Vriendschappen in het buitenland

Eind augustus woon ik officieel 2 jaar in Montreal, Canada. We hebben het hier enorm naar ons zin en voor mijn gevoel is het echt thuis. Ik ben dan ook al bijna 3 jaar geëmigreerd uit Nederland en ben nooit meer terug geweest voor een korte vakantie. Ik zou dit jaar voor het eerst terug gaan naar Nederland maar ja Covid-19 happened en het is nu niet verstandig om te reizen.

 

In het begin had ik niet zozeer heimwee naar Nederland maar enorm veel heimwee naar mijn familie en vrienden. Het eerste jaar woonden wij in de San Francisco Bay area en het tijdsverschil met Nederland was 9 uur. Dus dat was vaak best lastig om met familie en vrienden het contact te onderhouden vanwege het tijdverschil.

 

In Montreal zitten we met een tijdverschil van 6 uur wat het toch net iets makkelijker maakt. Je kan sneller even facetimen of heen en weer whatsappen.

 

Wanneer je net geëmigreerd bent probeer je echt nog telefoontjes in te plannen en op tijd een mailtje of WhatsApp te sturen. Naarmate je je eigen leven in het buitenland aan het opbouwen bent en ook je eigen dagelijkse dingen hebt merk je dat het soms toch lastiger gaat. Sommige contacten verwateren helaas, en wat ik ook heb gemerkt is dat als je je zo vastklemt aan je oude leven je ook niet gauw openstaat voor het maken van nieuwe vriendschappen.

 

Maar hoe sluit je nieuwe vriendschappen?

 

Ik ben het type vrouw dat niet zo makkelijk vriendschappen sluit. Ik ben een extroverte introvert. Dus ik maak wel makkelijk een praatje maar ik hou eigenlijk alleen maar van diepe vriendschappen. Ook ben ik het type dat is minding my own business.

 

Als kind had ik al een bloedhekel aan de moeders die op het schoolplein stonden ik vond ze zo jong dat ik was gewoon enorme bemoeiallen. Mijn moeder was aan het werk dus was absoluut geen schoolpleinmoeder en ja dat werd ook weleens door de andere moeders opgemerkt. Al die vragen (en in merkte al heel gauw dat er iets achterzat)

 

Zelfs toen ik in Nederland in verwachting was van mijn kinderen wilde ik alleen maar om die redenen absoluut niet naar zwangerschapsklasjes. Ik hou er gewoon van om mijn eigen ding te doen.

 

Meeste vriendschappen heb ik door school, modellenwerk, werk of familie en zijn er daardoor gewoon ingegroeid.

 

Maar ja dan vertrek je naar het buitenland, behalve je gezin heb je niet je eigen mensen om je heen dus moet je je wel iets meer openstellen.

 

Een van de oplossingen is dan Social Media en met name Facebook. Er zijn een aantal actieve facebookgroepen voor en door Nederlandse vrouwen in het buitenland en er zijn ook tal van lokale Facebookgroepen met name voor moeders.

 

Zo vond ik via een lokale Facebookgroep toen ik naar de V.S. vertrok een van mijn vriendinnen. Heel toevallig was het ook een Surinaams Nederlandse dame met jonge kinderen en bleken we heel dichtbij elkaar te wonen (5 min rijden) in de Bay. In de US heb je dan echt mazzel met alle afstanden.

 

De eerste week is deze lieve schat mij en mijn gezin op komen halen en zo kwam ik in een warm bad terecht.

 

Mijn man heeft een drukke baan en is (nu vanwege Covid niet meer) vaak aan het reizen. Ik was heel blij dat ik een vriendin had gevonden die niet alleen mijn taal sprak maar ook mijn culturele achtergrond begreep.

 

We gingen vaak met onze kroost op pad. Gezellig ergens een hapje eten of wat winkelen. Tijdens een van onze winkelsessies (hello TJ Maxx) was ik in het Nederlands tegen mijn dochter aan het praten toen ik plotseling een stem achter me hoorde die vroeg ben jij Nederlands.

Ik draaide mij om en mijn vriendin draaide zich om. Mijn ene vriendin heeft een Surinaams accent en zei iets. Dus de andere dame riep meteen zijn jullie Surinaams, ik ook!

 

Vanaf die dag had ik mijn tribe gevonden. Mijn twee vriendinnen. Altijd op zoek naar onze kruiden voor ons Surinaams eten. Mijn kids hadden in een keer nieuwe “tantes”. Gezellig lunchen, koken, you name it.

 

Onze container met spullen van de verhuizing kwam veel later aan dan gepland en mijn man was aan het reizen. Een van mijn vriendinnen stond voor mijn deur en zei kom ik neem de kinderen mee dan kan jij je focussen en alles in huis in orde maken.

 

Dit is maar een van de vele voorbeelden die ik kan geven. Deze vrouwen hebben zo enorm voor mij klaar gestaan.

 

 

Mijn jaar in de Bay area was absoluut niet prettig en geen succes. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik deze dames in mijn leven had. Ik heb het vaak gezegd zonder hun had ik misschien wel in een enorme dip gezeten. Ik vond het dan ook ontzettend moeilijk om weer afscheid van ze te moeten nemen. Want ja in het buitenland worden vrienden al snel familie.

 

Ik moest na een jaar weer helemaal opnieuw beginnen.

 

Behoorlijk aangeslagen na ons jaar in de VS vertrok ik weer met mijn man en onze twee kleine kinderen naar een nieuw land. Dit keer richting Canada.

 

Ook hier weer werd ik door een Nederlandse dame opgevangen die ik via een wereldgroep ge contact had. Zij woonde op loopafstand van waar wij gingen wonen. Zelf was ze al jaren uit Nederland maar wist nog heel goed hoe het voor haar was met twee jonge kinderen in een vreemd land. Ze heeft me zo goed opgevangen echt een hart van goud.

 

Ik wilde wel meer contact met niet expat dames. Omdat expats vaak vertrekken en wij eigenlijk helemaal geen expatgezin zijn aangezien mijn man op een lokaal contract werkt.

 

Mijn vriendin in Montreal zei dat kost tijd al helemaal met die Canadezen. Die zijn heel erg met familie en in het weekend zitten ze in hun cottage daar kom je maar moeilijk tussen.

 

Mijn kinderen hadden na een lange zoektocht eindelijk een plekje op een preschool gevonden. Het is een kleine preschool en heeft daardoor een hele actieve gemeenschap.

 

 

Nog voordat het schooljaar officieel begonnen was kreeg mijn dochter een uitnodiging voor een feestje van haar klasgenootje. Hier nodigen ouders vaak de hele klas uit.

 

Super gestrest nog van de verhuizing ging ik er met mijn dochter naar toe. We hadden nog geen auto. Ik merkte al gauw op dat veel ouders elkaar best goed kenden maar mijn dochter en ik werden heel warm ontvangen.

 

Ik heb die dag met meerdere moeders staan kletsen en eentje zag dat ik op zoek was naar een taxi en bood mij een lift naar huis aan.

 

In de auto klikte het enorm tussen onze dochters en vertelde ze dat ze wekelijks samen met de juf in een klein groepje een bakklasje voor de kinderen had direct na school en of mijn dochter dat misschien leuk zou vinden.

 

De kids in dat bakklasje werden de beste vrienden van mijn dochter en wat blijkt ook de ouders uit dat bakklasje werden vrienden van ons.

 

Ik raakte ongepland zwanger en kreeg bedrust, dit gebeurde nog voordat we een jaar in Montreal waren. Het vinden van een gynaecoloog om je zwangerschap te begeleiden is bijna onmogelijk in Montreal. Het systeem van de gezondheidszorg is gewoon zo anders dan in Nederland. Een van de moeders heeft mij toen aan een gynaecoloog gelinkt.

 

Mijn gezin en ik zijn vaak door vele ouders uitgenodigd om een hapje te komen eten.

Tijdens mijn bedrust periode zijn mijn twee oudsten vaak extra uitgenodigd voor playdates.

 

En nu midden in de Corona pandemie zat ik laatst te denken hoeveel geluk wij eigenlijk hebben. De eerste 12 weken waren zwaar want wij hadden niet zoals in Nederland een intelligente lockdown, het was hier echt binnen blijven en alleen naar buiten voor een korte wandeling of essentiële boodschappen.

 

Aan het begin van de Corona crisis maakten we als groepje moeders een berichtgroepje aan. In het begin was het niet makkelijk om alle boodschappen te vinden in de supermarkt. Melk, meel, toiletpapier, gist, boter best veel dingen waren snel uitverkocht en schaars. Ook probeerde iedereen zo veel mogelijk binnen te blijven. Maar ja met jonge kinderen kunnen de boodschappen soms toch erg hard gaan. Zo onstond er toch een kleine supportgroep en gingen we als iemand boodschappen ging doen toch even vragen wat een ander gezin eventueel nodig had. Vaak werd er dan iets achtergelaten op je porch en kon je even naar elkaar zwaaien. Zo hielp je elkaar er toch doorheen want de dagen waren echt lang en mensen waren/zijn angstig!

 

Sinds 1 juni zitten we in de countryside en werden de corona maatregels versoepeld en mochten we eindelijk mensen ontmoeten wel in een bubbel. Wij zijn door twee gezinnen uit het bevriende groepje zo goed opgevangen. We komen geregeld samen en onze kinderen hebben de tijd van hun leven.

Na bijna 2 jaar in Canada kan ik zeggen dat ik me steeds meer gesetteld voel. Natuurlijk mis ik mijn vrienden en familie maar ik vind het zo bijzonder dat de vriendschappen hier nu zo gegroeid zijn. Ik appte van de week een van mijn vriendinnen om haar te bedanken want zonder al deze mensen om ons heen waren deze dagen toch een heel stuk somberder geweest.

 

Doet me toch denken aan de uitspraak van vrienden zijn de familie die je kiest. En ik ben ontzettend blij met mijn vrienden hier.

 

 

Self Love, Where Art Thou?

Ik mediteer bijna elke avond met mijn twee oudste meisjes. En tijdens het mediteren zeggen wij verschillende affirmaties op. Een voorbeeld hiervan is “ik houd van mezelf”.
Ik wil ze vooral laten inzien dat ze ten alle tijden van zichzelf moeten houden en nooit zichzelf te min moeten zien of voordoen.
Voor hun vind ik dat erg belangrijk, maar ik merk dat ik  mezelf op dit vlak vaak wegcijfer.

De laatste tijd zijn de mensen om mij heen erg bezig met zelf liefde. Door de meeste kennis die wordt opgedaan zijn zij er van bewust dat life begint bij jezelf. Wat jij denkt, hoe je je voelt en welke keuzes je maakt hebben allemaal betrekking tot wie je bent als persoon.
Zelf liefde maak je het leven niet alleen makkelijker, maar je bouwt een fundament op om de liefde door te geven aan een ander. Dat kan in een relatie zijn, gewoon als vriendschap of familieband.

Wat ik bij mezelf heb gemerkt is dat ik liefde zag als een vorm van geven. De liefde/ waardering die ik ervoor terug kreeg, zag ik als vorm van liefde. En ik zeg het dan ook maar eerlijk; een hele lange tijd geloofde ik oprecht in deze so called “waarheid”. Het was zelfs zo erg dat wanneer ik alleen maar de term “selflove” hoorde dat ik zo iets had van ja whatever, hoe moet dat dan? Ik wist oprecht niet wat je ervoor moest doen en hoe dat te werk ging. (side note; still working on it though, bare with me)
Maar het feit dat ik drie kinderen opvoed en ze het beste wil geven van life, is het ook mijn plicht om meer van mezelf te gaan houden. Want hoe kan ik mijn liefde anders aan hun kunnen geven?

To Fall In Love With Yourself Is The First Secret To Happiness

Zelf liefde staat gelijk aan jezelf waarderen, with flaws and all. Zelf liefde is een bron van energie en groeit mee in jouw spirituele, mentale en fysieke groei. Je gaat jezelf op alle vlakken anders zien en je leert jezelf ook te accepteren voor wie je bent. Alleen dan met meer liefde 🙂
Wat ik bij mezelf vooral heb opgemerkt, is dat ik erg streng kan zijn voor mezelf en dat ik bij elke “fout” die ik maak mezelf echt mentaal wilde straffen.
Door het lezen van diverse boeken en offcourse het luisteren naar de mensen om mij heen, zijn er veel tips die ik heb meegekregen om hieraan te werken:

  • Stop met het vergelijken van jezelf
  • Accepteer je flaws en vergeef jezelf
  • Zorg goed voor je lichaam, zowel van binnen als van buiten
  • Doe meer dingen die je leuk vindt
  • Luister meer naar je gevoel
  • Durf nee te zeggen
  • Stel je grenzen
  • Wees eerlijk tegen jezelf

Hoe ik dit lijstje typ, krijg ik een gevoel van dankbaarheid dat ik deze richtlijnen heb. Stap voor stap (oké, soms babysteps) werk ik aan een liefhebbende ik en leer ik mezelf op verschillende vlakken steeds meer kennen.
Natuurlijk is zelfliefde een innerlijke groei en het hoeft niet altijd meteen easy te zijn. Voor de mensen die zichzelf  hierin kunnen vinden en ook bezig zijn met het houden van jezelf, wil ik persoonlijk het volgende kwijt. Wees niet te hard voor jezelf, maar doe wel je best om de beste versie van jou te zijn. Want de wereld kan, vooral in deze tijd, wel wat liefde gebruiken. En het geven van liefde begint bij het houden van jezelf.

 

So don’t worry, be happy en weet dat er altijd iemand is die van jou houdt, namelijk jij! Is ook een friendly reminder voor mezelf natuurlijk, but I/We got this!

P.S. For what it’s worth; ik houd ook stiekem van jou.

 

Liefs,

 

Gabrielle

De kracht van een vision board

Al een hele lange tijd wilde ik een vision board maken. Een verzameling van mijn doelen en dromen in de vorm van plaatjes, afbeeldingen en stukken tekst die bij elkaar geplakt zijn op een vel karton. Afgelopen week heb ik dat eindelijk gedaan en wat ben ik blij met het resultaat! En nog blijer met het proces zelfs! Lees meer

Herdenking

De maand juni van ieder jaar is, voor mij meestal de aanloop naar de dag van 1 juli, een maand die ik heel bewust besteed aan mijn innerlijk zijn. Het verder zoeken naar meer antwoorden over mijn Heritage en afkomst, om te horen en te luisteren naar verhalen, meer dan alle elf andere maanden van het jaar, naar de geluiden in mij van weleer.
De maand om te gedenken waar ik vandaan kom, wie ik nu ben, na al het strijden, ook in deze moderne tijden, gedenk ik mijn voorouders op wiens schouders ik nu mag staan.
Alles waar zij doorheen zijn gegaan, zodat ik hier en in het nu mag staan om te ervaren de kracht van hun zijn, de ademsnood van hun verlangen, om vrij te zijn in lichaam, in denken en doen.
Dan hoor ik de zuchten van verlangen en voel ik de geest van veerkracht en de macht van overleven door alle zware en nare omstandigheden en tijden heen. Dit doet mij beseffen voor de tijd dat ik hier mag zijn om deze tijd te besteden op een verlichtend pad op weg naar een vrijheid in geest, een vrijheid in denken, een vrijheid in doen en een vrijheid van lichaam, want niet ik, maar wij zijn uit een hart ontsproten van verlangen om niet meer verloren te zijn of verloren te gaan.
Wij zijn ontsproten om gevonden te worden door de liefde voor zelf en naar eenheid onder elkaar.
Wij zijn uit een hart van verlangen, uit een hart van strijd, uit een hart naar gerechtigheid en uit een hart die riep om vrijheid. Nu wil ik, ons, vragen gehoor te geven aan deze roep, aan dit verlangen uit die talloze harten uit een ver verleden om echt en waarlijk vrij te zijn en vrij te worden in ziel, in geest en in lichaam.

Katibo Sranan

1. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Mi de memre den dey, den dey fu bifo, omini tenti yari pasa kaba
Da Katibo oh, sa tyari someni, someni hebi kon, na tapu Mi Kra na ini
Mi Yeye, nanga ini Mi Skin

2. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Mi no sabi moro mi nen, den nen fu den, di ben de bifo, san na mi trotro nen, suma na mi afo, suma na mi mama, oten mi sa sabi mi papa, suma na mi inibere kumba


3. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Den yari de pasa, ten fu ten, te nanga now mi no sabi mi kontren opeh oh, opeh oh, mi kmopo, na tapu sortu goron mi kumba tetey beri, opeh den tetey fu lobi de, sa bin hori wi na wan, opeh den de tide oh

4. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Mi de memre den bigiwan, den di ben de bifo, den pay fu Mi Kra nanga Mi Yeye nanga den bari, nanga den soktu, nanga den brodu, tapu wan goron sa no ben de fu den.

5.Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Opeh mi sa go kibri, opeh mi sa fini wan safri ati, opeh mi sa fini rostu, fu ala den prakseri, opeh mi sa man poti mi ede fu didon safri sondro sorgu, na tapu sortu goron mi kan de fri

 

6. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Ini na mun sa mi de memre da Katibo fu den bigiwan, den, di ben di bifo
mi, bifo mi kon fu syi disi grontapu, mi no wani fu de sari moro, mi no wani krey moro, mi no wani bari moro. Bika nanga da krakti sa den bari wortu, den seki mi skin, den seki mi yeye, fu mi kan arki nanga fu mi kan taki nanga wan krakti sten

 

7. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Noyti moro, Noyti moro, Noyti moro,
Nownow mi sabi suma na mi, mi na wan kankan blaka uma, sa kmepo na ini wan kankan krakti oso, fu bari nanga krakti sten, tapu ala doti fu grontapu. Fu gyi Grani ala den granwan di knapu gyi mi, den di nyan katibo fu mi tide kan de fri, fri fu denki, fri fu taki san de na tapu mi ati, fri fu lobi

8. Mi de memre suma na mi, opeh mi kmopo, pe mi de, disi dey fu tide.
Na tapu den bari fu den, di ben de bifo, den di opo mi Yeye fu mi
syi mi Kra, fu sabi dati mi na wan kankan uma sa de fri, sa abi lobi
fu hori mi ede na hey, fu waka nanga bradi skowru, bika Mi Kra, Mi Yeye, Mi Skin nafu MI.

 

Katibo Nederland’s 

  1. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
    Ik herinner mij de dagen, de dagen van weleer. Hoeveel jaren zijn er al niet verstreken. De dagen van zware strijden, die vele lasten voortbrachten en voortdragen op mijn ziel, mijn gemoed en mijn lijf.

  2. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
    Ik kan mij niet meer herinneren, de naam, ik weet niet meer hoe zij heten, hoe ik heet na zovele dagen, jaren en tijden, de naam van hen die ervoor mij waren is niet meer, wat is de naam van mijn voorouder, wie is mijn moeder, waar is mijn vader, wie is nu mijn familie

3. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
De jaren verstrijken en nog steeds kan ik de omgeving niet kennen en voel ik mij verloren, de vraag blijft waar, o, waar, kom Ik vandaan, waar liggen mijn wortels begraven, waarom herken ik deze omgeving nu nog steeds niet als het mijne, waar zijn zij die ons liefhadden en ons toen bijeen hielden.


4. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
Ik herinner mij de dagen, de dagen van weleer toen zij daar waren, met hun zuchten, met hun zwoegen, met hun bloed, met hun zweet en met hun tranen betaalden zij voor mijn ziel, op een grond dat niet van hen was of hen toebehoorde

5. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
Waar zal ik een plek vinden om te schuilen om mij te verbergen, 
Waar zal ik een plek vinden, van zachte harten die zich om mij bekommeren en om mij geven. Waar vind ik een plek van rust?
Waar zal het zijn, dat ik rust kan vinden zonder angst en zorgen.
In welk land zal ik vrij zijn

6. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
In de maand dat ik gedenk, allen die er voor mij waren, die streden ondanks marteling, zodat ik deze aarde kon aanschouwen, in die ene maand dat ik mij herinner, bedenk ik dat ik daarover niet meer verdrietig wil zijn, ik wil niet meer huilen, ik wil niet meer schreeuwen. Omdat zij naar mij roepen, met krachtige en luide stem, zij hebben mijn lichaam tot in mijn gebeente en mijn geest wakker geschud, nu luister ik en spreek ik uit met krachtige stem


7. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
Ik roep nu NOOIT MEER, nee Nooit Meer, nooit meer.
Ik herinner mij weer wie ik ben. Ik ben uit een geslacht van sterke mannen en krachtige vrouwen om met luide en krachtige stem overal op deze aarde te kunnen spreken en te zeggen dat ik dankbaar ben voor allen die er voor mij waren op wiens schouders ik nu sta in vrijheid, vrijheid in denken, vrijheid in spreken, vrijheid om lief te hebben.

8. Ik herinner mij weer wie ik ben. Ik herinner mij hen die door zware tijden, heftige slagen, pijnlijke striemen en met bloedende harten hebben gestreden voor mij. Ik herinner het mij om nooit meer, nooit meer te vergeten wie ik ben, waar ik vandaan kom en op wiens schouders ik mag staan, met opgeheven hoofd en gesterkte schouders, in liefde en in vrijheid van lichaam, ziel en geest.

 

Henna Charry 2020

Voetnoot; 

Katibo”, is een woord dat omringd is gevoel en niet in een woord is samen te vatten. In een zin kan het diverse betekenissen hebben. (Zware tijden, heftige slagen of pijn, het kan ook bedroefdheid, heftig verdriet en het zijn onder een juk betekenen) “oh langa mi sa musu fu nyan disi katibo” (hoelang zal ik moeten lijden onder dit verdriet) 

 

Sranan Tongo (Surinaamse taal) is de taal die gesproken wordt in Suriname (voormalige Nederlands grondgebied). De taal vindt nu gelukkig weer een opleving vooral bij jongeren. Ik voel mij vrij om te kunnen schrijven in een ooit verboden taal, die niet verloren mag gaan. Een taal die Surinamers verbindt waar ook ter wereld. 

 

In Suriname is het Sranan tongo niet de officiële spreek- of schrijftaal. Het Sranan tongo is iedere bevolkingsgroep van Suriname ‘machtig’. Iedereen die in Suriname samen is gebracht begrijpt en spreekt deze algemene taal, naast de taal van het land van herkomst zoals Afrika, India, Java, China, Nederland, zelfs de oorspronkelijke bewoners van het land spreken het Sranan tongo. Sranan tongo is een taal waarin invloeden zijn van Afrikaanse talen, het Frans, het Engels en het Nederlands.

Je best doen

Wanneer je je best doet, kom je vooruit. Gaat het beter in je leven. Maar je best doen, hoe ziet dat er eigenlijk uit? Betekent het dat je altijd moet pompen en knallen? Dat je elke wakkere minuut aan je doelen moet besteden? Of is er toch ruimte voor rust en ontspanning?

 

In mijn vorige blog zei ik het min of meer al – op sommige dagen ben je enorm productief en op andere dagen is een dag doorkomen al een hele prestatie. Het probleem met ‘je best doen’, met ‘grinden’, is dat wanneer je een keertje minder doet, je je rot gaat voelen over jezelf. “O jee, ik heb zit Netflix te kijken terwijl ik nog aan mijn businessplan zou werken”. Of dat je aan het einde van de dag terugkijkt en je afvraagt wat je op een dag nou eigenlijk gedaan hebt…

 

Voor mij zag grinden eruit als continu bezig zijn. Je bent ambitieus, hebt een doel voor ogen en je gaat ervoor. Je leeft, eet, ademt en droomt dit doel. Elke dag, elke minuut, elke seconde moet je aan dit doel besteden. Zo doen die succesvolle ondernemers het immers toch ook? Bill Gates? Richard Branson? Oprah Winfrey? Elon Musk? In mijn ogen was ik alleen productief als ik continu aan mijn persoonlijke doelen werkte. Als ik dat niet deed, voelde ik me schuldig.

 

Meditatieve staat

Er was een periode in mijn leven dat ik druk was met meerdere bijbanen en allerlei nevenactiviteiten die in lijn lagen met mijn ambities. Op een dag was ik druk bezig en laste ik een pauze in om met mijn honden buiten te lopen. Toen ik thuiskwam, installeerde ik me op de bank en luisterde ik naar rustgevende muziek. Hierdoor raakte ik in een meditatieve staat – ik was relaxed en dacht nergens aan. Toen ik weer ‘wakker’ werd, merkte ik dat een halfuur zo zitten mij gelegenheid had gegeven om bij te tanken. Ik was tot rust gekomen en kon er weer tegenaan. Toen ik dit aan mijn loopbaancoach vertelde, voegde zij de gouden woorden toe “zonder schuldgevoel”. Daar zat het hem in – ik had uitgerust zonder mezelf na afloop kwalijk te nemen dat ik ‘niks’ heb zitten doen.

 

Schadelijke veeleisendheid

Eén van mijn grootste openbaringen in het afgelopen jaar, is dat ik heb ingezien hoe ik vaak de lat hoog leg voor mezelf. Ook heb ik ingezien dat ik erg streng ben voor mezelf als ik niet aan mijn eigen verwachtingen kan voldoen. Iets wat ik in de afgelopen jaren vaker heb gehoord, maar ik ben helaas nogal hardleers en ging op dezelfde voet verder. Ik bleef maar moeten van mezelf. Als ik niet in zo een diep emotioneel gat gevallen was, had ik nooit ingezien hoe schadelijk mijn veeleisendheid is. Anders gezegd, heeft het jaren geduurd voordat ik inzag hoe ik mezelf kapot maakte door zoveel van mezelf te eisen. Ik heb ingezien hoe deze mentaliteit enorm heeft bijgedragen aan mijn depressieve episodes. Blijkbaar moest ik vaker tegen een muur oplopen alvorens ik dit eindelijk snapte.

 

De lat laag houden

Mijn psycholoog leerde me om de lat ontzettend laag te houden en kleine doelen te stellen. Doelen zoals de afwas doen of een vriendin een berichtje sturen. Als ik die dingen dan gedaan had op een dag, mocht ik al trots zijn op mezelf. Deze manier van denken heeft een grote verandering bij mezelf teweeg gebracht. Sinds ik mijn leven simpel houd, voel ik me namelijk gelukkiger. Maar ik ben nog steeds ambitieus en wil nog steeds te veel. Tegenwoordig zie ik in dat mijn ambitie een averechts effect op mij kan hebben. Wanneer ik overweldigd raak door wat ik allemaal wil, zeg ik tegen mezelf: “Oh oh, doe ik het weer”. Dan doe ik een stap terug – even niet nadenken over al die ‘grootse’ dingen die ik op een dag wil bereiken maar terug grijpen naar die kleine doelen.

 

In beweging komen

Wat ik heb geleerd, is dat kleine stapjes uiteindelijk uitgroeien tot meer. Door me hieraan te houden, ben ik in een flow geraakt en komen er steeds meer en mooiere gelegenheden en connecties op mijn pad. Het voelt alsof er mooie dingen in het verschiet liggen. Hier ben ik ontzettend dankbaar voor en ik probeer me hier ook van bewust te blijven als het weer minder gaat. Ik word in ieder geval steeds beter in dingen accepteren voor wat ze zijn. Dat ik dagen en momenten heb dat ik enorm productief ben. Op andere dagen ga ik daar niet aan kunnen tippen. Het is wat het is.

 

Als ik niet in zo een diep dal was geraakt, had ik dit niet geleerd [over mezelf]. Ik ben blij dat ik dit zelf ‘ontdekt’ heb maar vind het toch jammer dat ik dit nergens van al die coaches en motivational speakers heb gehoord. Zij waren de reden waarom ik in eerste instantie dacht dat je best doen er maar op één manier uit kon zien. Knallen. Grinden. Door het vuur gaan. Dat je elke seconde in je doel moest pompen en als je dat niet deed, dan was je niet ambitieus genoeg. Maar ach, dat zal wel een tekortkoming zijn in mijn interpretatie van hun wijsheden. Hoe dan ook, je best doen ziet er niet elke dag hetzelfde uit. De ene dag geef je veel en de andere dag geef je wat minder. Dat is geen ramp. Relax. You’re human.

Rowan

Onkruid wieden

Afgelopen week was een rotweek voor mij op persoonlijk vlak. Ik werd continu overvallen door een golf van melancholie en een knagend gevoel in mijn buik. Ik voerde een gevecht met mezelf – ik wilde me niet zo voelen! Dit knagend gevoel zat me enorm in de weg en weerhield me ervan om de dingen te doen die ik moest en wilde doen, waaronder een nieuwe blog schrijven. Op den duur dacht ik, laat ik mezelf dwingen en door de tranen heen bezig zijn. Ik heb wel eens gehoord dat je je niet goed hoeft te voelen om iets te doen. Je moet het gewoon doen. Desnoods met tranen in je ogen, whatever, als je het maar doet.

 

Een hele leuke filosofie…maar eentje waar ik afgelopen week niet naar kon leven. Ik was enorm huilerig en er kwam niets productiefs uit handen. Dit gevecht leek ik niet te kunnen winnen. Ik trachtte mezelf over te geven door me zoveel mogelijk koest te houden en de lat ontzettend laag te houden voor mezelf. Dan zou dit maar geen week worden waarin ik bergen verzet. Ook goed. Die momenten heb je ook in het leven en we kunnen niet constant op de highs zitten. Maar er is een verschil tussen dat het even wat minder gaat en dat het zodanig minder gaat, dat je gewoon niet productief kunt zijn. Dat het gewoon niet lukt.

 

I need you to love me louder

 

Afgelopen week werd ik doorlopend geteisterd door een gevoel van leegte, onrust, eenzaamheid, diepbedroefdheid en lusteloosheid. Iets in mij bleef maar knagen, alsof er iets ontbrak. Ik weet niet of het komt doordat de lockdown steeds meer zijn emotionele tol begint te eisen of dat mijn maandelijkse perikelen mij parten speelde. Hoe dan ook, ik zat in een pittige emotionele rollercoaster. Veel gehuil, me met ontzettend veel moeite zover krijgen om wat dan ook te doen, nergens voldoening uit halen en een enorme desinteresse in alles. Ik wilde wegrennen van mezelf, gewoon even niet mezelf zijn! Of op z’n minst mijn gevoel kunnen uitzetten. Even pauze. Dat kan helaas niet dus ik was gedwongen om erdoorheen te gaan. Afleiding zoeken door te Netflixen, wandelen, schrijven of wat ik me maar kon bedenken. Afleiding werkte ook maar tijdelijk want zodra ik klaar was of het afgelopen was, kwam het knagend gevoel gewoon weer terug. Ontsnappen was niet mogelijk. Voelen zal je, of je het wil of niet. Ik ontkwam er niet aan om me af te vragen: “Waarom voel ik me zo? Wat probeert mijn gevoel me te vertellen?”. Uiteindelijk dienen onze gevoelens als innerlijk kompas. Als er iets niet klopt in ons leven, dan zal ons gevoel dat op de één of andere manier duidelijk maken. Dus ik waagde voorzichtig een poging om naar binnen te duiken.

 

Onkruid weghalen
Ik gaf me over aan deze mini-depressie en ging er helemaal in op. Niet afvechten en mezelf ruimte geven om te huilen. Dat betekent mezelf niet veroordelen dat ik huil over iets kleins of over iets uit het verleden. Of dat ik mezelf probeer in te perken door te zeggen dat anderen het veel erger hebben dan ik en ik niet zo zou moeten ‘zeuren’. Nee, deze gevoelens ruimte geven om er te zijn zodat ik mijn innerlijke waarheden kon ontdekken. Achterhalen wat er in mijn onderbewustzijn verscholen lag. Doordat ik mezelf ruimte gaf, merkte ik dat er steeds meer uit mijn onderbewustzijn naar boven kwam. Elke keer een laag weghalen waardoor ik steeds meer ontdekte en mijn metaforische onkruid zag.

Onkruid noem ik het, geïnspireerd door Tony Robbins, een motivational speaker die mij erg geïnspireerd heeft toen ik in 2016 zijn seminar Unleash the Power Within bezocht had. Er staat een documentaire over hem op Netflix; I Am Not Your Guru. Hierin zie je hoe hij te werk gaat in zijn Date With Destiny-seminar. Aan het begin van de documentaire hoor je hem metaforisch praten over onkruid, waarin onkruid staat voor onze diepgewortelde pijn, verdriet en frustratie in ons onderbewuste, dat van invloed is op hoe we naar de wereld kijken en hoe we ons gedragen. Dit heeft uiteraard invloed op onze progressie in het leven. Daarom spreekt Tony over het onder ogen komen van dit onkruid – wat lelijk en pijnlijk is – en het eruit halen. Genezen wat je onbewust tegenhoudt. Als je met persoonlijke ontwikkeling bezig bent, is deze documentaire zeker een aanrader.

 

Durf lelijk te zijn
Deze week heb ik mijn onkruid gezien. Ik heb bijvoorbeeld ingezien hoe ik, vanuit zelfbescherming, mezelf wijs heb gemaakt dat ik iets niet wilde of eigen gedragingen van mezelf heb ontkend. Maar ik moet nog ontdekken waar bepaalde gedragingen en gevoelens vandaan komen. Ik heb alvast wat onkruid bij mezelf ontdekt maar waarschijnlijk zijn er nog meer lagen die ik zal moeten weghalen om meer te ontdekken. En wanneer je het onkruid gevonden hebt, moet je het ook nog gaan wieden. Dat gaat ook een behoorlijke klus worden; Ik ben er nog lang niet…

Wat ik met dit verhaal dus duidelijk wil maken, is dat je continu rot voelen ook ergens voor dient en dat het een signaal is dat je dieper in jezelf moet duiken. Dit is zeer pittig en pijnlijk en je gaat lelijke, naakte waarheden tegenkomen. Maar dat is het leven; het leven is niet alleen maar mooi. Mens zijn is niet alleen maar mooi. Zo nu en dan durf ik het aan om lelijk te zijn, en dan heb ik het niet eens zozeer over de manier van huilen. Nee, met lelijk zijn bedoel ik eventuele gemene en onredelijke gedachtes en gevoelens toelaten. Nare karaktereigenschappen van jezelf onder ogen komen zonder jezelf te veroordelen. Alles laten zijn en beleven. Wat ik al zei, dit is erg naar maar als je het lelijke altijd maar ontkent of ervoor weg rent, kan het niet genezen. Want in het genezingsproces is erkenning de eerste stap.

 

Rowan