De kracht van een vision board

Al een hele lange tijd wilde ik een vision board maken. Een verzameling van mijn doelen en dromen in de vorm van plaatjes, afbeeldingen en stukken tekst die bij elkaar geplakt zijn op een vel karton. Afgelopen week heb ik dat eindelijk gedaan en wat ben ik blij met het resultaat! En nog blijer met het proces zelfs! Lees meer

Herdenking

De maand juni van ieder jaar is, voor mij meestal de aanloop naar de dag van 1 juli, een maand die ik heel bewust besteed aan mijn innerlijk zijn. Het verder zoeken naar meer antwoorden over mijn Heritage en afkomst, om te horen en te luisteren naar verhalen, meer dan alle elf andere maanden van het jaar, naar de geluiden in mij van weleer.
De maand om te gedenken waar ik vandaan kom, wie ik nu ben, na al het strijden, ook in deze moderne tijden, gedenk ik mijn voorouders op wiens schouders ik nu mag staan.
Alles waar zij doorheen zijn gegaan, zodat ik hier en in het nu mag staan om te ervaren de kracht van hun zijn, de ademsnood van hun verlangen, om vrij te zijn in lichaam, in denken en doen.
Dan hoor ik de zuchten van verlangen en voel ik de geest van veerkracht en de macht van overleven door alle zware en nare omstandigheden en tijden heen. Dit doet mij beseffen voor de tijd dat ik hier mag zijn om deze tijd te besteden op een verlichtend pad op weg naar een vrijheid in geest, een vrijheid in denken, een vrijheid in doen en een vrijheid van lichaam, want niet ik, maar wij zijn uit een hart ontsproten van verlangen om niet meer verloren te zijn of verloren te gaan.
Wij zijn ontsproten om gevonden te worden door de liefde voor zelf en naar eenheid onder elkaar.
Wij zijn uit een hart van verlangen, uit een hart van strijd, uit een hart naar gerechtigheid en uit een hart die riep om vrijheid. Nu wil ik, ons, vragen gehoor te geven aan deze roep, aan dit verlangen uit die talloze harten uit een ver verleden om echt en waarlijk vrij te zijn en vrij te worden in ziel, in geest en in lichaam.

Katibo Sranan

1. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Mi de memre den dey, den dey fu bifo, omini tenti yari pasa kaba
Da Katibo oh, sa tyari someni, someni hebi kon, na tapu Mi Kra na ini
Mi Yeye, nanga ini Mi Skin

2. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Mi no sabi moro mi nen, den nen fu den, di ben de bifo, san na mi trotro nen, suma na mi afo, suma na mi mama, oten mi sa sabi mi papa, suma na mi inibere kumba


3. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Den yari de pasa, ten fu ten, te nanga now mi no sabi mi kontren opeh oh, opeh oh, mi kmopo, na tapu sortu goron mi kumba tetey beri, opeh den tetey fu lobi de, sa bin hori wi na wan, opeh den de tide oh

4. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Mi de memre den bigiwan, den di ben de bifo, den pay fu Mi Kra nanga Mi Yeye nanga den bari, nanga den soktu, nanga den brodu, tapu wan goron sa no ben de fu den.

5.Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Opeh mi sa go kibri, opeh mi sa fini wan safri ati, opeh mi sa fini rostu, fu ala den prakseri, opeh mi sa man poti mi ede fu didon safri sondro sorgu, na tapu sortu goron mi kan de fri

 

6. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Ini na mun sa mi de memre da Katibo fu den bigiwan, den, di ben di bifo
mi, bifo mi kon fu syi disi grontapu, mi no wani fu de sari moro, mi no wani krey moro, mi no wani bari moro. Bika nanga da krakti sa den bari wortu, den seki mi skin, den seki mi yeye, fu mi kan arki nanga fu mi kan taki nanga wan krakti sten

 

7. Katibo oh, Katibo oh, Katibo oh
Noyti moro, Noyti moro, Noyti moro,
Nownow mi sabi suma na mi, mi na wan kankan blaka uma, sa kmepo na ini wan kankan krakti oso, fu bari nanga krakti sten, tapu ala doti fu grontapu. Fu gyi Grani ala den granwan di knapu gyi mi, den di nyan katibo fu mi tide kan de fri, fri fu denki, fri fu taki san de na tapu mi ati, fri fu lobi

8. Mi de memre suma na mi, opeh mi kmopo, pe mi de, disi dey fu tide.
Na tapu den bari fu den, di ben de bifo, den di opo mi Yeye fu mi
syi mi Kra, fu sabi dati mi na wan kankan uma sa de fri, sa abi lobi
fu hori mi ede na hey, fu waka nanga bradi skowru, bika Mi Kra, Mi Yeye, Mi Skin nafu MI.

 

Katibo Nederland’s 

  1. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
    Ik herinner mij de dagen, de dagen van weleer. Hoeveel jaren zijn er al niet verstreken. De dagen van zware strijden, die vele lasten voortbrachten en voortdragen op mijn ziel, mijn gemoed en mijn lijf.

  2. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
    Ik kan mij niet meer herinneren, de naam, ik weet niet meer hoe zij heten, hoe ik heet na zovele dagen, jaren en tijden, de naam van hen die ervoor mij waren is niet meer, wat is de naam van mijn voorouder, wie is mijn moeder, waar is mijn vader, wie is nu mijn familie

3. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
De jaren verstrijken en nog steeds kan ik de omgeving niet kennen en voel ik mij verloren, de vraag blijft waar, o, waar, kom Ik vandaan, waar liggen mijn wortels begraven, waarom herken ik deze omgeving nu nog steeds niet als het mijne, waar zijn zij die ons liefhadden en ons toen bijeen hielden.


4. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
Ik herinner mij de dagen, de dagen van weleer toen zij daar waren, met hun zuchten, met hun zwoegen, met hun bloed, met hun zweet en met hun tranen betaalden zij voor mijn ziel, op een grond dat niet van hen was of hen toebehoorde

5. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
Waar zal ik een plek vinden om te schuilen om mij te verbergen, 
Waar zal ik een plek vinden, van zachte harten die zich om mij bekommeren en om mij geven. Waar vind ik een plek van rust?
Waar zal het zijn, dat ik rust kan vinden zonder angst en zorgen.
In welk land zal ik vrij zijn

6. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
In de maand dat ik gedenk, allen die er voor mij waren, die streden ondanks marteling, zodat ik deze aarde kon aanschouwen, in die ene maand dat ik mij herinner, bedenk ik dat ik daarover niet meer verdrietig wil zijn, ik wil niet meer huilen, ik wil niet meer schreeuwen. Omdat zij naar mij roepen, met krachtige en luide stem, zij hebben mijn lichaam tot in mijn gebeente en mijn geest wakker geschud, nu luister ik en spreek ik uit met krachtige stem


7. Zware tijden, heftige slagen, pijnlijke harten herinner ik mij
Ik roep nu NOOIT MEER, nee Nooit Meer, nooit meer.
Ik herinner mij weer wie ik ben. Ik ben uit een geslacht van sterke mannen en krachtige vrouwen om met luide en krachtige stem overal op deze aarde te kunnen spreken en te zeggen dat ik dankbaar ben voor allen die er voor mij waren op wiens schouders ik nu sta in vrijheid, vrijheid in denken, vrijheid in spreken, vrijheid om lief te hebben.

8. Ik herinner mij weer wie ik ben. Ik herinner mij hen die door zware tijden, heftige slagen, pijnlijke striemen en met bloedende harten hebben gestreden voor mij. Ik herinner het mij om nooit meer, nooit meer te vergeten wie ik ben, waar ik vandaan kom en op wiens schouders ik mag staan, met opgeheven hoofd en gesterkte schouders, in liefde en in vrijheid van lichaam, ziel en geest.

 

Henna Charry 2020

Voetnoot; 

Katibo”, is een woord dat omringd is gevoel en niet in een woord is samen te vatten. In een zin kan het diverse betekenissen hebben. (Zware tijden, heftige slagen of pijn, het kan ook bedroefdheid, heftig verdriet en het zijn onder een juk betekenen) “oh langa mi sa musu fu nyan disi katibo” (hoelang zal ik moeten lijden onder dit verdriet) 

 

Sranan Tongo (Surinaamse taal) is de taal die gesproken wordt in Suriname (voormalige Nederlands grondgebied). De taal vindt nu gelukkig weer een opleving vooral bij jongeren. Ik voel mij vrij om te kunnen schrijven in een ooit verboden taal, die niet verloren mag gaan. Een taal die Surinamers verbindt waar ook ter wereld. 

 

In Suriname is het Sranan tongo niet de officiële spreek- of schrijftaal. Het Sranan tongo is iedere bevolkingsgroep van Suriname ‘machtig’. Iedereen die in Suriname samen is gebracht begrijpt en spreekt deze algemene taal, naast de taal van het land van herkomst zoals Afrika, India, Java, China, Nederland, zelfs de oorspronkelijke bewoners van het land spreken het Sranan tongo. Sranan tongo is een taal waarin invloeden zijn van Afrikaanse talen, het Frans, het Engels en het Nederlands.

Je best doen

Wanneer je je best doet, kom je vooruit. Gaat het beter in je leven. Maar je best doen, hoe ziet dat er eigenlijk uit? Betekent het dat je altijd moet pompen en knallen? Dat je elke wakkere minuut aan je doelen moet besteden? Of is er toch ruimte voor rust en ontspanning?

 

In mijn vorige blog zei ik het min of meer al – op sommige dagen ben je enorm productief en op andere dagen is een dag doorkomen al een hele prestatie. Het probleem met ‘je best doen’, met ‘grinden’, is dat wanneer je een keertje minder doet, je je rot gaat voelen over jezelf. “O jee, ik heb zit Netflix te kijken terwijl ik nog aan mijn businessplan zou werken”. Of dat je aan het einde van de dag terugkijkt en je afvraagt wat je op een dag nou eigenlijk gedaan hebt…

 

Voor mij zag grinden eruit als continu bezig zijn. Je bent ambitieus, hebt een doel voor ogen en je gaat ervoor. Je leeft, eet, ademt en droomt dit doel. Elke dag, elke minuut, elke seconde moet je aan dit doel besteden. Zo doen die succesvolle ondernemers het immers toch ook? Bill Gates? Richard Branson? Oprah Winfrey? Elon Musk? In mijn ogen was ik alleen productief als ik continu aan mijn persoonlijke doelen werkte. Als ik dat niet deed, voelde ik me schuldig.

 

Meditatieve staat

Er was een periode in mijn leven dat ik druk was met meerdere bijbanen en allerlei nevenactiviteiten die in lijn lagen met mijn ambities. Op een dag was ik druk bezig en laste ik een pauze in om met mijn honden buiten te lopen. Toen ik thuiskwam, installeerde ik me op de bank en luisterde ik naar rustgevende muziek. Hierdoor raakte ik in een meditatieve staat – ik was relaxed en dacht nergens aan. Toen ik weer ‘wakker’ werd, merkte ik dat een halfuur zo zitten mij gelegenheid had gegeven om bij te tanken. Ik was tot rust gekomen en kon er weer tegenaan. Toen ik dit aan mijn loopbaancoach vertelde, voegde zij de gouden woorden toe “zonder schuldgevoel”. Daar zat het hem in – ik had uitgerust zonder mezelf na afloop kwalijk te nemen dat ik ‘niks’ heb zitten doen.

 

Schadelijke veeleisendheid

Eén van mijn grootste openbaringen in het afgelopen jaar, is dat ik heb ingezien hoe ik vaak de lat hoog leg voor mezelf. Ook heb ik ingezien dat ik erg streng ben voor mezelf als ik niet aan mijn eigen verwachtingen kan voldoen. Iets wat ik in de afgelopen jaren vaker heb gehoord, maar ik ben helaas nogal hardleers en ging op dezelfde voet verder. Ik bleef maar moeten van mezelf. Als ik niet in zo een diep emotioneel gat gevallen was, had ik nooit ingezien hoe schadelijk mijn veeleisendheid is. Anders gezegd, heeft het jaren geduurd voordat ik inzag hoe ik mezelf kapot maakte door zoveel van mezelf te eisen. Ik heb ingezien hoe deze mentaliteit enorm heeft bijgedragen aan mijn depressieve episodes. Blijkbaar moest ik vaker tegen een muur oplopen alvorens ik dit eindelijk snapte.

 

De lat laag houden

Mijn psycholoog leerde me om de lat ontzettend laag te houden en kleine doelen te stellen. Doelen zoals de afwas doen of een vriendin een berichtje sturen. Als ik die dingen dan gedaan had op een dag, mocht ik al trots zijn op mezelf. Deze manier van denken heeft een grote verandering bij mezelf teweeg gebracht. Sinds ik mijn leven simpel houd, voel ik me namelijk gelukkiger. Maar ik ben nog steeds ambitieus en wil nog steeds te veel. Tegenwoordig zie ik in dat mijn ambitie een averechts effect op mij kan hebben. Wanneer ik overweldigd raak door wat ik allemaal wil, zeg ik tegen mezelf: “Oh oh, doe ik het weer”. Dan doe ik een stap terug – even niet nadenken over al die ‘grootse’ dingen die ik op een dag wil bereiken maar terug grijpen naar die kleine doelen.

 

In beweging komen

Wat ik heb geleerd, is dat kleine stapjes uiteindelijk uitgroeien tot meer. Door me hieraan te houden, ben ik in een flow geraakt en komen er steeds meer en mooiere gelegenheden en connecties op mijn pad. Het voelt alsof er mooie dingen in het verschiet liggen. Hier ben ik ontzettend dankbaar voor en ik probeer me hier ook van bewust te blijven als het weer minder gaat. Ik word in ieder geval steeds beter in dingen accepteren voor wat ze zijn. Dat ik dagen en momenten heb dat ik enorm productief ben. Op andere dagen ga ik daar niet aan kunnen tippen. Het is wat het is.

 

Als ik niet in zo een diep dal was geraakt, had ik dit niet geleerd [over mezelf]. Ik ben blij dat ik dit zelf ‘ontdekt’ heb maar vind het toch jammer dat ik dit nergens van al die coaches en motivational speakers heb gehoord. Zij waren de reden waarom ik in eerste instantie dacht dat je best doen er maar op één manier uit kon zien. Knallen. Grinden. Door het vuur gaan. Dat je elke seconde in je doel moest pompen en als je dat niet deed, dan was je niet ambitieus genoeg. Maar ach, dat zal wel een tekortkoming zijn in mijn interpretatie van hun wijsheden. Hoe dan ook, je best doen ziet er niet elke dag hetzelfde uit. De ene dag geef je veel en de andere dag geef je wat minder. Dat is geen ramp. Relax. You’re human.

Rowan

Onkruid wieden

Afgelopen week was een rotweek voor mij op persoonlijk vlak. Ik werd continu overvallen door een golf van melancholie en een knagend gevoel in mijn buik. Ik voerde een gevecht met mezelf – ik wilde me niet zo voelen! Dit knagend gevoel zat me enorm in de weg en weerhield me ervan om de dingen te doen die ik moest en wilde doen, waaronder een nieuwe blog schrijven. Op den duur dacht ik, laat ik mezelf dwingen en door de tranen heen bezig zijn. Ik heb wel eens gehoord dat je je niet goed hoeft te voelen om iets te doen. Je moet het gewoon doen. Desnoods met tranen in je ogen, whatever, als je het maar doet.

 

Een hele leuke filosofie…maar eentje waar ik afgelopen week niet naar kon leven. Ik was enorm huilerig en er kwam niets productiefs uit handen. Dit gevecht leek ik niet te kunnen winnen. Ik trachtte mezelf over te geven door me zoveel mogelijk koest te houden en de lat ontzettend laag te houden voor mezelf. Dan zou dit maar geen week worden waarin ik bergen verzet. Ook goed. Die momenten heb je ook in het leven en we kunnen niet constant op de highs zitten. Maar er is een verschil tussen dat het even wat minder gaat en dat het zodanig minder gaat, dat je gewoon niet productief kunt zijn. Dat het gewoon niet lukt.

 

I need you to love me louder

 

Afgelopen week werd ik doorlopend geteisterd door een gevoel van leegte, onrust, eenzaamheid, diepbedroefdheid en lusteloosheid. Iets in mij bleef maar knagen, alsof er iets ontbrak. Ik weet niet of het komt doordat de lockdown steeds meer zijn emotionele tol begint te eisen of dat mijn maandelijkse perikelen mij parten speelde. Hoe dan ook, ik zat in een pittige emotionele rollercoaster. Veel gehuil, me met ontzettend veel moeite zover krijgen om wat dan ook te doen, nergens voldoening uit halen en een enorme desinteresse in alles. Ik wilde wegrennen van mezelf, gewoon even niet mezelf zijn! Of op z’n minst mijn gevoel kunnen uitzetten. Even pauze. Dat kan helaas niet dus ik was gedwongen om erdoorheen te gaan. Afleiding zoeken door te Netflixen, wandelen, schrijven of wat ik me maar kon bedenken. Afleiding werkte ook maar tijdelijk want zodra ik klaar was of het afgelopen was, kwam het knagend gevoel gewoon weer terug. Ontsnappen was niet mogelijk. Voelen zal je, of je het wil of niet. Ik ontkwam er niet aan om me af te vragen: “Waarom voel ik me zo? Wat probeert mijn gevoel me te vertellen?”. Uiteindelijk dienen onze gevoelens als innerlijk kompas. Als er iets niet klopt in ons leven, dan zal ons gevoel dat op de één of andere manier duidelijk maken. Dus ik waagde voorzichtig een poging om naar binnen te duiken.

 

Onkruid weghalen
Ik gaf me over aan deze mini-depressie en ging er helemaal in op. Niet afvechten en mezelf ruimte geven om te huilen. Dat betekent mezelf niet veroordelen dat ik huil over iets kleins of over iets uit het verleden. Of dat ik mezelf probeer in te perken door te zeggen dat anderen het veel erger hebben dan ik en ik niet zo zou moeten ‘zeuren’. Nee, deze gevoelens ruimte geven om er te zijn zodat ik mijn innerlijke waarheden kon ontdekken. Achterhalen wat er in mijn onderbewustzijn verscholen lag. Doordat ik mezelf ruimte gaf, merkte ik dat er steeds meer uit mijn onderbewustzijn naar boven kwam. Elke keer een laag weghalen waardoor ik steeds meer ontdekte en mijn metaforische onkruid zag.

Onkruid noem ik het, geïnspireerd door Tony Robbins, een motivational speaker die mij erg geïnspireerd heeft toen ik in 2016 zijn seminar Unleash the Power Within bezocht had. Er staat een documentaire over hem op Netflix; I Am Not Your Guru. Hierin zie je hoe hij te werk gaat in zijn Date With Destiny-seminar. Aan het begin van de documentaire hoor je hem metaforisch praten over onkruid, waarin onkruid staat voor onze diepgewortelde pijn, verdriet en frustratie in ons onderbewuste, dat van invloed is op hoe we naar de wereld kijken en hoe we ons gedragen. Dit heeft uiteraard invloed op onze progressie in het leven. Daarom spreekt Tony over het onder ogen komen van dit onkruid – wat lelijk en pijnlijk is – en het eruit halen. Genezen wat je onbewust tegenhoudt. Als je met persoonlijke ontwikkeling bezig bent, is deze documentaire zeker een aanrader.

 

Durf lelijk te zijn
Deze week heb ik mijn onkruid gezien. Ik heb bijvoorbeeld ingezien hoe ik, vanuit zelfbescherming, mezelf wijs heb gemaakt dat ik iets niet wilde of eigen gedragingen van mezelf heb ontkend. Maar ik moet nog ontdekken waar bepaalde gedragingen en gevoelens vandaan komen. Ik heb alvast wat onkruid bij mezelf ontdekt maar waarschijnlijk zijn er nog meer lagen die ik zal moeten weghalen om meer te ontdekken. En wanneer je het onkruid gevonden hebt, moet je het ook nog gaan wieden. Dat gaat ook een behoorlijke klus worden; Ik ben er nog lang niet…

Wat ik met dit verhaal dus duidelijk wil maken, is dat je continu rot voelen ook ergens voor dient en dat het een signaal is dat je dieper in jezelf moet duiken. Dit is zeer pittig en pijnlijk en je gaat lelijke, naakte waarheden tegenkomen. Maar dat is het leven; het leven is niet alleen maar mooi. Mens zijn is niet alleen maar mooi. Zo nu en dan durf ik het aan om lelijk te zijn, en dan heb ik het niet eens zozeer over de manier van huilen. Nee, met lelijk zijn bedoel ik eventuele gemene en onredelijke gedachtes en gevoelens toelaten. Nare karaktereigenschappen van jezelf onder ogen komen zonder jezelf te veroordelen. Alles laten zijn en beleven. Wat ik al zei, dit is erg naar maar als je het lelijke altijd maar ontkent of ervoor weg rent, kan het niet genezen. Want in het genezingsproces is erkenning de eerste stap.

 

Rowan