADD, hoog gevoeligheid, LVB, dyslexie, dyscalculie en OCD zijn voor mij normale termen. Het zijn echter ook etiketten die vrij snel op kinderen geplakt worden. Ik ben en blijf een voorstander van het volgende: het is niet altijd nodig om kinderen te testen en ze een etiket te geven.

Want ieder kind ontwikkelt zich op zijn of haar eigen manier. Niet ieder kind is (gelukkig) hetzelfde. En ja, er zijn kinderen die wellicht anders zijn. Die zich anders ontwikkelen. Misschien sneller gaan dan de rest van de klas. Of juist langzamer. Drukker zijn dan de rest. Of juist stil en teruggetrokken zijn.

Dit kan ouders ongerust maken. En onzeker. Ik adviseer ouders meestal het volgende:

  • Andere ouders geven meestal (ongevraagd) goed bedoelde adviezen. Besef je dat geen enkel kind hetzelfde is. Probeer daarom je kind zo min mogelijk te vergelijken met een ander.
  • Maak je je zorgen om de ontwikkeling van je kind, bespreek je zorgen dan met je eigen jeugdverpleegkundige of jeugdarts van het consultatiebureau. In de meeste gemeenten loopt de zorg van de jeugdgezondheidszorg door tot je kind 18 is.
  • Sinds enkele jaren zijn de gemeenten verantwoordelijk voor alle vormen van jeugdhulp. Het kan zijn dat je bij je gemeente moet aankloppen wil je een doorverwijzing naar bijvoorbeeld een psycholoog of een orthopedagoog.
  • In veel gemeenten bestaat Integrale Vroeghulp (IVH). IVH zijn expertiseteams voor het jonge kind (0-7 jaar). Op de site van IVH vind je meer informatie, ervaringen van ouders en filmpjes met meer informatie.

 

Heb je behoefte aan opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op de site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.