Regels en Grenzen en de 3 R’en

 

Ik kom in mijn werk opvoeders tegen die eerlijk aangeven het moeilijk te vinden om hun kinderen te begrenzen. Ik kan mij dat als moeder goed voorstellen. Op zulke momenten blijf ik natuurlijk moeder- want ik ben ervan overtuigd dat ik mijn boodschap dan juist beter kan overbrengen- maar ben ik vooral professional. Dé professional die opvoeders, en jullie lezers graag ook het volgende meegeeft:

Ja, het is niet altijd fijn om die hele mooie en lieve kindjes regels en grenzen te geven. Maar ze hebben het nodig. Sterker nog: ze vragen erom en vinden het fijn als hun ouders dat doen. Maar het is niet altijd even gemakkelijk. Daarom in deze blog enkele handvatten.

  • Kinderen hebben regels en grenzen nodig. Waarom? Omdat ze dan weten waar ze aan toe zijn. Heel vroeger, in onze ouders hun tijd kregen zij bij het consultatiebureau het R’en principe mee: Rust, Regelmaat en Reinheid. Het klinkt zeer ouderwets maar heel eerlijk gezegd is het ook erg 2017. Okay, het Reinheid principe wellicht niet meer maar de rust en regelmaat blijft van alle tijden.
  • Het Rust principe: Tegenwoordig worden kinderen veel meer blootgesteld aan prikkels. Dit komt omdat er gewoonweg veel meer te kopen en halen valt voor kleine kindjes. Loop een speelgoedwinkel binnen en zoek speelgoed wat niet op batterijen werkt. Veel keus is er niet als je op zoek bent naar niet op batterijen werkende speelgoed. Dus worden kinderen vaker op jonge leeftijd geconfronteerd met speelgoed wat veel geluidjes, kleuren en beweging maakt. Daarnaast hebben wij ook tv’s, tablets, mobiele telefoons en zien wij steeds jongere kinderen die kunnen swipen op de telefoon van hun moeder of vader. Baby tv bijvoorbeeld is speciaal voor kleine peutertjes en baby’s maar wat een explosie aan kleuren, geluiden en bewegingen. Dit draagt allemaal bij aan teveel prikkels binnenkrijgen bij kinderen. Het is belangrijk dat kinderen genoeg ‘me-time’ momentjes meekrijgen, dit zijn laag-geprikkelde momenten waarbij kinderen zich even terug kunnen trekken. Het liefst zonder een tablet, telefoon of speelgoed.
  • Het Regelmaat principe: Drukte en haast kunnen leiden tot drukke kindjes. Dit hoeft uiteraard niet altijd maar niet alles hoeft meer als je (kleine) kinderen hebt. “Mijn baby zal niet bepalen hoe mijn dag eruit komt te zien maar ik als ouder zal bepalen hoe de dag van mijn baby eruit komt te zien” is een zin die ik af en toe tegenkom. Jammer maar zo werkt het niet. Kleine kindjes kennen nog geen ritme en wij als ouders moeten ervoor zorgen dat deze er zal komen. Maar dat lukt niet van de één op de andere dag. Sterker nog, soms heb je het gevoel dat je kindje een ritme heeft gevonden en een week later is het alweer voorbij. Door kindjes regelmaat te bieden gaan zij hun ritme creëren. Door oudere kinderen regelmaat te bieden weten waar zij aan toe zijn. Dit geeft kindjes vastigheid, hierdoor weten ze waar zij aan toe zijn en dit geeft rust. Regelmaat kent vele vormen: welke volgorde verwacht jij van je kind als hij/zij opstaat? Hoe ziet het avondritueel eruit? Gaan zij iedere dag op hetzelfde tijdstip naar bed? Eten jullie iedere dag ongeveer op hetzelfde tijdstip warm? Al deze kleine rituelen zorgen ervoor dat er regelmaat in huis is, en daar groeien kinderen (positief) van.

Geen dag is hetzelfde, vooral voor werkende en alleenstaande ouders. Het is daarom helemaal niet erg als er niet iedere dag een bepaalde dag structuur is. Sterker nog, het is juist goed als kinderen zien dat zaken ook anders kunnen lopen. Daardoor worden ze ook flexibel en flexibel zijn hoort bij het leven.

Tenslotte, nog enkele tips over de rust en regelmaat:

  • Zorg voor zo weinig mogelijk prikkels. Let daarbij ook op tv en harde muziek (ook in de auto).
  • Zorg ervoor dat een uur voor kinderbedtijd de tv en radio uitgaan.
  • Voor de wat oudere kindjes is het vaak prettig om met pictogrammen te werken. Pictogrammen kan je zo van internet afhalen en uitprinten. Hang ze bijvoorbeeld op in de slaapkamer als je het slaapritueel wilt uitbeelden of in de gang om kindjes te stimuleren om hun jasje en schoentjes aan te doen voor zij naar school of het kinderdagverblijf gaan.

Kortom, van rust en regelmaat groeien kinderen en weten waar zij aan toe zijn.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door mij een mail te sturen via info@parenthing.nl maar houd ook mijn Facebook pagina (@ParenthingNL) in de gaten.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

 

Hoe we samen het taboe rond miskramen kunnen doorbreken

Een miskraam. We weten dat het voorkomt, maar als je het niet zelf hebt meegemaakt heb je er meestal geen idee van hoe diep het je raakt…
Weet je dat 1 op de 4 vrouwen in haar leven te maken krijgt met een miskraam? (Of soms zelfs meerdere.)
Dan is het best gek om te bedenken dat we het vaak niet weten van elkaar. Ik ben ervan overtuigd dat dat anders kan. Over de impact van een misgelopen zwangerschap mag gepraat worden, dat hoeft niet te worden weggestopt.

Oktober is in Amerika Pregnancy& Infant Loss Awareness Month, met 15 oktober als speciale gedenkdag. Iedereen wordt die dag uitgenodigd om om 19:00 uur een kaarsje aan te steken voor de ongekende en gemiste kindjes en die kaarsjes minstens een uur te laten branden. Zo gaat er –door het tijdsverschil- een golf van licht over de wereld.
Ook in ons land mag er nog altijd meer openheid komen rond de impact van het verliezen van je ongekende kindje tijdens de zwangerschap, daarom roep ik zoveel mogelijk vrouwen op om in oktober hun steentje bij te dragen aan het bespreekbaar maken van miskramen. Heb jij een miskraam gehad, recent of al langer geleden en wil je helpen zichtbaar maken hoeveel vrouwen dit treft? Dat kun je doen op verschillende manieren.

1. Steun elkaar via Ik had een miskraam

Laat zien dat jij die ene in 4 bent. Dat kan door #ikhadeenmiskraam en #1opde4 te gebruiken op alle social mediakanalen, en/of door afbeeldingen te delen die ik straks ga verspreiden via Facebook en Instagram. Ook kun je anderen een hart onder de riem steken en de stilte helpen doorbreken door de nieuwe Facebook pagina Ik had een miskraam te liken.

2. Doe mee aan de Wave of Light

Je kunt je eigen ongekende kindjes herdenken tijdens de Wave of Light. Doe je hieraan mee, laat het dan zien door in het evenement op Facebook aan te geven dat je ‘gaat’ en plaats 15 oktober een foto van jouw kaarsjes op social media met #waveoflight #ikhadeenmiskraam #1opde4 (En hashtags kun je ook in je Facebookberichten gebruiken, wist je dat?)

3. Voor wie nog een stap wil zetten: Week van de Verbinding

Is jouw zwangerschap nog niet zo lang geleden misgelopen en heb je het gevoel dat je nog een stap kunt zetten omdat je het af en toe nog moeilijk hebt met je emoties, doe dan mee aan de Week van de Verbinding.
Van 9 tot en met 15 oktober krijg je elke dag een mail met een korte video met daarin een leuk opdrachtje of een kleine tip. Dat gaat je helpen om meer verbinding te ervaren, met jezelf en je omgeving én met je ongekende kindje(s). Ga naar www.weekvandeverbinding.nl om je in te schrijven. Behalve een beetje van je tijd kost het je verder niets om mee te doen.
Én: je doet het niet alleen: we doen het met een groep tegelijk, waardoor je ook de kracht van samen gaat ervaren!

Doe je mee op één van deze manieren? Denk niet dat het niet uitmaakt, alle kleine beetjes helpen!

Ook als je zelf geen miskraam hebt gehad kun je helpen het taboe doorbreken

En heb je zelf geen miskraam gehad maar wil je wel helpen om het taboe te doorbreken? Deel dan dit artikel met zoveel mogelijk vrouwen. Er zijn vast vrouwen in jouw omgeving die een miskraam hebben gehad, ook al weet je het misschien niet eens van ze. Samen staan we sterk.

Wat ga jij doen om te helpen? Ik lees het graag in de reacties.

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB
Instagram: https://www.instagram.com/irene.otto/?hl=nl

Lees ook het artikel Met wie kun je praten over je miskraam? van Irene

Van zomer naar herfst

De plotselinge omslag van zomer naar herfst zorgt bij mij altijd voor een lagere weerstand. Nu is mijn weerstand nooit up and running geweest dus is dit toch een extra klap. Het gevolg? Ik werd ziek. Maar deze keer werd niet alleen ik, maar ook mijn hele familie ziek! Ziek zijn als opvoeder is niet handig -you’ve got a household to run!-, maar ziek zijn komt in zijn algemeenheid nooit uit. Hoe sla je er als gezin doorheen? Bij deze enkele survival tips.

  • Zorg goed voor jezelf. Mijn vader zei altijd: “als je ziek bent is het een signaal van je lijf om het rustig aan te doen”. Meld je ziek op je werk (de wereld vergaat niet kwam ik afgelopen week achter), laat je kinderen naar de overblijf gaan, zorg ervoor dat zij na schooltijd bij vriendjes kunnen spelen, zet je telefoon op stil, doe je onesie aan en kruip in bed.
  • Een dag thuisblijven van het werk betekent niet dat je nu de ruimte hebt om de was op te vouwen, de administratie te doen en de keukenkastjes schoon te maken. Het betekent dat je je lijf de rust geeft die het verdient. Laat alles voor wat het is en blijf zoveel mogelijk plat liggen!
  • Geef toe aan het ziek zijn. Het is niet fijn maar het is nu eenmaal zo en acceptatie kan voor rust zorgen.
  • Maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk. Zeg de voetbal/judo/balletlessen af voor die week of zorg ervoor dat je kinderen met vriendjes kunnen meerijden en haal zoveel mogelijk magnetron maaltijden of poffertjes in huis. Niet de meest gezonde keuzes maar zo hoef je deze dagen zo kort mogelijk in de keuken te staan én zijn je kinderen je eeuwig dankbaar.
  • Ziek goed uit! Dit is één van de meest voorkomende valkuilen. Ook ik trap er helaas vaak in. Na één dag ben je nog niet de oude en meestal duurt het echt een flink aantal dagen of weken voor je je weer de oude voelt. Je lijf heeft veel te verduren tijdens een griep en is hard aan het werk dus beloon je lijf ook met voldoende rust. Begin dus niet de volgende dag weer met werken en een vier-gangen menu te maken voor je (schoon)familie want anders kom je jezelf een aantal dagen later weer dubbel en dwars tegen.

Het ziek zijn gaat gelukkig over wanneer je lijf (én je geest) er klaar voor is. Rust is een grote voorwaarde om zo snel mogelijk weer op de been te zijn. Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door mij een mail te sturen via info@parenthing.nl én houd mijn Facebook pagina (@ParenthingNL) in de gaten.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Geweld en terrorisme

 

Parijs, Zaventem, Rusland, Spanje, Charlottesville. In de 6-8 uur dat je ’s nachts aan het slapen bent, gebeurt er een hoop in de wereld. En helaas is het tegenwoordig niet altijd prettig nieuws. De een op de andere aanslag wordt er gepleegd en zelden vallen er geen doden of gewonden. Terroristen hebben één doel en dat is zoveel mogelijk slachtoffers maken; kinderen of volwassenen, het maakt ze allemaal niets uit. Wij als ouders en volwassenen schrikken er enorm van, maar hoe denken wij dat het onze kinderen beïnvloedt?

Veel is het antwoord. De media is er namelijk niet meer alleen op papier. Dus worden onze kinderen, ook degenen die nog niet kunnen lezen, ermee geconfronteerd. Tegenwoordig wordt zelf op het Jeugdjournaal uitgebreid aandacht besteedt aan alle terroristische daden. Gelukkig wel op een gecensureerde manier maar wat veel ouders én scholen zich niet realiseren is dat het Jeugdjournaal bedoeld is voor leerlingen van de bovenbouw. Ja, dat klopt, de bovenbouw. En helaas is het geen uitzondering dat kinderen al in groep 3 geconfronteerd worden met het Jeugdjournaal. Wees dus alert in wat je kind te zien krijgt; niet alleen thuis maar zeker ook op school.

Maar hoe ga je in gesprek met je kind als er weer iets vreselijks is gebeurd in de wereld? Ga je gesprek wel aan? Het antwoord is ja, want het Jeugdjournaal is niet de enige mediakanaal die het heeft over wat er allemaal gaande is. Als je in de auto zit met je kinderen en er is weer een uur om, dan is het één van de eerste onderwerpen die op het nieuws besproken wordt. Het is dus goed om met je kinderen erover te praten maar er zijn wel een aantal aandachtspunten. Bij deze een aantal tips op een rij:

  • Houd rekening met de leeftijd van je kinderen, tegen je tienjarige praat je toch anders dan tegen je vierjarige. Vanaf een jaar of zes zijn kinderen zich bewuster van wat er allemaal speelt om hen heen en kan je aan hen vragen wat zij hebben gehoord en hoe zij erover denken. Dit zijn mooie startmomenten om het met je kind erover te hebben. Met je puber kan je juist samen naar het nieuws kijken en het er dan samen over hebben
  • Wees eerlijk naar je kinderen toe, als zij met vragen komen, probeer dan (leeftijdsafhankelijk) antwoord te geven op hun vragen. Als je kind je de vraag stelt of ook in Nederland een aanslag gepleegd kan worden, zeg dan geen ‘nee’. Want eerlijk is eerlijk, wij weten het gewoon niet. Let wel op de leeftijd van je kind, peuters kunnen niet zoveel met deze informatie en kunnen er direct wat groters van maken in hun hoofdje
  • Let goed op wanneer en waar je over hetgeen er gebeurd is, spreekt. Vlak voor het naar bed gaan zijn niet de juiste momenten om over dit soort onderwerpen te praten
  • Kinderen nemen snel angsten van ouders over. Het is begrijpelijk dat je als ouder je erg veel zorgen maakt, realiseer je je echter dat je kinderen deze angsten ook direct overnemen. Het is echter wel goed om aan kinderen te laten zien dat je als ouder ook gevoelens hebt en dus verdrietig bent van wat er gebeurd is
  • Wees voorzichtig in je uitspraken. Kinderen kijken op tegen jullie als hun ouders en nemen daarom ook alles over wat jullie zeggen.

Heb je naar aanleiding van deze blog nog vragen, schroom niet om mij een vraag te stellen. Dit kan door mij een mail te sturen (vloanjoe@hotmail.com).

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Hoe vul je dat gevoel van leegte na een miskraam?

Als je zwangerschap misloopt ben je niet alleen verdrietig, je voelt je vaak ook heel erg leeg. Als jij dat zo voelt, weet dan dat je niet de enige bent: 3 van de 4 vrouwen die een miskraam hebben gehad hebben hier (veel) last van.
En het is ook niet gek dat je dat voelt: je kindje wás ook nog een deel van jezelf. Ook al was het nog onzichtbaar, je droeg het onder je hart en je hield er al van. En nu het er ineens niet meer is laat dat een leegte achter. In je lijf en in je hart.

De meesten van ons denken dat die leegte wel wordt opgevuld wanneer je alsnog een kind in je armen kunt sluiten. Ze willen dan ook snel weer zwanger worden en proberen er maar niet meer aan te denken in de hoop dat het vanzelf weer beter zal gaan.
Maar weet je, zo werkt het niet. Verdriet dat er niet mag zijn kan later alsnog je aandacht vragen. En die leegte kan blijven knagen, ook als je later een kind in je armen kunt sluiten.

Natuurlijk verzacht een volgend kindje wel je pijn, het brengt veel liefde en plezier in je leven. Maar als je herinnering aan die moeilijke tijd wordt aangeraakt is het vaak toch weer even slikken… Het geluk om je nieuwe kind neemt de pijn niet weg, het bestaat naast elkaar. Het leven is geen sprookjesboek of tv-reclame… er is nu eenmaal ook verdriet en schaduw.

Je bent geraakt in je vrouw-zijn

Je lichaam is erop ingericht om het leven door te geven. Als dan je zwangerschap misloopt raakt je dat diep in je vrouw-zijn.
En wanneer je je pijn en verdriet probeert weg te stoppen snijd je jezelf nog meer af van je vrouwelijke energie. Je gaat meer in je hoofd zitten en gaat ingehouden leven. Het voelt alsof overal een grijs laagje overheen ligt.

Van leegte naar verbinding

Wegstoppen en de leegte weer op willen vullen met een kindje is dus niet de oplossing. Wat wel werkt is je vrouwelijkheid versterken, je energie weer laten stromen en de verbinding weer aangaan. De verbinding met je lichaam, met het leven en met de mensen om je heen. Want waar verbinding is, is niet langer leegte.

En… ik ga iets tofs doen om jou daarbij te helpen: de Week van de Verbinding.
Van 9 t/m 15 oktober krijg je elke dag een inspirerende mail met een korte video. Met een kleine tip of een fijne opdracht. Zo komt er stap voor stap weer meer verbinding, met jezelf, met je omgeving én met je ongekende kindje(s).
En het leuke is: we doen dit met een groep tegelijk, waardoor je ook de kracht van samen gaat ervaren!

Ga naar www.weekvandeverbinding.nl en schrijf je in. Leuk als je meedoet!

Irene Otto

 

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB

Lees ook het artikel Met wie kun je praten over je miskraam? van Irene

 

Hoe troost je een vriendin die een miskraam heeft gehad?

Als je hoort dat je vriendin een miskraam heeft gehad en jij er zelf geen ervaring mee hebt kan het lastig zijn om de goede dingen te doen of te zeggen.
Je wist misschien niet eens dat ze een kinderwens heeft en het is toch een intiem onderwerp waar je niet makkelijk over praat…
Je wil haar wel troosten en opbeuren, maar hoe doe je dat? Ik geef je graag een paar tips.

1. Probeer haar verdriet niet weg te nemen

Wanneer we iemand verdrietig zien willen we dat verdriet vaak wegnemen en hebben we de neiging om goedbedoelde opmerkingen te maken als: ‘Het komt goed’, ‘Je bent nog jong’, ‘Je kunt er nog genoeg krijgen’ of ‘Het was nog maar pril’. Je zegt daarmee eigenlijk dat ze niet verdrietig moet zijn en dát helpt niet.
Het was haar kindje dat in haar groeide en nu is het er niet meer en daar heeft ze verdriet van.
Je hoeft niet per sé iets te zeggen om haar te troosten. En je mag ook gerust zeggen dat je niet weet wat je zeggen moet, of dat je daar stil van wordt. Een arm om haar heen en een warme knuffel zegt veel meer dan woorden.

2. Er staat geen tijd voor wanneer het weer over moet zijn

Wanneer je zwangerschap is misgelopen rouw je om het verlies van het kindje dat je verwachtte. En hoe lang je daar voor nodig hebt en hoe je dat ervaart is voor iedereen anders. Ga er maar vanuit dat je vriendin haar best doet, maar vul alsjeblieft niet voor haar in wanneer het over zou moeten zijn. Een misgelopen zwangerschap raakt je diep, het is een ervaring die je nooit vergeet.
En soms steekt het verdriet juist na een tijdje weer de kop op. Bijvoorbeeld als iemand in haar omgeving een zwangerschap aankondigt of als bij haarzelf een nieuwe zwangerschap uitblijft. Maar ook als haar uitgerekende datum dichterbij komt daar kan ze weer verdrietig om zijn. Het confronteert haar weer met wat had kunnen zijn en dat kan pijn doen.
Denk ook niet dat een nieuwe zwangerschap het verdriet om de miskraam kan doen vergeten. Een nieuwe zwangerschap is vaak juist extra spannend als het al eens is misgegaan.

3. Vraag je vriendin er na een tijdje gerust nog eens naar

We hebben vaak de neiging om beladen onderwerpen te vermijden. Om voor elkaar in te vullen wat de ander zal denken.
Zo denk jij misschien dat je er maar beter niet meer over kunt beginnen als het weer goed met haar lijkt te gaan.
En vraagt zij zich af of iedereen het alweer vergeten is omdat niemand het er meer over heeft…

Het is niet raar als je na een tijdje nog eens vraagt hoe het nu echt met haar gaat. En als ze dan moet huilen: bedenk dan dat jij haar niet verdrietig maakt. Het verdriet is er soms, je geeft haar de ruimte om het eruit te laten en dat kan haar juist lucht geven. Want delen is helen.

En wil je haar praktische tips geven om haar te ondersteunen?
Op www.praktijkjanna.nl kan ze allerlei artikelen lezen en het e-boek “Een miskraam, en nu? 7 Inzichten die je verder helpen” aanvragen.
Heb jij wel eens met een vriendin te maken gehad die een miskraam heeft gehad? En hoe zijn jullie daarmee omgegaan?

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB

Lees ook het artikel Een miskraam is niet niks van Irene

Opruimwoede

slagveld in de woonkamer

Mijn woonkamer is de laatste dagen in beslag genomen door soldaten en tanks. Speelgoedtanks wel te verstaan. Mijn 10-jarige is namelijk in de ban van het leger. Zo speurde hij al een aantal weken geleden zelf op Marktplaats naar legersoldaatjes, legertanks en alles wat er verder bij komt kijken. Toen hij eindelijk wat leuks zag, vroeg hij ons om toestemming om het van zijn zakgeld te betalen. Nadat mijn man een beetje had bemiddeld met de verkoper, kwam de doos vol met groene attributen erin aan. Sindsdien heb ik nauwelijks plek om te zitten op de bank. Ook zijn kamer moet eraan geloven.

Ontzettend leuk om mijn 10-jarige zoon te zien genieten. Want kinderen worden zo snel groot. Ik kijk deels uit naar de puberteit maar voor iets meer dan de helft ook niet. Hij is nog zo lekker klein, onschuldig en hij speelt nog met Lego. En de laatste tijd gaat hij echt helemaal los en is hij ook één met zijn legerpoppetjes. Ik gun hem deze fase enorm maar jeetje, wat kunnen kinderen een troep maken! Mijn zoon bootst hele jaren ’40-45 scènes na en ik krijg dan ook dagelijks het vriendelijk verzoek of ik alles wil laten in de woonkamer staan als hij op school zit.

ook de salontafel is niet veilig

Ook dochterlief is momenteel in de ban van de Minions kaarten. Iedere keer als er iemand naar de plaatselijke supermarkt gaat, wordt het verzamelen van de Minions kaarten voor in haar verzamelmap zeer gewaardeerd. Dit betekent helaas ook dat er intussen wel meer dan 200 kaarten aan het rouleren zijn in ons huis en haar verzamelmap inmiddels vol is. Overal waar ik kijk, word ik geconfronteerd met deze wezens, stickers en stukjes van de verpakkingen waar de kaarten in zaten.

Als opvoeder willen wij onze kinderen nieuwe vaardigheden aanleren. Een van deze vaardigheden is het leren opruimen. Hoe eerder je je kind stimuleert om dit te doen, hoe gemakkelijker het je wordt gemaakt als opvoeder en hoe verantwoordelijker je kind zich voelt om zijn/haar eigen spullen op te ruimen. Dit betekent dat het van belang is om in een zo vroeg mogelijk stadium samen met je kind zijn/haar speelgoed op te ruimen. Als ouder is het wel belangrijk om realistische verwachtingen te hebben; van hele jonge peuters kan je nog niet verwachten dat zij hun speelgoed gaan opruimen. Maar zodra ze een jaar of 2 zijn, kan je samen met je kindje beginnen met het leren opruimen. Mochten kinderen dit lastig vinden kan je er een spel van maken (“wie het eerst 3 spulletjes heeft opgeruimd wint een knuffel”). Ook hierbij zijn de realistische verwachtingen van belang: soms hebben kindjes even geen zin, zijn ze afgeleid of te moe om alles op te ruimen. Leg bijvoorbeeld dan 3 knuffels apart die zij wel kunnen opruimen en vergeet kinderen vooral niet te complimenteren als zij het goed hebben gedaan.

Jong geleerd is oud gedaan! Hoe eerder je samen met je kind begint met opruimen, hoe vanzelfsprekender het wordt voor kinderen. En dit maakt het voor jou als opvoeder ook weer gemakkelijker. Want niets is zo vervelend om alles op te ruimen voor je kind. Daarnaast leren kinderen niet, ook niet op school of bij anderen op bezoek dat opruimen erbij hoort.

Als laatste tip geef ik het volgende mee: wees zelf een goed voorbeeld. Kinderen spiegelen hun gedrag aan die van hun ouders en nemen vrijwel alles over van hun ouders. Realiseer je dat je als opvoeder een voorbeeld functie hebt. Als je zelf veel spullen laat liggen, is het niet vreemd dat kinderen dit ook doen.

Als laatste kanttekening, om mijzelf in te dekken wil ik nog wel even aangeven dat ik zelf niet echt rommelig ben. Mijn man denkt er anders over. En kinderen zijn van nature rommelkonten. Dus de afbeeldingen die je te zien krijgt bij deze blog zijn niet representatief van hoe ik als moeder ben!

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

 

Gedrag volgen van je kind

Als ouders bij mij om opvoedadvies vragen, bijvoorbeeld via het opvoedspreekuur of omdat zij meedoen aan een opvoedcursus waar ik de trainer van ben, dan hopen ze een klein uurtje later met een opvoedrecept weer de deur uit te stappen.

Helaas werk ik niet zo. Op mijn werk, werken wij met een uit Australië afkomstige opvoedmethode die bewezen effectief is. Waar ter wereld deze opvoedmethode ook gebruikt wordt (en dat zijn in veel landen), overal wordt ervoor gezorgd dat er weer onderzoek verricht wordt hoe deze methode het doet in dat land.

Een van de principes van deze opvoedmethode Positief Opvoeden is dat het als opvoeder belangrijk is om doelen te stellen. Oftewel, wat wil je graag veranderen aan jezelf of aan je kind? Om gedrag te (willen) veranderen is het van belang om doelen te stellen. Hetzelfde geldt met andere veranderingen in je leven die je graag wilt doorvoeren. Wil je bijvoorbeeld afvallen, is het belangrijk om met een plan te komen. Aan een plan kan je je houden. Wil je van A naar B reizen, is het wel belangrijk om een plan te hebben hoe je daar komt. Anders dwaal je doelloos rond. Dit geldt dus ook voor het opvoeden. Wil je dus op een andere manier gaan opvoeden, of wil je dat je kind minder gaat zeuren, dan zal je doelen moeten gaan opschrijven.

Om te kijken in hoeverre je je doel gaat behalen, is het wenselijk om het gedrag van je kind(eren) én jezelf te volgen. Het gedrag van jezelf en/of je kind volgen maakt je namelijk bewust en schetst een beeld van de situatie. Een voorbeeld: sommige kinderen vallen moeilijk in slaap en komen steeds uit bed. Ouders hebben soms het gevoel dat zij wel een uur bezig zijn om hun kind steeds weer terug naar bed te brengen. Als je het gedrag volgt van je kind dan kan je wellicht tot de conclusie komen dat het helemaal niet een uur duurt maar 20 minuten. Het lijkt wel zo lang maar het duurt geen uur. Een ander voorbeeld: een vader merkt op dat als hij boodschappen gaat doen met zijn peuter, zijn zoon altijd een driftbui krijgt in de supermarkt. Nadat hij het gedrag van zijn kind een week geobserveerd heeft, komt hij tot de conclusie dat zijn zoon alleen een driftbui krijgt als hij rond een uur of 13.00 naar de winkel gaat. Dat is eigenlijk net voor zijn dutje. Niet zo een goed moment om met zijn peuter boodschapjes te gaan doen dus.

Een moeder geeft tijdens mijn cursus aan dat ze vaak tegen haar kindjes schreeuwt en dit eigenlijk helemaal niet wilt. Dit was niet de voorstelling die zij voor zichzelf had als moeder. Bij het stellen van doelen geeft zij aan dat zij haar manier van communiceren wilt veranderen. Dit wordt voor de komende weken haar doel. Ze krijgt huiswerk mee en moet haar eigen gedrag observeren. Na een week wordt haar veel duidelijk. Namelijk dat ze een kort lontje tegenover de kindjes heeft als ze een zware dag op het werk heeft gehad en moe is. Op de dagen dat ze vrij heeft, is ze veel rustiger in het communiceren naar haar kinderen toe. Nu zij dus meer inzicht heeft gekregen in de ‘gevaren-zones’ kunnen wij aan de slag met het veranderen van haar huidige manier van communiceren.

Er zijn verschillende manieren om het gedrag van kinderen en jezelf te observeren:

  • Zo kan je ouderwets turven hoe vaak bepaald gedrag voorkomt. Een scoringslijst is geschikt voor gedrag wat een duidelijk begin en eind heeft en niet meer dan tientallen keren per dag voorkomt. Bijvoorbeeld als kindjes schelden of woorden zeggen die niet mogen.
  • Maar je kan ook een gedragsboek bijhouden. Een soort dagboek waarbij je opschrijft wat er gebeurde- bijvoorbeeld schreeuwen, gillen en rollen op de grond-, wanneer en waar het voorval plaatsvond, wat er daarvoor gaande was, en wat er daarna gebeurde. Je bent iets meer aan het opschrijven dan het turven maar het resultaat is dat je een patroon zult gaan herkennen.

De meeste ouders kiezen voor het bijhouden van een gedragsboek. Het is wat meer werk maar geeft ook meer inzicht.

Ik nodig jullie uit om ook een gedragsboek of een scoringslijst bij te houden gedurende een week. Er zal veel inzichtelijk worden en er zullen ongetwijfeld een aantal ‘aha-momenten’ gaan komen.

Tot slot een aantal tips:

  • Zorg ervoor dat je het gedrag gedurende een week volgt.
  • Zorg voor een notitieblok die je overal waar je naartoe gaat, meeneemt. Ook als je boodschappen gaat doen of op familiebezoek gaat.
  • Verander je opvoedmanier gedurende deze week niet; ga vooral gewoon door met hoe je altijd opvoedt.

Je zult zien dat er wat puzzelstukjes in elkaar zullen vallen. Door inzicht te krijgen hoe je opvoedt- hoe confronterend het ook kan zijn- kan je ook handvatten aangereikt krijgen om eventueel anders naar bepaalde (opvoed)zaken te gaan kijken.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Met wie kun je praten over je miskraam?

Nog steeds taboe

Een miskraam, we staan er liever niet te veel bij stil, we willen graag dat zwanger worden en een kind krijgen vooral leuk is. Hoewel er de laatste jaren wel wat meer aandacht voor miskramen lijkt te zijn hangt er toch nog altijd een sfeer van taboe omheen. Toch krijgt 1 op de 4 vrouwen in haar leven te maken met minstens één miskraam en veel van deze vrouwen voelen zich, mede door de sfeer van taboe, heel eenzaam in hun verdriet.
Wat mij betreft mogen we er best meer open over zijn. Het is niet niks, een miskraam is een verlieservaring en daar rouw je om. Tegelijk begrijp ik het ook als je het niet aan de grote klok wilt hangen en voorzichtig bent met erover praten… je hebt misschien wel ervaring met goedbedoelde, maar pijnlijke opmerkingen vanuit je omgeving en het is toch een intiem onderwerp.

Toch liever zwijgen?

Die voorzichtigheid zie ik ook terug rond bijvoorbeeld mijn Facebook pagina. Ik weet dat veel vrouwen die mij volgen blij zijn met de berichten die ik plaats, maar dat ze er toch vaak voor kiezen om niet of maar heel sporadisch op een bericht te reageren. Omdat ze niet willen dat hun Facebook vrienden dat kunnen zien.
En ik snap dat. Je hebt het misschien niet aan iedereen verteld, of het is al wat langer geleden gebeurd en je wilt niet dat ze denken dat je erin blijft hangen.

Vaak merk je ook pas áls je erover praat dat anderen het ook hebben meegemaakt. Dan komen de verhalen van herkenning van anderen, zelfs van vrouwen bij wie het al lang geleden is.
Zo hoor ik regelmatig verhalen van vrouwen dat hun eigen miskraam voor hun oma een opening is om te kunnen delen dat zij het vroeger ook heeft meegemaakt. Waaruit maar weer blijkt dat je de ervaring met je meedraagt in de rest van je leven.

Waar vind je lotgenoten?

Het liefst zou ik zien dat iedereen maling heeft aan wat anderen misschien wel denken, want zo komen we natuurlijk nooit van dat taboe af… 😉
Maar ik begrijp het wel als je er voor kiest om het alleen met intimi te delen. En juist door erover te zwijgen kun je je extra eenzaam voelen.
Daarom kan het fijn zijn om contact met lotgenoten te hebben.

Ja, ik weet het, lotgenoten-contact… het klinkt zo geitenwollen-sokkerig, maar toch…
Iemand die het ook heeft meegemaakt weet hoe het voelt en heeft vaak aan een half woord genoeg.

Supportgroep misgelopen zwangerschappen

En dat is de reden dat ik een geheime Supportgroep ben begonnen op Facebook. In de Supportgroep kun je elkaar als lotgenoten steunen en inspireren.

Ik heb gekozen voor een geheime groep, zodat niemand van je vrienden kan zien dat je er lid van bent. Er zijn ook andere groepen die besloten zijn, maar dan is het voor je vrienden wel zichtbaar dat je er lid van bent, en dat is nou net het struikelblok voor best veel vrouwen…
Omdat de groep geheim is kun je hem zelf niet vinden. Ik kan je alleen toevoegen als je bevriend met me bent op Facebook, of als je je emailadres doorgeeft waarmee je op Facebook inlogt, dan kan ik je voor de groep uitnodigen via de mail.

Wil jij bij de Supportgroep, dan kun je je hier aanmelden door je mailadres in te vullen. Je kunt me ook een berichtje sturen via de Facebook-pagina van Praktijk Janna, dat is de makkelijkste manier.

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB

 

Lees ook het artikel Een miskraam is niet niks van Irene

Consequent zijn

Moeders, herkennen jullie het volgende? Voor je de supermarkt instapt met je kind, geef je een aantal keer aan dat je alleen voor het brood gaat en er niet om snoepjes gevraagd hoeft te worden. Je vraagt of je kind het begrepen heeft en vraagt het voor de zekerheid nóg een keer. Beide keren ontvang je een knikje of een zachte ‘ja’. Dus loop je vol goede moed de winkel binnen. Je hebt je brood gevonden en het gaat (nog) goed, tot je bij de kassa aankomt. Supermarkten pakken het slim aan want ook bij de kassa, staan er tegenwoordig lolly’s, zakjes chips of die heerlijke koekjes, deze keer voor maar €0,50. Er staat uiteraard een rij voor de kassa en het onmogelijke gebeurt: je kind vraagt om die ene mooie lolly of die kindersurprise. Lastig!

Natuurlijk geef je aan dat dat niet de afspraak was. Maar kinderen zijn kinderen en zouden geen kinderen zijn als ze het niet zouden proberen. Lastig voor ouders maar horend bij het kind zijn. Afhankelijk van hoe een ouder zich voelt, hoe de dag van deze moeder verlopen is, of wellicht wel hoe ernstig een kind zeurt, zal deze moeder wel of niet toegeven op het ‘dwingend verzoek’ van haar kind.

Belachelijk, zullen een aantal ouders wellicht denken. Toch is het menselijk. Het komt wel eens voor dat wij toegeven terwijl wij eerder iets hadden ‘ontzegd of verboden’. Gelukkig zijn kinderen zeer flexibel van aard en kunnen zij hiermee omgaan. Toch wil ik het in deze blog hebben over consequent zijn. Voor ouders soms lastig, voor kinderen erg belangrijk. Want door consequent te zijn leer je kinderen kaders. En kaders geeft ze veiligheid; zij weten waar zij aan toe zijn en dat is erg belangrijk voor kinderen. En die kaders creëer je door regels en grenzen aan te geven.

Terug naar het consequent zijn. Een lastige kwestie. Hoe kan je dit efficiënt en effectief toepassen bij je kind(eren)? Hierbij enkele tips voor het consequent zijn bij risicovolle situaties:

  • Ga je naar de supermarkt is het handig om van te voren afspraken te maken met je kind. Bij kinderen is herhalen het toverwoord. Het is vermoeiend, ik weet het, maar het is enorm belangrijk. De gezegde dat je kind Oost-Indisch doof is, klopt in mijn optiek niet. Kinderen, vooral jonge kinderen zijn met van alles en nog wat bezig. In hun hoofdje is er een ware kermis gaande, en dat de hele dag tot ze in slaap vallen, ook dan kunnen zij soms onrustig zijn. Luisteren staat dan niet op hun prioriteitenlijstje. Maar het kwartje valt ooit wel. Daarom is het zo belangrijk om te blijven herhalen en herhalen. Het maken van afspraken is dus heel belangrijk. Voor je het huis uitgaat, in de auto, als je aankomt op het parkeerterrein én voor je de supermarkt inloopt. Klinkt overdreven, maar het is wel belangrijk.
  • Afleiding werkt bij kinderen. Geef ze dus wat te doen als zij boodschappen gaan doen met jou. Knutsel samen met je kind een boodschappenlijstje in elkaar en steeds vaker hebben supermarkten kinderkarretjes. Het kost wat extra tijd maar het houdt je kind wel bezig, waardoor je kind ook weer minder kans krijgt om te zeuren voor dat snoepje, waardoor jij als ouder consequent kan zijn en blijven.
  • Complimenteer je kind. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen maar het geven van complimenten werkt echt. Geef je kind dus complimenten als hij het goed doet in de supermarkt of na een waarschuwing geen driftbui krijgt.
  • Blijf consequent! Inconsequente ouderschap leidt tot grenzeloze kinderen; zij weten immers niet waar ze aan toe zijn want de ene keer mag iets wel, en de andere keer niet.

 

 

Opvoeden is geen gemakkelijke klus. Gelukkig gaat het vaak wél goed maar ik ben van mening dat consequent opvoeden leidt tot kinderen die weten waar ze aan toe zijn. Hierdoor voelen zij zich veiliger, zijn zij gelukkiger, en dit maakt ons als ouder ook weer gelukkig. En is de cirkel rond!

 

Wil je sparren over hoe je je kind consequenter kunt opvoeden? Schroom niet om contact met mij op te nemen via vloanjoe@hotmail.com. Vragen staat vrij en maakt je sterker als opvoeder!

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, tante, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar ook het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Iedere week plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl