Gezegend

 

Mijn 44ste levensjaar is een feit.

Ik had op de dag zelf niets gepland en toch waren daar vele berichtjes, belletjes en mensen op de stoep, aan mijn tafel, een spontane borrel.

Ik had nog een call om 20 uur. Zeer bezwaard belde ik om tien voor acht R, een van mijn directeuren, om hem uit te leggen dat mijn huis vol met mensen zat en ik met geen mogelijkheid aan de call kon deelnemen. De call was al begonnen, hij had de verkeerde tijd aan me doorgegeven en had al gedacht dat ik druk zou zijn. “Het is goed, Leontine, ga gewoon rustig verder.”’

Met de telefoon nog in mijn hand draai ik me om naar mijn bezoek, tranen in mijn ogen en ik vertel wat er zojuist is gebeurd. Hoe fijn is dit?! Wat ben ik een gezegend mens! Met twee hele fijne directeuren, een geweldige nieuwe baan, leuke collega’s en nu ben ik nog jarig ook!

In de afgelopen weken heb ik me druk gemaakt over fantastische dingen. Een salestraject in Azië, een aanbesteding in het Caribische gebied met als voorwaarde dat het aanbod in zevenvoud in hardcopy op een eiland werd afgeleverd (en dat in coronatijd!), een interview in een vakblad welke wereldwijd wordt verspreid, de lancering van een deel van de website, de selectie van een CRM systeem. Maar ook of het door mij geschreven opinieartikel geplaatst zal worden op een journalistiek platform, een nieuw TV format voor RTL4 waar ik klanten voor kan zoeken die nu meteen exposure willen en dan laat ik de politieke kwesties van mijn functie als wijkraadslid nog even onbenoemd.

Voor de roman en essay die ik aan het schrijven ben heb ik in deze periode vele sterke, interessante, intelligente en markante vrouwen mogen spreken. Ze hebben mij nieuwe inzichten gegeven, een betere verwoording van mijn denken, mijn pen gescherpt.

Een gezegend mens.

Met geweldige vrienden en familie waar ik altijd op terug kan vallen. Moeder van een dochter die zo uniek is, zoals elke moeder haar kind uniek vindt, die zo anders is dan ik en tegelijkertijd zoveel op me lijkt. Ze is niet mijn bezit maar wel mijn grootste schat, en van onschatbare waarde.

Met Gods wil wordt dit jaar mijn jaar. Ik kijk met zoveel positieve energie vooruit. Ik voel ook dat ik gesteund word, gestuurd word, gedragen.

Met het besef dat ik me druk kan maken over dingen die in het niet vallen bij de dood, dat ik kan ademen, een nieuwe dag mag meemaken zeg ik, ik ben gezegend.

Amen.

 

Geschreven door Leontine Vreeke

Zo weer een Covid 19 periode verder.

Corona –proof, nee. Dat zal het wat mij betreft nooit worden. Het is en blijft wennen. Voor iedereen.

Intussen iets meer bewegingsruimte. Iedereen (bedrijven) wil graag weer aan de slag, maar we moeten nog steeds voorzichtig zijn. Ik begrijp de ondernemers heel goed, maar voorzichtigheid geboden. De ondernemers hebben veelal recht op een bepaalde vergoeding, maar om mij heen hor ik al dat dat fijn is, maar helaas de kosten niet dekt.
Ben zelf geen ondernemer, maar het lijkt me niet makkelijk, in deze tijd.
Positief aan deze periode is voor mij in ieder geval het volgende. In mei ben ik geboren en dus jarig. Vast stond dat het geen groot feest zou worden vanwege andere plannen later in het jaar. Maar dat ik buiten mijn gezin niemand over de vloer zou kunnen/mogen hebben, zag ik niet aankomen.
Die 1,5 meter in mijn casa zou niet werken, te klein. Dus een ander scenario bedenken. Wat ook vast stond is dat ik hoe dan ook deze verjaardag een op een gedenkwaardige manier wilde vieren.
Ik moest ook echt dat super jarig gevoel hebben. Naast te eten, te drinken, cake en versieringen hoorde daar ook een garderobe bij. Nu zie je meestal op Surinaamse verjaardagsfeesten dat de jarige in het paars gekleed gaat.
Zaak voor mij om een paarse garderobe te gaan zoeken. Gelopen, gezocht niets te vinden.
De paarse ballonnen, slingers en paarse taart (red velvet vulling) waren besteld en konden dus afgevinkt worden van het lijstje.
Maar de kleding, dat leek hem niet te worden. Ten minste niet in die kleur.
Wat dus op een drama leek uit te lopen, kwam toch goed. Ik herinnerde mij dat mijn inmiddels overleden moeder ooit ook 60 jaar is geworden. Ik dook de opslag in en alsof het op mij wachtte, stond daar een doos, pontificaal bij de ingang op mij te wachten. De paarse verjaardagskleding van mama zat in die doos. Yes, outfit (2) ready. Nu 25 jaar later stap ik in die kleding. Als een kind zo blij de doos ingedoken. Prachtig was het allemaal. Voorzichtig de was ingedaan en ze zagen er als nieuw uit de volgende dag. Dankzij deze vondst leek mijn verjaardag op een feestje met een huis vol mensen.
Ik heb mij die dag echt jarig gevoeld. Inclusief de muziek. Het voelde alsof ik echt een huis vol mensen had die dag.
Meneer Corona was voor die dag even vergeten, diegene die er waren, waren allemaal vertrouwd. Nog een drietal gasten kwam op afstand nog even feliciteren. Het was voor min gevoel absoluut een gedenkwaardig verjaardagsfeest. Dankzij meneer Corona, kon mijn verassing niet doorgaan, maar “wat in het vat zit, verzuurd niet”. Tegenwoordig mogen we van Mark C, weer wat meer. Een mooi bruggetje naar het volgende. Daags naar mijn verjaardag begreep ik dat Mark Rutte zijn moeder op mijn verjaardag is overleden. Gek hè, terwijl ik feest vier heeft een ander verdriet. Ma ja ook hiervan zegt men “Ce la vie”. Toch gek!

Op het moment van schrijven mogen we binnenkort wel weer wat meer. Vandaag is het een zonovergoten pre Pinksterdag. Het weekend schijnt bijna uitzonderlijk mooi te worden (moeten het nog wel afwachten), maar ik hoop dat we bedachtzaam omgaan met de versoepelingen die ons in het verschiet liggen. Ik denk dat niemand behoefte heeft aan een tweede rond. Ik in ieder geval niet en houd het daarom nog even rustig.

Mensen denk aan jezelf, maar vooral ook aan elkaar. Stay safe!

Geschreven door Marion Ubbergen

De wereld is grijs

 

Iedereen die ik ken heeft 1, maximaal 2 bijzondere docenten uit hun middelbareschooltijd, nooit drie.

Ik denk aan mevrouw Kneepkens, docent Nederlands, met zeer veel nerveuze trekjes. Ik zie haar nog bijten op haar lip.

Meneer Flipse. Docent biologie, een nerd. Jonge docent en zeer tenger gebouwd. Met bril. Het broekie van Bio. Mevrouw Van der Werff, docent Frans, met fantastische benen die ze elke les showt door met gekruiste benen en in een te korte rok op het bureau voorin de klas te zitten. Ze is de vrouw van meneer Van de Werff, de rector. Hun zoon Frank is een outsider, vanwege zijn ouders.

Meneer Castenmiller, docent Natuurkunde. Hij zag eruit als een docent Natuurkunde, lelijk en nerdy. Zijn vrouw had hij ontmoet in het studentenhuis, een beauty. En intelligent. Zij wist door alles heen te kijken en zag hem voor wie hij was, een innerlijk mooie en goede man. De foto’s van hun kinderen. Ik zeg ”Wat een knappe baby! Uw kind lijkt zeker veel op uw vrouw?”

De lerares Geschiedenis met poliobeen die geen 10 gaf. Mien Hobbelbeen in de wandelgangen. Ik kreeg een 9.6 omdat ik het woord “qua” verkeerd had gebruikt. Volgens haar. Ik ben er tot op de dag van vandaag van overtuigd dat ik het goed had ingezet, maar ze wou geen 10 geven. En meneer Elstgeest. Docent Geschiedenis. Ik ben 15 jaar oud. Vlissingen. Zeeland. Scholengemeenschap Scheldemond.

Meneer Elstgeest kende de deeleconomie voor dat het woord bestond. Hij deelde zijn auto en krantenabonnement met de buren. Geitenwollensokken en Jezussandalen. Een enorme faux pas.

Hij had het over “De Gouden Eeuw”, en over het slavernijverleden wat niet werd genoemd in het geschiedenisboek. Hij had het over Duitsers als slachtoffer, niet als dader, toen we het hadden over de Tweede Wereldoorlog. Zou ik me als 19-jarige hebben aangesloten bij de Hitlerjugend? Hij maakte aan mij duidelijk dat ik, als ik toen had geleefd, ik een van de grootste nazi’s zou zijn geweest. En ik ben het met hem eens. Ik met mijn karakter en koppigheid? Het is een les. De geschiedenis is niet zwart of wit, Zij is grijs.

Mijn vrienden zeggen altijd dat ik zoveel begrip weet op te brengen voor de andere kant. Dat komt door hem. Hij stelde de vraag, als we de klas zouden opdelen in blauwe of bruine ogen, en de bruine ogen stinken? Wat zou jij doen? Als ik vaak genoeg herhaal dat je lelijk bent, dat jij stinkt, wordt het dan werkelijkheid?

Ik kijk naar de wereld en ik zie grijstinten. Ik hoop dat mijn dochter, wanneer zij 15 is, een meneer Elstgeest als meester heeft. Zwart en wit bestaat niet. Dader is ook slachtoffer. Goud is bloed. De wereld is grijs.

 

Next episode of the Covid-19 periode

Nu na de volgende blog aardig gewend aan het “Colvid-19 leven”. En dat moet wel. In ieder geval vanwege de opgelegde maatregelen. Daarnaast heb je ook je common sense. De veiligheid voor anderen, maar zeker niet in het minste geval voor jezelf. 

Het trieste aan deze situatie zijn de overledenen. Veelal ouderen en enkele jongeren. Het maakt niet uit. Ik denk dat iedereen wel iemand kent die hij of zij verloren heeft. Of dat diegene zelf “afscheid” heeft moeten nemen van een dierbare. Bij mij,  vrienden van mijn ouders, directe familie van ouders. Het lijkt bijna alsof er een hele generatie uitgeroeid wordt. Zo komt het op mij een beetje over. Hoewel wat overdreven, maar het is het gevoel wat mij bekruipt. De meeste van de overledenen  om mij heen, kende ik van jongs af aan. Maar ja, het is wat het is.

Qua politieke voorkeur ben ik geen fan van Rutte CS en daar gaat het nu gelukkig nu ook niet over, maar als mens heb ik ook wel te doen met deze club. Ze moeten, weliswaar geadviseerd door experts, een zo verantwoordelijk mogelijke beslissing nemen. Een beslissing die voor de hele Nederlandse bevolking goed valt. En nu komt het. Je hebt nooit iedereen tevreden. Dat lukt gewoon niet. Vervolgens heeft deze club (noem het maar even zo) ook nog een privé leven. Dat is zo een dubbel leven wat deze club op dit moment leidt. Petje af voor Rutte Cs. Rutte Cs verdient wat mij betreft een schouderklop en een brasa (Surinaams voor omhelzing) voor het werk wat zij bijna 24-uur verzetten.

Hoe wrang het ook mag klinken, maar dit hele corona gebeuren heeft wat mij betreft ook wat positieve kanten. Eerder had ik het al over de vele initiatieven die de afgelopen tijd de kop op staken. Zo zag ik diverse muzikanten die een showtje gaven bij de diverse seniorencomplexen, van R&B tot Jordanese muziek. Geweldig! Ook een aantal individuele initiatieven sproten uit de grond. Helaas zijn er altijd wat groepen in de bevolking die wellicht “vergeten” worden. Gelukkig zie je ook daarin wat initiatieven komen. Persoonlijk heb ik ook wat positieve intenties. De afgelopen tijd zijn er via social media diverse challenges mij gepasseerd. Bij 1 ben ik blijven hangen. Dat was de 21 Days of abundance (Deepak Chopra), meditatie dus. Puur en alleen omdat ik toch al van plan was met meditatie te beginnen. Wat mij betreft  een prima start naar een daily  routine. Iets anders is dat ik eindelijk de tijd/ruimte, wellicht het inzicht heb in anders eten. Anders eten bedoel ik mee, o.a. meer variatie. Een dag vega, een week geen rijst heb ik ook al gehad. Eigenlijk komt het er ook op neer anders en bewuster boodschappen doen. Niet dat ik eerder maar wat kocht en klaar maakte. Nee, nu bewuster bezig. Meer bewegen. In mijn geval, meer wandelen 5 tot 6 km per keer (3 tot 4 x p/w) en dat voelt goed. Ook mijn senioren, of kinderen van mijn senioren spreek ik regelmatiger, om te vragen hoe het hen vergaat. En dat zijn geen gesprekken die uren duren. Het is fijn je mede mens op die manier extra aandacht te geven. Dit is een deel van mijn persoonlijke positieve beleving in de tijd waarin we nu leven. Trouwens heb jij die ook? Wanna share?

Zo en nu de maatregelen verlengd zijn, met hier en daar wat versoepelingen ben ik benieuwd waar we over een maandje staan. Zijn de versoepelingen goed verlopen? Kunnen we de boel nu verder open gooien, zijn er minder Covid-19 gevallen en mindere overledenen. Ik ben er zo benieuwd naar. Ik wenste wel dat ik een glazenbol had, die mij dat vertellen kon. We wachten het af! Voor nu take care en stay safe.

Marion Ubbergen

De twee zijdes van de medaille, 4 en 5 mei


Op 4 mei herdenken wij onze doden. Op 5 mei vieren wij onze bevrijding.
Dit gegeven is voor mij altijd anders geweest, ik ken twee kanten van het verhaal.
Mijn Surinaamse oma en opa hebben mij veel verhalen verteld over de Tweede Wereldoorlog.
Over de Amerikanen die in Paramaribo waren om het bauxiet te beschermen tegen de Duitsers, de feesten in de stad om al die Amerikanen bezig te houden, het geld wat er werd verdiend, het plezier. En hoe het wrak van het Duitse koopvaardijschip de Goslar in de Surinamerivier terecht kwam. In hun ogen zag ik de sprankeling van de herinnering.
Hoe anders waren de verhalen van mijn vader.
Hij was een klein kind, vier jaar oud, toen de oorlog begon. Geboren en getogen in Domburg wat in de oorlog belegerd was. Ik zie ons nog, hij en ik samen met mijn broertje Wilfred lopend door de duinen van zijn geliefde stad. Ja stad, want Domburg mag er dan uitzien als een dorp voor een kind uit Vlissingen maar het heeft al sinds 1223 stadsrechten, dat je het maar weet!
Elk dal wat we tegenkwamen in die geliefde duinen kende een datum, had een verhaal. Dit was het bombardement van toen en toen, die en die hebben het niet overleefd, dat en dat kwam er daarna. In zijn ogen kon ik zien dat hij niet bij ons was. Hij vertelde en vertelde en de lucht had zijn publiek kunnen zijn. Maar het waren slechts mijn broertje en ik.
De moeder van mijn vader was voor de donder niet bang. Op een tank die voor de deur gestationeerd staat op de Duinweg kloppen en vragen of de heren een kopje thee willen. Koffie was te duur.
De vader van mijn vader heeft zich tijdens die vreselijke periode op de zolder van het tuinhuisje moeten verbergen om maar niet gedwongen arbeid te moeten verrichten. Helaas. Ze hebben hem te pakken gekregen. En toen ik vier was en hij overleed aan stoflongen zei men “hebben die moffen hem toch nog gepakt”.
Mijn vader is al jaren dood. Hij heeft mijn dochter van negen nooit gekend. Als hij haar zou zien dan zou hij wat zeggen over haar doorlopende wenkbrauwen, typisch Vreeke. En hoe leuk het is dat Wilfred en ik contact hebben met Jeroen, kind van zijn broer Wim. Want in de Vreeke familie zijn de banden niet warm en niet nauw. Er is te veel gebeurd met die familie. En de Tweede Wereldoorlog was bepalend. Harten gingen dicht. Monden verstomden. Alles stond in het teken van overleven.
Elk jaar rond deze tijd hoor ik mijn vader. Hij vertelt me over de Duitse generaals, over de Duitse parachutisten met hun indrukwekkende outfit welke ik met mijn eigen ogen heb mogen aanschouwen in de tentoonstelling “De aanval” in de Onderzeebootloods in Rotterdam. Ik hoor de pijn, ik hoor het verdriet, ik hoor het ontzag voor de geschiedenis, ik hoor zijn verhaal, ik hoor hem. En daarom ben ik twee minuten stil op 4 mei. Ik luister.

Leontine Vreeke

Meer Filipijnse kinderen misbruikt voor webcams door lockdown

Vanwege de lockdown in de Filipijnen worden meer kinderen slachtoffer van misbruik voor webcams. Dat constateren medewerkers van International Justice Mission (IJM), een organisatie die in de Filipijnen sinds 2016 strijdt tegen kindermisbruik voor internet.

Vaak zijn het de eigen ouders, familieleden of ‘huisvrienden’ die kinderen misbruiken voor livestreaming. Uit cijfers van IJM blijkt dat dit het geval is bij 62 procent van de misbruikte kinderen. Zij worden dus misbruikt door mensen met wie zij nu 24 uur per dag in huis zitten. De vraag naar online seksshows met kinderen komt vaak uit Westerse landen, waaronder Nederland. Consumenten gebruiken alledaagse technologie, zoals social media en live-streaming apps, om opdrachten te geven en het kindermisbruik te regisseren.

Tragisch genoeg zijn de omstandigheden nu perfect om deze duistere economie te laten groeien: de Filipijnse scholen zijn gesloten, kinderen zitten de hele dag thuis en vanwege de lockdown hebben veel families geldproblemen – zij zoeken naar nieuwe manieren van inkomsten.

Onlangs waarschuwde Europol dat ze ‘zeer bezorgd zijn over de toename van het online seksueel misbruik van kinderen’, waarbij ze opmerkten dat ‘activiteit rond de verspreiding van online materiaal voor seksuele uitbuiting van kinderen toeneemt’. Ook de Zweedse politie meldt dat ‘seksuele misdrijven op het internet tegen kinderen toenemen als gevolg van de coronacrisis’. Pornhub, een pornowebsite die bekend staat om materiaal met kinderuitbuiting, rapporteerde een toename van 11,6% van het aantal bezoekers.

In De Filipijnen strijdt IJM sinds 2016 tegen exploitatie van kinderen voor internet, door kinderen te bevrijden en traumazorg te geven en zij die het misbruik faciliteren voor het gerecht te dagen. Dat doet IJM in samenwerking met de Filipijnse autoriteiten en justitiële organisaties uit andere landen, zoals de FBI. Op die manier zijn ruim 300 kinderen bevrijd en tientallen cybersekscriminelen veroordeeld. Het jongste slachtoffer dat werd bevrijd is een baby van twee maanden. Sam Inocencio, directeur van IJM De Filipijnen, stelt: “Het is duidelijk dat de huidige crisissituatie kansen biedt voor criminelen, zowel aan de vraag- als de aanbodkant. Ook in de huidige crisis zullen we echter niet stoppen met dit werk, in samenwerking met de autoriteiten. We zijn vastbesloten om gerechtigheid te brengen.”

Meer lezen over dit werk of zelf in beweging komen? Zie https://www.ijmnl.org/lockdown.

En toen was ik opeens wel heel erg Surinaams

Twee weken lang ben ik bezig geweest met Goede Vrijdag. Geen vlees eten. En Heri Heri maken.
Voor wie niet weet wat dat is: een gerecht dat bijna alle Surinamers eten op Goede Vrijdag. Het bestaat uit zoete aardappel, cassave, gekookte groene en rijpe stoofbanaan, een hardgekookt ei en bakkeljauw. Bakkeljauw is gezoute en gedroogde kabeljauw. Een of twee keer uitkoken, uitpluizen van graten en dan bakken met ui, tomaat en knoflook. In olie. Veel olie. Heri Heri.
Als geboren Zeeuwse met een Surinaamse moeder, opgegroeid met dit gerecht van Goede Vrijdag, al meer dan de helft van mijn leven woonachtig in Rotterdam, is het een bijzondere gewaarwording. In coronatijd de juiste ingrediënten vinden voor het gerecht en nergens anders aan kunnen denken. Het is gelukt.
Mijn dochter van negen gaat heel erg bewust bij een buurmeisje eten. Ze wil geen deelnemer zijn in dit project van haar moeder. Ze heeft het nog nooit gegeten maar heeft voor zichzelf al besloten dat het niet lekker is. Pff..
Ik ben verrast door mezelf. Dat ik het zo belangrijk vind om het gerecht te kunnen maken. Om het als traditie te delen met mijn dochter. Kind van een vader uit Limburg, moeder uit Vlissingen met Surinaamse roots. Zo wit als zij is, voel ik me opeens zwart.
Mijn eten heb ik met vrienden gedeeld. Je denkt dat het weinig is, maar omdat de ingrediënten zo vullen heb je snel te veel. Gelukkig vinden ze het lekker.
Mijn vriendin Mena, geboren op Curaçao, vraagt zich af hoe het kan dat ik twee weken bezig ben geweest om alles te vinden. Heb ik wel op de juiste plekken gezocht? Het antwoord is nee. Ik doe mijn boodschappen bij de AH en de Jumbo. In Rotterdam hebben deze winkels wel een aangepast assortiment, veel exotisch, maar elke keer wanneer ik in de winkel was, ontbrak er iets.
De vraag van Mena zet me aan het denken. Want ik ben als dubbelbloed gewend om te kopen op witte plekken. Ik ga niet naar de standaard “zwarte” plekken, de toko’s op Kruiskade of de winkels op de Beijerlandselaan. Daar had ik alles in een keer kunnen vinden. Maar ik kom daar niet.
Waarom eigenlijk niet?
Omdat ik me daar niet thuis voel. Ik ben er niet op mijn gemak. De omgeving is te zwart. En dat zeg ik als iemand die in haar wereld de zwarte vrouw is. Confronterend.
En het ging toch echt alleen maar over eten. Over Heri Heri. Over Goede Vrijdag. Over een dag waarop vlees eten uit den boze is. In Polen was het tot voor kort echt verboden om vlees te eten op deze religieuze dag. Heb ik ondervonden toen ik daar studeerde.
Het is een spiegel.
Durf ik te kijken?
Ik kijk en zie Leontine. Bijna 44 jaar oud. Zeeuws. Surinaams, Rotterdams, Nederlands. En ja, in die volgorde.
We gaan het Paasweekend in. Veel zon en dakterras. Dat is de verwachting. Coronatijd.
Wat brengt morgen?
We zullen het zien.

Geschreven door Leontine Vreeke.

Zekerder worden van jezelf

Schep jij weleens op over je eigen amazingness? Vanaf kleins af aan leren we vaak dat we bescheiden moeten zijn en daardoor onszelf kleiner maken dan we eigenlijk zijn.

Maar als we dan wel een keer die shine willen pakken, dan voelt het ongemakkelijk. Herken je dat?

Bijvoorbeeld in een situatie dat je misschien promotie hebt gekregen of een eigen business bent begonnen.. Het liefst wil je het van de daken schreeuwen omdat het voor jou een mooie stap is. Toch zullen er altijd mensen zijn die daar een mening over hebben of vinden dat je overdrijft en opschept. Het gevolg daarvan zou kunnen zijn dat je denkt: ik praat er niet meer over want dan denken mensen “heb je haar weer”. Wat doe je dus? Jezelf weer downgraden en niet de shine pakken die je verdient.

Ik zeg: je mag gezien worden! Bescheidenheid is een mooie eigenschap, maar je mag ook die 15 minutes of fame pakken als je dat wil. Zonder na te denken over wat andere daarvan vinden!

Lees hieronder de tips om zekerder te worden over jezelf!

 

 

Stap 1: Innerlijke rust

Om meer zelfvertrouwen te krijgen is het handig om naar je innerlijk te kijken. Vaak willen we onszelf laten gelden door middel van externe successen zoals functie, salaris, kleding, auto enz. Hierdoor ligt de focus vaak meer op factoren buiten jezelf. Terwijl het werkelijke succes of jouw schoonheid van binnen zit. Het is heel makkelijk om teveel met uiterlijk bezig te zijn, want zeg eerlijk.. elke vrouw wil er natuurlijk ook goed uit zien en daar is niks mis mee! Zolang dat maar niet het enige is.

Tip: zoek af en toe de rust op om te mediteren, bidden of ademhalingsoefeningen te doen. Het klinkt zweverig en zelfs té simpel, maar het gaat erom dat je even uit je drukke bestaan stapt en jezelf dwingt om je op de rust te focussen. Hoe meer je connected bent met jezelf, hoe meer je zal durven te shinen!

 

Stap 2: Own je flaws

“accept me flaws and all” zegt Beyonce heel mooi in een van haar liedjes. Wij vrouwen willen geaccepteerd worden om wie we zijn.. maar dat betekent ook dat we eest onszelf moeten accepteren met alles erop en eraan! Kies ervoor om jezelf te nemen zoals je bent.. dan zullen anderen dat ook doen! Kan jij potentie zien in jouw “tekortkomingen”? Dan zul je al veel sterker in je schoenen staan. En dat maakt jou authentiek en sexy!

 

There is nothing sexier than your authentic self!

 

Stap 3: Maak tijd voor dingen die jij leuk vind

Wat inspireert jou? Wat maakt je blij? Heb je daar weleens goed over nagedacht?

Misschien hou je van salsa dansen, blogs schrijven, koken, fotograferen, zingen.. Neem dan bewust wat tijd per week/ maand om daar aandacht aan te besteden. Wat ik heerlijk vind om te doen is om een album met Mariah Carey liedjes of songs from the ’90’s op te zetten en lekker keihard mee te zingen en dansen. Daarna is mijn energie meteen anders! Weet je niet wat jij leuk vindt om te doen? Probeer daar eens bij stil te staan, want het zal je helpen om lekkerder in je vel te zitten.

 

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen die je kunt doen om meer zelfvertrouwen te krijgen. Het is belangrijk om je hier bewust van te worden en ermee bezig te blijven. Zo behoudt je die #kickassmindset én kun jij die amazingness uitstralen!

Voor meer informatie over de blogger klik hier.

Terug van weggeweest!

Gegroet! Mijn eerste blog op Vrouw Op Eigen Benen. Het maakt niet uit waar ik over schrijf, zei Georgine. Zolang ik andere vrouwen maar inspireer. Aan de ene kant is deze vrijheid super. Aan de andere kant, ik ben iemand die overweldigd raakt van teveel keus of opties. Want binnen de kortste keren sjeesden allerlei thema’s, onderwerpen en ideeën door mijn hoofd. Er is zoveel waar ik over kan schrijven, over wíl schrijven. Wat kies ik? Wat wordt mijn invalshoek? Wat wil ik eigenlijk vertellen? En hoe inspireer ik een ander met mijn verhaal? Ugh…al die vragen in je hoofd. Het is om moe van te worden.

 

Ik heb besloten om lekker luchtig en vrij te schrijven.  Terwijl ik zit, de woorden er vanzelf uit te laten stromen. Daarbij is het ook wel handig als ik mezelf even voorstel.

 

Mijn naam is Rowan Fredrik. Ik kom uit Almere en heb Media Informatie & Communicatie gestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam. Een toepasselijke keuze, gezien mijn passie voor schrijven. Maar ook ietsje meer. Toen ik studeerde, wist ik nog niet helemaal wat ik precies wilde. Iets met media en communicatie klonk als een goede basis om op voort te kunnen borduren. Ik maakte de afspraak met mezelf dat gaandeweg wel duidelijker zou worden wat ik concreet wil. Weet ik het nu? Haha, in grote lijnen, maar ik vertel je eerlijk dat het nog steeds wisselt. Het ene moment wil ik toch meer schrijven, het andere moment wil ik voor de camera mijn verhaal doen en weer een ander moment wil ik op het podium stralen. Voor de Almeerders onder ons – misschien hebben jullie mij gezien als crowdmanager op het sprekersevenement Speaker’s Night. Ik heb ook geblogd voor onder andere Voorbeeld Allochtoon, Internationaal Ambitieus en artikelen geproduceerd voor Piet Magazine. Ook heb ik met verschillende theaterprojecten op het podium gestaan. Ik heb van alles gedaan eigenlijk. Vraag me niet om te kiezen want ik vind het heerlijk! De afwisseling. Van meerdere markten thuis zijn. Mijn creativiteit exploren. Experimenteren, doen, uitproberen. Dat is immers de beste manier om jezelf te leren kennen, niet waar? Maar wat ik ook doe, in al mijn rollen loopt er één rode draad. Ik ben een communicator, een verbinder. Wat ik ook doe, of ik nou schrijf of op het podium sta, ik ben er altijd op gericht om mensen te raken. Te inspireren. Verhalen vertellen.

 

Het afgelopen jaar werd het echter stil. Die bruisende dame die ik eens was, voelde ik steeds meer en meer wegvagen. Wat ik namelijk ondervond, is dat je jezelf in al je ambities keihard voorbij kunt lopen. Althans, ik denk dat dat bij mij is gebeurd. Teveel tegelijk willen, teveel in één keer willen. De lat ontiegelijk hoog leggen voor jezelf. Het jezelf kwalijk nemen als je niet aan je eigen verwachtingen kunt voldoen. Ik heb onderschat wat voor impact dat kan hebben op je emotionele en mentale gesteldheid. Ik haalde mezelf neer, werd steeds somberder en werd ook nog eens geconfronteerd met andere moeilijkheden op andere fronten. Mijn hoofd raakte overbelast en er kwam een punt waarop ik alles losliet. Werk, ondernemen, hobby’s, vrienden en zelfs familie. Ik zat opgescheept met mezelf en al mijn lelijke gevoelens. Onder ogen komen welke pijn zich verborgen hield onder die stralende glimlach. Erkennen dat er nog veel oudzeer zat dat nooit opgelost is en mij meer pijn deed dan ik wilde toegeven. Ik kon een lange tijd niks met die pijn omdat professionele hulp, waar ik me voor aangemeld had, heel lang op zich liet wachten. Ik spaarde al mijn verdriet nagenoeg een jaar op en voelde mezelf steeds meer wegraken, tot op het punt dat ik het leven niet meer zag zitten. Maar ik heb volgehouden. Ik weet niet zo goed hoe – blijkbaar ben ik sterker dan ik dacht. Elke keer als ik dacht dat ik op mijn reserve leefde, kon ik het toch nog wat langer volhouden.

 

Uiteindelijk kwam professionele hulp. Je kunt je voorstellen dat wanneer je al zo lang wacht, je graag in een rap tempo vooruit wil. Maar dan word je er weer mee geconfronteerd dat dat niet gaat. Dat je weer moet opbouwen door kleine stapjes vooruit te zetten. Kleine doelen stellen en de lat laag houden voor jezelf. Ik vond dat in het begin nogal suf, maar nu ik bijna een halfjaar verder ben, merk ik hoe die kleine dingetjes die ik deed, mij uiteindelijk weer hebben geholpen en mijn zin terug hebben gegeven. Beetje bij beetje, steeds meer. Ik was goed bezig – ik begon weer te werken, volgde workshops en trainingen en werkte weer aan het opbouwen en uitbreiden van mijn sociale leven en bezigheden. Dit ging allemaal super goed en ik was blij met de stappen die ik nam. En toen kwam corona in Nederland. Onze regering werd genoodzaakt om voorzorgsmaatregelen te nemen. Zelfquarantaine. Sociale isolatie. Zal je net zien – was ik zo goed bezig, gebeurt dit weer. Gevoelsmatig wordt die stijgende lijn die ik op persoonlijk vlak aan het voortzetten was, teniet gedaan. Negatieve gedachtes en gevoelens liggen weer op de loer en ik heb alweer een paar donkere episodes gehad waarin ik het allemaal niet zag zitten. Dat is de realiteit voor mensen die mentaal/emotioneel niet zo stabiel zijn. Gelukkig weet ik mezelf erdoorheen te slaan, onder andere door me te richten op mijn creatieve bezigheden. Door het positief te bekijken dat ik nu tijd en ruimte heb om te doen wat ik graag doe. Het schrijven weer oppakken en een ander inspireren middels mijn verhaal. En mezelf ook gewoon ruimte geven om te balen en chagrijnig te zijn, want die gevoelens mogen er ook zijn. Dit wordt vaak vergeten.

 

Soms dwingen externe factoren in het leven je om weer rustig aan te doen of om zaken vanuit een ander perspectief te bekijken. Om dingen te zien of doen die je niet zou hebben gezien of gedaan als omstandigheden je niet daartoe gedwongen hadden. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we moeten er het beste van maken. Met het oppakken van schrijven, maak ik bij deze een begin.

 

Rowan

Coronacrisis: De achtbaan van emoties en gedrag

Toegegeven, ik kan best snel geëmotioneerd raken. De Titanic kan ik tien keer kijken en even zoveel keer stuk gaan. En ook bij de meeste “I love you” ’s in een serie pink ik een traantje weg. Maar gedrag en emoties in deze tijd…ik weet niet hoe het met jullie zit maar bij mij lijken ze versneld te worden afgespeeld. Deze week was ik boos, om alles wat er überhaupt aan het gebeuren is. Inclusief de ergernis over mensen die niet doen wat ze aangeraden wordt. ‘An-der-halve meter en niet hamsteren dus, hoe moeilijk kan het zijn!” hoorde ik mezelf geïrriteerd roepen. En vele social media posts deden hierin met mij mee. Oprecht bedroefd ook was ik over sommige ondernemersverhalen, die prachtige bedrijven die genoodzaakt zijn te sluiten of om mensen te ontslaan. Van de week was dinsdag echt mijn off-day wat verdriet betreft. Bezorgd voor de mensen om mij heen, met name degenen in ‘De Risicogroep’ ofwel mijn ouders, en kwetsbare familieleden en vrienden. Bang voor de toekomst. Hoe ziet deze eruit en zullen wij dit zelf wel financieel redden met al die afzeggingen van opdrachten? En blijdschap in de vorm van lachende tranen (samen klappen voor de zorg, steunende toespraken van politici) en trots op ieders creatieve oplossingen en mijn eigen lijstjes van werkgerelateerde zaken die nog wel kunnen en lieve berichten van opdrachtgevers.

Wat een achtbaan. Maar hoe komt het er in deze tijd zo veel intense emoties zijn? En wat is eigenlijk het doel van al die uitingen van emotie?

Doel van emoties en expressief gedrag

Emoties hebben een functie die van wezenlijk belang is voor mensen en dieren. Ze wijzen ons op onze behoeften en zijn daarmee de belangrijkste drijfveer voor ons gedrag. Psycholoog Nico Frijda, die wordt beschouwd als de grondlegger van het onderzoek naar emotie, beschreef emoties in zijn boek “The Emotions” als “behartiger van belangen van een persoon. Niet als irrationele, maar als functionele krachten.” Hij legt in dit boek uit dat emoties leiden tot expressief gedrag, dat veelal gericht is op het in standhouden van de relatie met anderen of om het gedrag van anderen te beïnvloeden. Hij benadrukt het functionele van die uiting.

Een voorbeeld. De uitdrukking van walging (stel je die maar eens voor) zorgt voor vermindering van zintuiglijk contact met onsmakelijke stoffen in de mond en zo mogelijk voor uitstoting. Behoefte (iets smakelijks eten) leidt in de situatie dat je iets onsmakelijks eet dus naar een emotie (walging) en tot mogelijk bijpassend gedrag (uitspugen). Nog een voorbeeld uit zijn boek. De expressie ‘vastberadenheid’ geeft je door je behoefte aan bijvoorbeeld veiligheid de mogelijkheid om tot actie over te gaan door het mobiliseren van je spierkracht. Dat geldt ook voor emotie uitingen zoals stampvoeten dat opvallende gelijkenis vertoont met bluf- en dreiggedrag bij dieren. Het zijn daar intimiderende vormen van machtsvertoon, een roep naar aandacht. Tot slot verdriet als voorbeeld. De uiterlijke kenmerken van het stille, passieve verdriet zijn bijvoorbeeld de afgezakte mondhoeken door verlaagde spierspanning, de passiviteit en de neergeslagen ogen het resultaat van gebrek aan activiteit en, meer in het bijzonder, gebrek aan belangstelling. Even niks meer kunnen dus.

Intensiteit van emoties

Tot zo ver het nut van emoties uitgelegd. En hoe komt het dat er in heftige periodes zoals deze zo veel emoties tegelijk zijn? Ook dat heeft volgens Nico Frijda te maken met de belangen achter de emoties en het gedrag. Hij noemt daarbij een aantal factoren die de intensiteit van de emotie beïnvloeden wanneer zich een potentieel emotionele gebeurtenis voordoet.

De ernst van de gebeurtenis (en daarmee de grootte van de impact) heeft invloed op de intensiteit van je emotie en de nabijheid in plaats of tijd van de gebeurtenis. Is de Coronacrisis ernstig, gebeurt het nu en in je nabijheid? Drie keer ja zou ik zeggen. Daarnaast tellen onzekerheid en beheersbaarheid mee. Heb jij invloed, kun jij dit alles beheersen? Tot op zekere hoogte misschien wel, op jouw eigen directe omgeving, maar hoe zit dat op een groter niveau? Onbeheersbaarheid verergert wat er al is en passief moeten afwachten hoe nare gebeurtenissen zich ontwikkelen kan ondraaglijk zijn. Ook gedachten en associaties tellen mee. Als je je levendig kunt voorstellen wat er zou kunnen gebeuren, kunnen emoties versterken. Zo blijkt uit onderzoek dat prestatieverslechtering bij examenvrees voornamelijk veroorzaakt wordt door de zorgelijke gedachten rondom dat examen. Dat geldt overigens twee kanten op, dus zowel bij doemdenken (verdrietige emoties worden dan erger) als het bedenken van nieuwe kansen waarin juist een positieve emotie intenser wordt. Tot slot zijn ook de toestand van de persoon met emotie van belang voor de intensiteit van de emotie en of er meerdere gebeurtenissen opeenvolgend spelen. Persoonlijke aspecten dus.

Dus realiseer je dat je niet de enige bent met al die emoties in onzekere tijden maar dat ze ook nog eens heel erg logisch zijn. Ze hebben een functie. En als je er over wilt sparren, laat me weten. E-coachen, online contact en bellen kan gewoon (blij!)