Verjaardag

Elke dag een beetje jarig 

Geboortedag de dag waarop je ter wereld kwam, de dag dat wij ons iedere jaar alleen op die dag herinneren dat wij een jaar hebben voltooid en mogen toevoegen aan onze leeftijd.

 

In sommige landen wordt de werkelijke geboortedag gevierd, mijn geboortedag is zaterdag, dan krijg je de naam van jouw dag. De dagnaam, mijn Afrikaanse dag naam is Amba.

In sommige landen heb je ook nog eens een speciale naamdag, de dag dat jij de naam of namen krijgt van ouders, grootouders of een ander familielid, een naam die generatie op generatie wordt doorgegeven, meestal aan de jongens. Dat is een heel interessant topic namen en naamdagen, echter deze blog gaat over de verjaardag. 

 

Verjaardag is de dag waarop herdacht wordt dat je de eerste ademtocht nam op deze aarde, de eerste dag van je leven en dat er een jaar verjaard is en jij er nog bent, deel uitmakend van een geheel. Je gedenkt eigenlijk, dat je op aarde kwam, deze dag zou Earthday, Aardedag kunnen heten, zoals de Jamaicanen dat zo mooi zeggen Blessed Earthday. De dag van je aardkomst, en daarna zou iedere dag dat je ontwaakt een feestje moeten zijn, dat je zonder enige verdienste meer adem aan je wordt gegeven. 

 

Earthday Celebration 

Aarde dag of Geboorte dag of Verjaar dag viering

Het is voor de meeste mensen zo eenvoudig als ABC Om verjaardagen, jubilea en andere feestactiviteiten te onthouden. Ik heb begrepen dat vooral vrouwen er goed in zijn om deze 

te onthouden, ik als vrouw kan zeggen dat ik niet behoor tot die geweldige categorie vrouwen die voor vieringen ijzeren geheugens schijnen te hebben ontwikkeld en zelfs geboortedagen van hun idolen feilloos onthouden. 

Voor mij geldt dat zelfs met Facebook, Linkedin, Kalenders, telefoonreminders en alle andere reminders het me nog lukt om een verjaardag feilloos te vergeten en het is ook zeker zo dat niet iedereen zich op het sociale mediaplatform begeeft dat is een geheel ander probleem.

 

Het is natuurlijk niet, omdat ik niet om iemand zou geven of niet van mijn mensen houdt, dat zou je wel kunnen denken, wanneer ik ieder jaar weer of te vroeg of te laat een belletje geef of ik vergeet een kaartje te sturen, ik heb een koffer vol met “on-verstuurde” verjaardagskaarten, valentijnskaarten en zelfs gefeliciteerd met je rijbewijs kaarten liggen ik denk er echt wel aan, koop de kaart en vaak schrijf ik de kaart en vergeet ik daarna gewoon de kaart te versturen of denk dat ik het al gedaan heb.  

 

Ik ben weleens, mijn eigen verjaardag vergeten, dat mijn neef belde en zei van harte gefeliciteerd en ik antwoorde waarmee? Waarop hij zei je bent toch jarig vandaag? Mijn antwoord dankjewel zonder jou zou ik geen verjaardag hebben. Het meest erge, dat men als onvergeeflijk zou bestempelen, ik ben tot zelfs twee keer toe de geboortedag van mijn eigen zoon vergeten. 

 

Verjaardagen; steeds weer opnieuw een heikel punt, voor veel mensen, ruzies, verbroken vriendschappen en zelfs relaties, omdat een partij een dag als een verjaardag vergeten was. Persoonlijk vind ik dat kleinzielig, een geboortedag is een dag voor jou om te bezinnen en dankbaar te zijn dat je gratis en voor niets een jaar erbij hebt gekregen en zonder enige verplichting of betaling, er weer een hoopt te krijgen. 

 

Vooral vrouwen schijnen, wat ik totaal niet kan begrijpen, zijn gesteld op het feit dat ze verjaren maar hun leeftijd, koste wat kost, verdoezelen, waarom dan de gehechtheid aan de dag? 

Is mij echt een raadsel. 

 

Vandaag, alweer een paar jaar geleden, herinnerde ik mij dat ik vergeten was, mijn stiefzusters te bellen om hen te feliciteren met hun Earthday Celebrations en ik heb ze vandaag gebeld, drie weken later, waargebeurd, de ene zei, je weet dat we elke dag een beetje vieren en de andere kwam naar mijn huis en maakte een eenvoudig diner voor me en we hebben er een top dag van gemaakt, dat is liefde 😍 

 

Elke dag een beetje jarig

 

Voor iedereen die zichzelf gek maakt of boos en zich verdrietig voelt omdat iemand je Earthday, geboortedag, naamdag of verjaardag, jouw Birthday Celebration is vergeten, onthoud dan dit; het is JOUW dag. Deze dag is van jou, of wie dan ook dat onthoudt of niet, het is een dag dat jij eraan herinnerend wordt dat jij er mag zijn, in dit universum, in deze tijd, om jouw wensen en dromen te vervullen om jouw verlangens na te jagen, niet die van een ander, om jouw dankbaarheid te betuigen. Heb je er wel eens bij stilgestaan, dat je de afgelopen 364 dagen hebt ontvangen, dat je 364 dagen bent ontwaakt en niet gestorven bent in je slaap? 

 

Je hebt deze dag verkregen om liefde te vieren in zijn eenvoudigste vorm, je hoeft nooit een dag terug te geven, het is een mysterie dat jou geen moeite heeft gekost, het gebeurt gewoon elk jaar weer en nooit op dezelfde dag, vind je dat niet wonderlijk en een zegen dat jij er nog bent vandaag op de dag dat je op deze wereld voor het eerst ademde en de wereld nog niet in zijn volheid kon aanschouwen en misschien aanschouw je de wereld nog steeds niet ten volle.     

 

Gisteren, alweer een tijd geleden, toen ik weer eens naar Alice in Wonderland keek, dacht ik dat we misschien “Unbirthdays” “niet-verjaardag dag” moeten gaan vieren, zodat we 364 van de 365 dagen niet-verjaardagen kunnen vieren en er elke dag een feestjes kan worden gehouden, zoals de theedrinkende konijnen dat doen en misschien dan elke dag onszelf verwennen met even wat tijd om de dag te vieren, een kopje speciale thee voor jezelf te zetten en even te genieten en jezelf een Van Harte met je “niet-verjaardag dag”, te wensen. 

Ik word al blij van de gedachte. 

Geen eigen verdienste, “just celebrate each day”

Iedere dag elke 24 uur die je het afgelopen jaar hebt mogen ontvangen wees dankbaar, vier elke dag, want je bent een klein beetje jarig.

 

Gedicht van Toon Hermans, hangt op mijn wc.

Lengte 

De ene mens leeft maar een jaar of zeven, de ander honderd en geen centje pijn, soms denk ik, als ik nadenk over leven, ik had ook die van zeven kunnen zijn.  #toonhermans 

Bedenk dat leven een geschenk is, geen recht, en zeker geen verdienste met of zonder pijn we hadden allen die van zeven kunnen zijn. Leeftijd, geslacht, ras of geloof, opleiding of status zijn geen garantie voor dit dagelijkse geschenk. 

Ik vind het een toppunt van menselijke arrogantie te denken en te handelen alsof zij LEVEN kunnen geven of garanderen, de dood is de enige echte garantie die wij krijgen al bij onze eerste ademtocht. 

..

Let’s come to our senses and of sound mind and give gratitude and thanks, for each day we are given longer than those seven years, think about that for one second. Make it a right to love yourself. Who are you human of dust? #mindsettoselflove 

..

Laten we tot bezinning komen en gezond van geest zijn en dank uitspreken, voor elke dag die wij krijgen, die we langer dan die zeven jaar er mogen zijn. Denk daar eens een seconde over na, voel wat dat voor jou zou betekenen, verwacht het niet van anderen, maak het een recht om van jezelf te houden. 

Wie ben jij mens van stof? 

 

Bessings en zegen 

Op 11 februari 2021, hoop ik met Gods wil, (God wil eigenlijk altijd), word ik ZESTIG JAAR, (en tegen de tijd dat jij dit leest), ben ik begonnen aan mijn eenenzestigste levensjaar hier op deze aarde. Ik weet voor mij, dat ik dankbaar ben voor elke dag van ontwaken en het voelt als een feestje zelfs wanneer ik verdrietig ben, pijn heb of gewoon niet lekker in mijn vel zit, de dag die mij gegeven is als een kadootje kan mij door niets of niemand worden afgenomen als het mijn geboortedag is of niet, als iemand mij feliciteert of niet als ik een cadeau krijg of niet, ik ben dankbaar ondanks alles dat ik niet die ene van zeven ben.

Happy Unbirthday voor jou en voor mij en als het WEL je verjaardag/Earthday is vandaag, gelukkige niet- niet-verjaardagsdag …  En tel je zegeningen.

 

Je bent van harte uitgenodigd op mijn “niet verjaardag” te vieren, voor mijn aanstaande verjaardag in deze tijd van lockdown en avondklok ga ik er een leuk feestje van maken, feest je met mee? 

 

Stevie Wonder Song Happy birthday to you

You know it doesn’t make much sense

There ought to be a law against

Anyone who takes offense

At a day in your celebration

 

‘Cause we all know in our minds

That there ought to be a time

That we can set aside

To show just how much we love you

 

And I’m sure you would agree

It couldn’t fit more perfectly

Than to have a world party

On the day you came to be

 

Happy birthday to you and to me

 

Henna Charry

Banner

Eindelijk is het zover, Vrouw Op Eigen Benen heeft haar eigen locatie!
Vanaf begin dit jaar roep ik al dat dat ik een eigen plekje nodig heb en dit ontzettend graag wil.

Door Covid-19 was het een lange zoektocht, maar na veel speurwerk en regelmatig twijfelen is de knoop eindelijk doorgehakt en heeft Vrouw Op Eigen Benen een eigen locatie.
Het is gelegen op loopafstand van het station Almere Centrum en Vrouw Op Eigen Benen organiseert hier alle workshops en netwerkevenementen in Almere.

Bij het hebben van een eigen kantoor, hoort dan ook een eigen banner.
We wilden graag een banner die makkelijk meegenomen kan worden als we naar beurzen en andere evenementen gaan, maar ook als herkenning bij het organiseren van de netwerkborrel op eigen locatie. Ik ging op zoek en kwam uit bij Drukwerknodig.nl.

Voordat ik over ging tot het bestellen van de banner, maakte Anabel Gomes van Photobelle het ontwerp en leverde deze bij ons aan.
Anabel is meer dan alleen fotografe, ze maakt ook mooie logo’s, flyers en posters. Voor meer informatie kun je kijken op haar Facebookpagina

Dit was ideaal, want nu was het enige wat ik hoefde te doen het bestand aanleveren op de website.
Klik hier voor de website
Op de website zijn de stappen toegelicht, waardoor het erg duidelijk is wat je precies moet doen.
Drukwerknodig.nl leverde de banner heel snel en netjes bij mij af.

De mooie banner staat nu op het kantoor en ik ben er heel trots op.
Hierdoor ben ik in de toekomst ook duidelijk zichtbaar op beurzen en als iets wordt georganiseerd op een andere locatie.

Drukwerknodig.nl levert, naast banners, ook ander drukwerk voor alle ondernemers.
Kijk voor meer informatie op de website

Goede voornemens

Het nieuwe jaar is al een paar weken onderweg en de meesten die goede voornemens hebben gemaakt, hebben er waarschijnlijk net met de pet naar gegooid. Dit is een aanname, maar een die wel hout slaat in mijn ervaring, in afwachting van het volgende jaar om exact dezelfde resolutie/voornemen te doen en er wederom fanatiek mee te beginnen en al na de eerste week er de brui aangegeven. Dat gaat veelal al jaren op dezelfde wijze. Heel vaak doen we er lacherig over met de opmerking “volgend jaar” beter.

Of we een volgend jaar hebben is ons niet gegeven, want dat is het grote onbekende. De resoluties die ieder jaar bovenaan de lijst staan zijn afvallen of stoppen met roken, dan gaan we proberen om ons eraan te houden terwijl we, onbewust weten, ergens achter in ons hoofd en ergens diep in het hart dat we ons er niet aan zullen houden. Toch willen we de schijn van de leugen hooghouden en kiezen wij er vaak voor te doen alsof wij ons best hebben gedaan die eerste week van het nieuwe jaar. “We hebben het uiteindelijk geprobeerd” toch?

In de meeste gevallen is de eerste week van het nieuwe jaar een week om bij te komen en of te wennen aan de nieuwigheid van het nieuwe zoals ik het noem, even het oude nog afschudden alvorens de nieuwe mantel kan worden omgedaan en kan worden gekoesterd.

In een goed voornemen ligt eigenlijk al besloten dat er ook een slecht voornemen kan zijn, vaak is het niet doen van onze goede voornemens dat een slecht gevoel bij ons achterlaat over onszelf en in ons “falen”. Daar hebben we het hele jaar onbewust “last” van, tot de euforie van de tijd om weer resoluties te maken aanbreekt in het volgende nieuwe jaar.

Wat we vergeten is dat een voornemen een Bewust Intelligent Besluit is, om Actie te ondernemen om een bepaald doel te bereiken. Om een doel te bereiken is voorbereiding en planning nodig. Een marathonloper bedenkt ook niet van vandaag op morgen “ik word marathonloper” en loopt dan zonder voorbereiding een marathon. 

Voor een verandering in je leven of van een bepaald gedrag ben je niet gebonden aan het fenomeen van een “nieuwjaars” voornemen, om dan vervolgens 364 dagen te wachten, na de zoveelste mislukte poging.

Vandaag is de dag om voor een verandering te kiezen, wanneer je een bewuste keuze maakt om in jouw realiteit een verandering te willen.

Een “eens dag” of een “ooit dag” of “op een dag”, zijn geen bestaande dagen, tenzij het dagen zijn waar sprookjes mee beginnen. Er was eens een prinses die wilde afvallen en die hoopte ooit op een dag haar prins te ontmoeten die niet van roken hield. Op een dag kwam ze echter een man tegen die stonk naar sigaren en die haar verleide met een driedubbele hamburger. Dit zouden zomaar zinnen kunnen zijn van een verhaal, waar een niet zo mooi sprookje mee zou kunnen beginnen.

Een voornemen is gelijk te stellen aan een belofte, net zoals je met een belofte omgaat, zo ga je in de meeste gevallen ook met een voornemen om. Ben je iemand die zich aan zijn beloftes houdt of iemand die te pas en te onpas beloftes doet.

Het leven is niet perfect en zeker geen sprookje, wees je ervan bewust wat de gevolgen van een voornemen of een beloften die je maakt kunnen hebben op je dagelijks leven, bezigheden, op je gemoed en op je omgeving. 

Nieuw jaarresoluties maken is vooral voor verliezers, maar dat kan een onterechte aanname zijn, Waarom vind ik dat? Omdat we vaak weten dat we ons niet zullen houden aan de resolutie of de belofte die we hebben gemaakt, vooral de belofte en voornemens die we met onszelf maken delven vaak het onderspit omdat we “de ander” belangrijker vinden.

Het tijdstip van het jaar, wanneer we euforisch zijn, vol goede moed, wanneer het onmogelijke mogelijk lijkt, is dat wel het juiste moment om voornemens of beloften te maken?

De lijst van voornemens zijn vaak ellenlange opsommingen van dingen die je “ooit” zou willen veranderen.

Een voornemen is eigenlijk een plan “de campagne”, waar je een bewuste beslissing voor moet maken, om soms, zo niet, vaak, dagelijks acties moet verrichten die nodig zijn om het voornemen vorm te geven. Hetzelfde kan ook gelden voor een belofte die je maakt aan jezelf of aan anderen, dat zijn “plan de campagnes” die wachten op uitvoering.

Mijn grootste “eyeopener” van 2020 was dat sommige beloften die je maakt of voornemens die je hebt genomen, voor jezelf of samen met anderen, gebroken kunnen worden. Wanneer je ziet dat om tot uitvoering te kunnen komen er geen output mogelijkheden zijn of wanneer de belofte niet alleen afhangt van jouw eigen keuzevrijheid of te ondernemen acties. 

Wanneer wordt een belofte of voornemens een succes? Door bewuste beslissingen te nemen die nodig zijn om de benodigde acties te kunnen ondernemen en verantwoordelijk te nemen voor de beloften en of het voornemen.

Bij het maken van uw resolutielijst is het belangrijk om bewust te zijn dat tijd kostbaar is, het bewustzijn te hebben, dat een lijst ook uit één resolutie kan bestaan en dat motivatie om tot actie over te kunnen gaan van groot belang is. Om uw resolutie/goede voornemens of beloften te laten manifesteren in 2021 is vooral bewustwording van belang, en zeker niet de datum van 1 januari om te starten, iedere dag van het jaar kun je een besluit nemen, een voornemen te doen of een belofte te maken aan jezelf om te …  

Mijn “resolutie” voor 2021 is om mezelf beter te leren begrijpen, mijn intenties en mijn motivaties om te doen of juist niet te doen.
Gisteren had ik het plan waarmee ik om resultaat te boeken morgen aan de slag ga en dat is vandaag, om mij voor te bereiden, te zien en te ontdekken welke mogelijke acties ik moet ondernemen, om tot mijn doel te komen en mijn voornemen te kunnen waarborgen en te realiseren.

Een voornemen heeft voorbereiding nodig, voor mijzelf gebruik ik de volgende vragen, die bij bewuste keuzes inzicht geven en bewustwording creëren om de acties bewust te beleven.

Wie, Heb ik nodig om; Mijzelf voorop. Om bepaalde doelen te kunnen behalen, kan je een ander persoon nodig hebben of iemand aan wie je hulp kunt vragen. We kunnen het niet altijd alleen klaren.

Wat, Wat is het voornemen en het doel van dit voornemen, wat zou jij/ik willen bereiken. Hoe kan ik het inzichtelijk maken.

Waar, De waar vraag is zeker van groot belang, is het voornemen voor binnen de vertrouwdheid van je eigen woning. De plaats waar je het voornemen tot uitvoering wilt brengen, is dat buiten op een andere plek.
Waar zit ik in mijn comfortzone om naar buiten te kunnen treden, is een vraag die kan leiden tot beter inzicht of ik/jij klaar bent om de stap te ondernemen. 


Waarom, de waarom vraag is de vierde en niet de eerste vraag, wanneer de drie bovenstaande vragen zijn beantwoord kun je beter vormgeven aan het waarom van het voornemen of de belofte. In deze vraag ziet zeker besloten voor wie, de exacte reden van het voornemen. Bedenk daarbij dat bij de waarom vraag je de emoties en gevoelens die daarbij op kunnen komen, ook moeten worden beantwoord. Heb je het ervoor over? 


Wanneer, wanneer is het punt waar de meesten bij het stellen van doelen of een voornemen vaak geen rekening mee houden. Wanneer is de tijdslimiet die je voor jezelf stelt om een doel behaald te hebben of een belofte waar te maken aan jezelf of aan een ander. Welke stappen en acties zou je moeten ondernemen om tot vervolmaking te komen.

Om bewustzijn te hebben en om tot bewustwording te komen, van de weg die bewandeld moet worden om een doel te bereiken, daarvoor heb je dus geen nieuwsjaarresolutie nodig, maar een gedegen voorbereiding om het werkelijke doel dat je voor ogen hebt te behalen.

Iedere dag is een nieuwe dag, een geschenk om opnieuw te beginnen en mooie besluiten te nemen om je leven te veranderen, te verbeteren en te verhogen om een gelukkig en succesvol leven te hebben en jouw dromen en verlangens, geen sprookje te laten zijn van een illusie, maar een werkelijke realiteit. Dan kan deze zinssnede “ik had een goed voornemen, maar… tot het verleden gaan behoren.

Ook voor een “goed voornemen”, net zoals alle andere dingen in het leven, geldt dat er onvoorziene omstandigheden kunnen ontstaan, hoe ga je daarmee om? Vraag je om hulp of blijf je in je schulp ploeteren door het moeras?

Een goed voornemen is geen waslijst van dingen zonder data, het is een weg tot en naar het behalen van doelen en successen, die in jouw handen ligt, binnen jouw mindset en in de acties ligt, die jij durft te ondernemen.

Heel veel succes voor de komende dag(en) in #bewustwordingskracht,
#bewustzijnskracht en vooral #bewustbelevingskracht.

Geschreven door Henna Charry

De kerst mindset

Het kerstfeest, is wijd verbreid, bijna iedereen in de wereld heeft zijn benaderingen en rituelen. Sommigen houden verband met het lichtfeest, anderen hebben verbinding met het christendom en velen met het commerciële koopjes jachtseizoen dat in Nederland vanaf november wordt geopend. 

Hoe en op welke manier kerst wordt gevierd, welke normen en waarden daaraan verbonden worden zijn of welke rituelen en tradities daarmee gepaard gaan zijn per werelddeel, per land, per stad en zelfs per provincie of gezin verschillend. 

Dit keer wil ik het over een aantal kerstgedragingen en gewoonten hebben die in mijn leven en in mijn omgeving te doen gebruikelijk zijn. Met respect voor alle uitingen en gebruiken, heb ik persoonlijk niet zo heel veel met kerst, alhoewel ik de sfeer en de lichtenparades in de straten en huizen een heel mooi gebaar vind, in de donkere dagen die dan nog voor ons liggen, totdat het zonlicht zich in zijn grootsheid laat aanschouwen bij het aanbreken van de lente.   


Ontstaansgeschiedenis

Het is niet echt bekend wat de exacte ontstaansgeschiedenis is van ons huidige kerstfeestviering en hoeveel veranderingen dit feest door de eeuwen heeft doorstaan. Vaak wordt gedacht dat het Germaanse Winterzonnewendefeest enig verband heeft met het kerstfeest, vanwege de datum van 25 december en de veronderstelde kerstening van de Germaanse volken. Het kerstfeest zoals wij het nu kennen is ontstaan 400 na de dood van de gekruisigde Christus. Het feest werd zowel in Rome als in Jeruzalem gevierd; in Rome op 25 december, in Jeruzalem op 6 januari, het heeft feest zich verspreid in het Romeinse Rijk. Ik weet het niet zeker ik denk dat wij in West-Europa, en natuurlijk in de vele ex-koloniën daardoor twee kerstdagen hebben op 25 en 26 december. In het Verenigd Koninkrijk wordt de tweede dag “boxingday” genoemd, werknemers kregen op de dag na kerst van hun werkgevers een kerstpakket/box, ontstaan in 1871, so we got, boxing day.  


Rituelen en Tradities

Er zijn vele rituelen en tradities verbonden aan het huidige kerstfeest dat zeer divers is, over het algemeen kan gezegd worden dat het in de meeste landen voornamelijk gaat om eten, veel, heel veel eten. 

Het kerstfeest in zijn huidige vorm dat zo uitgebreid in Nederland wordt gevierd stamt van de vorige eeuw en is begonnen rond de jaren zeventig, sindsdien wordt kerst veel uitgebreider gevierd dan in de eeuwen daarvoor. Tegenwoordig hebben de meeste kerstgebruiken en tradities niet veel te maken met de geboorte van het kindje Jezus. 

Door de grote commerciële belangen vooral in onze Westerse samenleving zijn vele tradities en rituelen vervaagd tot een soms verplicht samenkomen en het uitwisselen van cadeaus in grote hoeveelheden. Over een paar jaar zal, na de totale afschaffing van zwarte piet, het kerstfeest vast veel uitbundiger gevierd worden. Dan zien we in september tussen de pepernoten de kerstchocolaatjes liggen. 

Normen en waarden 

In sommige gebieden zijn de normen en waarden rond kerst erg strikt vooral in sommige geloofsgenootschappen, die de commercie van het kerstfeest verfoeien. De oude normen en waarden waren soberheid, het vaker naar de kerk gaan, en in de aanloop naar het kerstfeest de adventtijd. Zelfs deze is tegenwoordig niet meer wat het geweest is. 

Ik kreeg van de postcode loterij een envelop met de tekst “Alstublieft, uw adventskalender. Tijdens advent was het gebruik dat voornamelijk kinderen elke dag een luikje van de adventskalender mochten openmaken en vaak een klein cadeau mochten openmaken of een snoepje mochten vanuit de St. Maarten stach. Advent begint op de eerste december. 

Een andere traditie is de nachtmis, die vooral in Caraïbische landen en in diverse landen van het Afrikaanse continent, nog steeds strikt en toch uitbundig wordt gevierd. Deze middernachtmis wordt vaak bezocht door mensen die normaliter de kerk niet bezoeken, in Europa schijnt dit steeds minder te gebeuren.

Suriname: kerst en tradities

Natuurlijk mogen in dit verhaal de Surinaamse gebruiken niet ontbreken. Navraag gedaan bij een van mijn tantes op mijn geheugen een beetje op te frissen. Wat wij in Nederland de voorjaarsschoonmaak noemen, ook al in ongebruik, gebeurt in Suriname in de weken voor de kerst. 

Het gehele huis wordt gereinigd, vaak komen of worden er nieuwe gordijnen gemaakt, komt er een nieuwe bank, koelkast of vloerbedekking. Ik kan mij herinneren dat wij nieuwe schoenen kregen, zwarte lakschoenen, die zeer deden aan je voeten. Iedereen werd in het nieuw gestoken. Zelfs in Nederland zijn er Surinaamse gezinnen die zich houden aan dit gebruik van “the big clean” en zich geheel in het nieuw steken voor de kerst. 

De nachtmis is een hoogtepunt, iedereen “titafet”, op zijn kerst best, de kerk waar wij heen gingen was aan de keizersstraat, uitbundig versierd met een grote kribbe. Een mooie stoet van prachtige geklede mensen, mannen strak in het pak en vrouwen in de meest prachtige anisa’s (hoofddoeken), een fleurig geheel.  Het kerstverhaal wordt eigenlijk wereldwijd in de nachtmis voorgedragen of opgevoerd als toneelstuk. 

Vele religieuze feesten worden samen gevierd in Suriname, met zijn vele religies en geloofsovertuigingen, gelovigen en niet gelovigen samen, een mooie kerstgedachte.  

Bijna in ieder Surinaams huis was en is er een kribbe te vinden. Naar gelang de welstand was de kribbe klein, middelmaat of groot, wij hadden thuis best een grote kribbe, omdat mijn oom Purcy, deze kribbe zelf had vervaardigd. In welgestelde gezinnen was er een kunstkerstboom te vinden. Als jong meisje heb ik mijn eerste echte kerstboom gezien in Nederland, bij de kerstboomman. 

Wij hadden hier een kunstkerstboom. Het schijnt dat de meeste Surinaamse gezinnen ook in Nederland geen echte kerstbomen aanschaffen, ik denk dat het komt vanwege de afvallende naalden, na weken bezig met de grote schoonmaak, wil je die niet. 

Op de vloer van onze kribbe, werd verse mos gelegd, dat was gratis. Het was gebruik dat de jongste, het kindje Jezus in de kribbe mocht leggen. 


Wanneer we over Suriname praten dan weet je dat, vooral op hoogtij dagen, er niets aangelegen wordt gelaten voor wat betreft het eten. Pom, Pastei, gebraden en gestoofde kip, snijbonen en een tweede groente, zuurgoed zal niet ontbreken, komkommer op azijn met rode uien en birambi. Terwijl ik dit schrijf denk ik, waar ga ik gaan deze kerst om zo een uitgebreide maaltijd met lekkernijen te verorberen. 

Een zeer mooie traditie in Suriname is dat alle kinderen op kerstochtend koffie met heel veel melk mogen meedrinken en s’avonds een beetje mogen proeven van een Schnapps.

kerstballen-kerstverlichting en de rest

Ik hou van de sfeer en de lichtjes, de kersttukken waaraan je kunt zien dat er tijd en aandacht aan is besteed. Oktober was mijn jaarlijkse voorbereiding voor het maken van kersttukken, met van alles en nog wat fröbelen, kerstballen-kerstverlichting-kerstbellen, veel kleur en gezelligheid. Mijn woonkamer rook vanaf november tot ver in januari naar kerst, de geur van dennenbos is heerlijk en toch heb ik eigenlijk niet vaak een kerstboom gehad.

Het verkopen van de kerststukken op de kerstbraderie en markten was mijn kerstfeest viering en vreugde, alles wat overbleef ging of naar het Leger des Heils, naar de senioren in tehuizen en naar mijn senioren clubje waar ik activiteiten deed. Dit is wat ik wederom mis in deze kersttijd, dit is het derde jaar dat ik geen kerststukken maak, de voorgaande jaren viel het wel mee, was ik lekker bezig met andere dingen, zoals het schrijven van mijn boek, dit jaar was het gemis wat voelbaarder, vast door de “jeweetwel” toestand. 

Kerstbomen en Kerstliederen 

Ik heb zegge en schrijve in totaal vijf kerstbomen opgetuigd, de eerste kerstboom op een zomerse dag in Juni voor een afscheid van een vriend die dol was op kerst, die niet lang te leven had op te vrolijken. 

Mijn tweede kerstboom was een activiteit samen met een senioren clubje, waarbij de aanwijzingen waar en hoe, welke bal moest worden gehangen soms voor leuke taferelen zorgden. De derde kerstboom was de tweede kerst van mijn wonder zoon, geboren met 24weken, zijn eerste kerst vierden we in het ziekenhuis. De vierde kerstboom was een boom in ons nieuwe huis die we volhingen met huisraad, dat was denk ik de leukste boom om te versieren samen met mijn zoon en een paar buurtkinderen. 

De topper kerstboom was met de overgang van het millennium ik ging, voluit, het gehele huis werd versierd “offcourse” voor de kinderen, met kerstman en al. Ik hoop dat mijn volgende kerstboom hoogtepunt, samen met mijn kleinkinderen zal zijn, iets om me op te verheugen.

Vier kerst zoals het past binnen jouw mindset zonder daarbij een ander te beperken. Voor mij is het elke dag een beetje kerst, iedere ochtend dat we ontwaken is een cadeau dat onbetaalbaar is. In het geval je “alleen” bent deze kerst, maak er dan een uitbundig feest van en toon jezelf de liefde die jij voor jezelf hebt. “mindsettoselflove first”.
.
Let’s pray that we may be blessed and guided by the spirit of Jesus the blessed, graceful one who is no longer a child, but the risen spirit. 

Met dank aan mijn tante Lilian, die mijn geheugen moest opfrissen.

Foto: zelfgemaakt kerststuk 2016

Geschreven door Henna Carmelita

Een creatief hart temperen

Ben ik de enige die van tijd tot tijd zo overweldigd raakt door het leven dat ik uit het oog verlies wat ik eigenlijk wil? Dat ik me zelfs afvraag of ik het überhaupt ooit heb geweten? Zo nu en dan wijzigen mijn wensen en verlangen met de dag. Vandaag wil ik A en morgen wil ik B. Het is…lastig leven zo, en dat is nog zacht uitgedrukt.

Mijn naam is Rowan en ik wil bij deze publiekelijk verkondigen dat ik niet weet waar ik mee bezig ben. Ik was ooit een ambitieuze vrouw maar ik heb regelmatig op de rem moeten trappen omdat mijn ambities mentale en emotionele problemen veroorzaakten. Ik heb twee jaar geleden een stap terug gedaan en begon vorig jaar, beetje bij beetje, mijn activiteiten weer uit te breiden. Ik leef mijn leven met de dag. Maar eerlijk gezegd…weet ik niet waar ik het voor doe. Waar werk ik voor? Wat wil ik? Waar ga ik naartoe? Ik merk zelfs dat ik niet eens echt meer durf te dromen omdat ik vaker teleurgesteld ben geraakt door het leven. Ik begin me steeds meer af te vragen of die grootse visie die ik ooit voor mezelf en mijn leven had, wel voor mij is weggelegd…

Innerlijke onrust

Laat me je meenemen in die innerlijke onrust. Ik werk, ik houd me aan mijn therapie-opdrachten en ik stel niet meer van die torenhoge eisen aan mezelf. Vaak bedenk ik me hoe mijn leven hierdoor simpeler en prettiger is geworden. Maar van tijd tot tijd bekruipt me toch het gevoel dat ik niet genoeg doe en meer zou moeten doen. Dat, als ik mijn dromen wil verwezenlijken, ik moet bikkelen en grinden. Maar dat doe ik niet, of niet voldoende. Ik worstel op dat vlak heel erg met mezelf. Want aan de ene kant snap ik dat ik het niet doe en ook waarom niet. Ik ben nog in therapie en persoonlijke demonen aan het afvechten. Ik leer mijn belemmerende overtuigingen om te buigen. Regelmatig onderschat ik zelf hoeveel tijd, werk en energie dit vergt. Het is heel lastig om hiernaast (te) veel andere activiteiten te hebben. Dus reaching for the stars moet maar even wachten.

The best time to plant a tree, is a hundred years ago. The second best time, is now. ~ Chinese proverb

Alleen, zeg dat maar tegen mijn koppig hart en mijn creatief brein die overvloeien van ideeën en verlangens om meer te doen dan wat ik nu doe. Creativiteit dat een uitweg zoekt en waar ik het liefst alle aandacht aan zou willen geven. Helaas gaat dat nu niet. Het moet allemaal even wachten. Of misschien niet. Er zijn vast mensen die herstel wél kunnen combineren met hun ambities, waarom zou het mij dan niet lukken? Maar wat kan ik bereiken als ik er geen basis is? Zolang ik als persoon en met mijn emoties niet stabiel genoeg ben, gaat werken aan iets opbouwen hem niet worden. Timemanagement maakt me nog steeds nerveus want wanneer doe ik wat? Ik ben zo onrustig. Er is niemand die mij daarmee lijkt te kunnen helpen. En zo blijf ik in cirkeltjes draaien.

Wat is ‘greatness’?

Ik heb meerdere keren in verschillende levensfasen meegemaakt dat zodra ik teveel wil, het misgaat. Dan raak ik gefrustreerd, wat vaak resulteert in depressie en andere negatieve mentale gevolgen. Laatst ben ik hierdoor stevig over ‘destiny’ gaan nadenken en begon ik me af te vragen of die greatness die ik aspireer, wellicht niet voor mij is voorbestemd. Dat ik het niet aan zou kunnen. Maar laatst vroeg ik me af; wat is ‘greatness’ eigenlijk? Een groot huis? Een dikke bak voor de deur? Roem? Financiële vrijheid en onafhankelijkheid?

Zoals ik nu ben, ben ik al groot. Ik doe dingen die niet per se heel makkelijk zijn. Ik graaf in mijn hoofd, mijn ziel en mijn gedachtes. Ik leg mijn pijn, mankementen en angsten bloot. Ik ga de confrontatie met mezelf en mijn gevoelens aan. Ik navigeer me door mijn dagen met een creatief, chaotisch brein en een onrustige geest. Ik geniet wanneer ik me goed voel en vecht wanneer het minder gaat. Dit is al gigantisch veel! Herstellen kost ontzettend veel tijd en moeite. Doen, oefenen en hard werken. Het is niet realistisch om daarnaast teveel te doen. Dus ik probeer niet al te veel van mezelf te verlangen. En als die roeping in mij weer op komt zetten, is het aan mij om deze te temperen. Wat een strijd is dat elke keer…

~Rowan

 

13-jarige jongen bevrijd na jarenlange uitbuiting

Na jaren van uitbuiting en geweld kan Rahul* (13) uit India zijn moeder weer in de armen sluiten, zij dacht dat haar zoon niet meer in leven was.

Onlangs werd Rahul bevrijd uit de macht van een meedogenloze slaveneigenaar. Hij was jarenlang uitgebuit, mishandeld en gedwongen tot slavenarbeid.

De gevangenschap van Rahul begon zo’n drie jaar geleden. Zijn familie leefde in extreme armoede. Uit wanhoop sloten ze een lening af van 7000 roepies (zo’n 80 euro) bij een lokale boer. Als terugbetaling stuurden ze hun oudste zoon, Rahuls broer, naar de boerderij waar hij eenden moest fokken. Rahul bezocht zijn broer er vaak. Tot zijn broer wegrende. De boer besloot dat Rahul dan maar op de boerderij moest werken om de schuld van zijn familie af te betalen.

Zo werkt gedwongen slavenarbeid in grote delen van Zuid-India: Rijke ondernemers gebruiken hun macht om kwetsbare mensen voor zich te laten werken en tot slaaf te maken. Met geweld en intimidatie zorgen ze ervoor dat ze hun mond houden over de uitbuiting.

Toen Rahuls ouders negen maanden later terugkwamen – ervan uitgaande dat de lening was terugbetaald – beweerde de eigenaar van de boerderij dat hij geen idee had waar de jongen was. In werkelijkheid had de eigenaar hem verkocht aan een andere boer. Rahul bracht de volgende twee jaar door met het fokken van geiten onder de controle van een meedogenloze en gewelddadige man, en niemand wist waar hij was.

Zijn ouders waren volledig ontredderd en namen aan dat hun zoon was gestorven. Het verdriet en het schuldgevoel werden voor Rahuls vader te veel en hij pleegde zelfmoord. Rahuls moeder bleef alleen achter om voor haar jongste kind te zorgen.

Na twee jaar op de geitenboerderij slaagde Rahul erin te ontsnappen, maar hij had moeite de weg naar huis te vinden. Een mede-eigenaar van de geitenhouderij kwam de jongen op het spoor en dwong hem terug te keren naar zijn slavenbestaan.

Toen een partnerorganisatie van IJM de jongen vond, had hij al drie jaar in slavernij doorgebracht. Hij werd gedwongen om buiten te slapen met de geiten, had slechts één kleine maaltijd per dag en onderging ernstig verbaal, fysiek en emotioneel geweld. De partnerorganisatie heeft contact opgenomen met SHED India – een andere partnerorganisatie die getraind is door IJM – en samen hebben we een plan gemaakt om Rahul te bevrijden.

Op zaterdag 7 november 2020 hielpen IJM, onze partnerorganisaties en de lokale autoriteiten om Rahul in veiligheid te brengen en zijn getuigenis vast te leggen. Hij kreeg een vrijlatingscertificaat om zijn banden met de eigenaar van de boerderij formeel te verbreken. Eindelijk kon hij zijn moeder en grootvader weer in de armen sluiten.

“Het was heel emotioneel voor mij om getuige te zijn van de hereniging van de jongen met deze familie,” vertelde een medewerker van SHED India. “Zijn moeder had niet durven hopen dat haar zoon nog in leven was. Om hem nu in levende lijve te zien, was een droom die in vervulling ging.”

In de toekomst wordt Rahul gesteund door SHED India en het Child Welfare Committee van de Indiase regering om ervoor te zorgen dat hij in veiligheid blijft en fysiek en emotioneel kan herstellen van de jarenlange uitbuiting. De eigenaren die Rahul tot slaaf hadden gemaakt, worden aangeklaagd.

*Rahul heet in werkelijkheid anders.

 

Voor meer informatie klik hier.

De deur

Bijna iedereen heeft wel eens een reorganisatie of meer meegemaakt.
Verschrikkelijk. Zeker wanneer je al bijna je hele werkleven bij dezelfde werkgever zit.
Even ervan uitgaande dat je intussen een goeie vijftiger, bijna zestiger bent.
Na al die jaren moet je opnieuw solliciteren. Waar, wie wil nog en vijftiger/zestiger hebben, iemand die ook nog eens geen HBO diploma heeft, wel HBO werk-en denkniveau.

De rekeningen blijven op de deurmat vallen.
Die stoppen niet omdat je na zoveel jaren bij hetzelfde bedrijf gewerkt te hebben geen werk meer hebt. Tja, en die WW-uitkering, dekt niet de financiële lading. Wat nu?
Solliciteren, want niets doen is geen optie.
Rouwen en wellicht boos zijn. Ik was best boos. Waarom ik? Ze weten toch dat ik geen 20 meer ben en dat het best lastig kan worden een andere baan te vinden op mijn leeftijd?
Ik was echt niet blij.

Goed omdat aan de ander kant opgeven voor mij geen optie is ben ik toch aan de slag gegaan.
Eerst de hele route UWV doorlopen, o.a. cursussen gevolgd, om vervolgens me toch in te schrijven bij een uitzendbureau.
Eigenlijk against my odds, so not me. Uitzendbureaus waren wat mij betreft prima, alleen had ik geen zin om een week bij bedrijf 1 te werken, om vervolgens weer naar bedrijf 2 te gaan en wie weet binnen afzienbare tijd weer een ander bedrijf.

Ik wilde op 1 plek binnenkomen en daar blijven werken. Goed dus ingeschreven.
De sollicitaties ook via het uitzendbureau wisselden elkaar af.
Soms kreeg je wel een reactie en soms was men te beroerd, om überhaupt op je brief te reageren.
Dit laatste vond en vind ik nog steeds erg jammer, niet te zeggen onbeleefd.
Goed mijn jacht naar andere vastigheid bleef doorgaan. Zeker met UWV hijgend in mijn nek.
Al met al mocht ik na 7 maanden mij melden voor een sollicitatiegesprek bij een bedrijf, waar ik na 2 jaar in vaste dienst kwam en nu bijna 6 jaar werkzaam ben in een andere leuke functie.
Pikant detail is dat ik altijd al bij deze werkgever heb willen werken.
Het is toen anders gelopen. Ik wil mijn werkgever niet verheerlijken, maar kan wel zeggen I’m good.
Een ander Saillant detail is dat ik op het moment waarop een eerder de van reorganisatie gevolgd door het ontslag toesloeg, zat ik al niet meer lekker in het werk.
Ik miste al langere tijd de uitdaging. Veel werk was er niet. Het enige wat echt leuk was, was dat ik naar mijn werk mocht.

Wat ik met dit verhaal wil zeggen, is dat ik van erg boos, verdrietig, naar happy ben gegaan.
Er ging een deur dicht, maar er gingen andere deuren open. Ik moest ze wel zelf openen, kijken wat er achter deuren lag. Was het wat voor mij, kon ik er wat mee, etc. etc. Nou het resultaat is bekend. Al met al is het toch nog goed gekomen met mij. En zo zal het jou ook vergaan. Je ontvangt eerst het slechte nieuws. Dit moet landen, je rouwt op jouw manier, herstelt gaande weg en als het goed is opent zich een andere deur die jou de weg wijst naar een nieuwe toekomst.

Als de ene deur dicht gaat, opent zich een andere deur. De deur die een ander dichtgooit kan je op bonzen, maar vaak gaat die niet meer open. Een deur die jij dichtgooit, omdat je bijvoorbeeld voor jezelf kiest zorgt voor ruimte, al weet je nog niet wat er zal volgen. Die nieuwe ontstane ruimte is de ruimte voor de nieuwe deur die op jouw wacht om binnen te stappen.

 

Geschreven door Marion Ubburgen

Vervolg van Corona

Is het Coronaisme het nieuwe normaal?

Het coronaisme is een nog niet bestaand woord, maar dat zou heel snel kunnen veranderen.

Het verkeer en vervoer over onze wateren is totaal stil komen te liggen, geen containers in de haven, wat gebeurt er met al die goederen en al die zeelui? Daar heb ik niets over gehoord.

Verzorgingshuizen gaan in totale Lock Down ramen en deuren worden nog meer dan te doen gebruikelijk gesloten, de “aerosols” vieren feest. Bezoeken worden aan banden gelegd voor iedereen, liever geen, bij hoge uitzondering mag er een persoon op bezoek bij opa of oma en zeker geen kleinkinderen en jongeren. Die kunnen geen Corona krijgen, maar wel drager zijn. (?). Crimineel C. houdt blijkbaar rekening met kinderen en jongeren. Heeft en kan een virus dat onderscheid maken?  Of is het de gebruikelijke boevencode, boeven houden niet van kindermisbruikers, het kan je de kop kosten in de bak, weet ook C.

 

Het gaat niet alleen over de verzorgingshuizen, denk eens aan alle andere instellingen van GGZ, gehandicaptenzorg, jeugdhuizen en jeugdinstellingen, aan alle minder validen die niet in een instelling zitten en wel afhankelijk zijn van zorg van buiten, die niet meer naar binnen mogen. In de eerste periode van de pandemie, was er in Nederland nog geen “mondkapjestirannie”. Bedenk eens even, dat het uw zoon of dochter is, of een andere geliefde die in zo een instelling is en dat u van de een op de andere dag geen contact meer mag hebben, ook niet op anderhalve meter. Dementerende ouderen krijgen het nog zwaarder dan ze het al hebben. Senioren die actief waren pre-corona, zijn zienderogen aan het achteruit gaan en worden zelfs depressief.

 

De ellende die dit broertje aanricht is in niets te vergelijken met zijn oudere broers, die houden het op een paar weken per jaar, ook al zijn het criminelen van de hoogste orde, ze houden zich strak aan de afspraak en komen meestal op dezelfde periode langs en verdwijnen zonder te veel toestanden en poeha weer van het toneel. Influenza A noch B hebben ooit voor een wereldwijde Lock Down gezorgd, zelfs niet toen 100 jaar geleden de “Spaanse griep” toesloeg.

In die wereldwijde epidemie stierven naar schatting tussen de 20 tot 100 miljoen mensen. Een groter aantal doden dan tijdens de eerste Wereld

Oorlog. Trouwens wist u dat de “Spaanse griep” niet in Spanje de eerste slachtoffers had?

 

Ik hoor om me heen van ernstige mentale achteruitgang en dat het aantal zelfmoorden sterk is toegenomen, dit zou geen verrassing moeten zijn. Wanneer mensen “vrijwillig” zichzelf moeten opsluiten, geen contacten kunnen/mogen/willen/durven hebben. Mensen die met ernstige klachten te kampen hadden, pre-corona, of die wat mildere gezondheidsklachten hadden en die niet naar een ziekenhuis durfden en stierven of wiens klachten aanzienlijk erger werden. Dat zijn sterfgevallen denk ik, door corona, niet met corona. In mijn directe omgeving waren er mensen die niet geholpen konden worden, vanwege C., die ziekenhuis tot “oorlogszones” had verklaard, en wiens klachten sterk verslechterden, waardoor 2 personen zijn overleden, met de kanttekening dat ze ouder dan zeventig waren en met onderliggende aandoeningen.

 

De overlijdensbranche, is de enige branche waar nog hoop voor is in deze malaise, de vele nabestaanden die nergens heen kunnen met hun verdriet. Geen afscheid kunnen nemen van je geliefden is een van de meest schrijnende zaken, die voor zware psychische problemen en depressies kunnen zorgen.  

 

Ondertussen mogen de horeca en andere gelegenheden, die in “Total Lock Down” waren, weer open, natuurlijk met inachtneming van alle maatregelen, iedereen moet naam en telefoonnummer achterlaten, voor het geval dat, je weet maar nooit wie wat onder de leden heeft. Corona C. kan zich goed camoufleren. Het liefst moet alles via een reservering en uw gezondheidsstatus moet u melden aan een wildvreemde, dit doe je natuurlijk vrijwillig, wanneer u dat niet doet kunt u geen reservering boeken of geweigerd worden om een etablissement te betreden.

 

In maart, toen wij in Lock Down gingen, wist nog niemand van de hoed of de rand over dit nieuwe RNA-Coronavirus, dat werd er aan ons verteld. Ik begin daarover steeds meer twijfels te hebben, maar dat komt door mijn hersenspinsels. De verwarring over wat er wel mag, of soms mag en dan weer niet mag, maakt de angst en paniek bij velen niet minder.

 

Gaandeweg lijken de adviezen steeds onlogischer te worden, handen schudden mag niet meer, “wel ellenbogen” terwijl we op anderhalve meter afstand van elkaar moeten blijven, ik snap dat niet, we moeten wanneer wij niezen dit in de ellenbogen doen, het wordt zelfs in reclamespotjes verwerkt, is dat dan niet besmettelijk, wanneer het virus zich aan oppervlakten hecht? Blijkbaar dus niet aan kleding.

Voor verzorgingshuizen worden de regels ook versoepeld, in plaats van geen mogen er nu een en maximaal twee personen op bezoek, dit moet wel ruim van tevoren aangegeven worden. Bij het ene verzorgingshuis zijn de regels strenger dan bij het andere, iedere vorm van uniformiteit ontbreekt, dat zou eigenlijk toch wel moeten indien we dit zo besmettelijke virus de baas willen worden, die het genadeloos heeft gemunt op vooral onze ouderen. Het invullen van allerlei formulieren, of je al dan niet hebt geniest het afgelopen half uur, of je de afgelopen periode geen verhoging had, of een snotneus en zelf voor de vereiste beschermende kleding moeten zorgen bij uw bezoek, dat is voor uw en onze veiligheid. Is dat het nieuwe normaal?

 

Mensen doen wat ze “geadviseerd” wordt, want eindelijke na maanden kunnen ze weer hun geliefden bezoeken. Vaak moet besloten worden wie er wel en wie niet bij Pa of Ma op bezoek mogen, of helemaal er gaat helemaal niemand, dat is ook een van de oplossingen. Ik zie de familieruzies weelderig opleven en het is nog geeneens kerst.

Corona C., is tot nog toe denk ik, de best gewapende crimineel zonder vuurwapens, de banken en financiële instelling hoeven zich geen zorgen te maken, want het contante geld afschaffen is vast een fluitje van een cent om zo deze crimineel aan banden te leggen. Bijna overal waar “pinnen Ja graag” werd gevraagd staan nu borden “pinnen verplicht”, het valt eigenlijk niemand echt op, we hebben allemaal een pinpas en internet of mobiel bankieren natuurlijk. Behalve wanneer je in een instelling zit en geen kant op kunt, de vele daklozen waarvan er nu meer dreigen te zullen ontstaan, want de huisuitzettingen gaan gewoon door en de deurwaarders hebben geen boodschap aan corona, ook mensen met psychisch klachten of geesteszieken, vele senioren, dementerende en lichamelijke zwaar gehandicapten en vele, vele anderen (niet criminelen) die om welke reden dan ook liever contant geld hanteren, zullen aan de PIN moeten. Veel Pinautomaten worden vanwege de besmettelijkheid nu al voor onze veiligheid verwijderd en op deze manier worden tevens de plofjeskraak criminelen stevig aangepakt, uitschakelen van de concurrentie heeft C., ook aan gedacht.

 

Er mogen niet meer dan een bepaald aantal personen zich in bepaalde ruimte ophouden met inachtneming van de maatregelen, vooral de anderhalve meter maatregel is een heikel punt, dat moet echt overal, zelfs wanneer daar geen ruimte voor is.

Hoe? Dat is de verantwoordelijkheid van de ondernemer, dus u kunt beter uw tent sluiten, want als er bij u in uw bruine kroeg vijf mensen binnen mogen zijn op anderhalve meter, denk ik niet dat u daar enig baat bij heeft, dan is het niet open zijn voordeliger lijkt mij. Die boete, die rond de vier ruggen ligt, wilt u echt niet riskeren in deze al zo zware economische tijden. Daarnaast een persoonsregistratie en administratie bijhouden of iemand al dan niet de “corona symptomen” heeft ,voor een bruine kroeg, waar je in vroegere tijden hutjemutje met twintigman kon staan ook tijdens het gewone griepseizoen, dat kunnen wij ons nu al niet meer indenken, voor vijf man te veel rompslomp lijkt mij.

Ziekenhuizen doen alleen de hoognodige en noodzakelijke operaties, wordt er bekend gemaakt, wat dat betekend is mij niet echt duidelijk, wanneer is een operatie noodzakelijk? Zijn er dan ook niet noodzakelijke operaties? De IC-bedden moeten echt vrij blijven en vrij worden gehouden voor de Corona gevallen, de tweede golf zou gevaarlijker kunnen zijn dan de eerste en voor veel meer slachtoffers kunnen zorgen omdat ook de besmettingen zijn toegenomen. Met de lange wachtlijsten die er al jaren zijn voor diverse behandelingen, vooral in de geestelijke gezondheidszorg en dat er door alle bezuinigingen in de gezondheidzorg er nu te weinig bedden zijn, houd ik mijn hart vast op weg naar het “nieuwe normaal”.  Zal het ooit weer “normaal” worden? Dat woord kunnen we wel afschaffen want niets lijkt nog “normaal” te zijn. Wat wel normaal is gebleven is dat er wederom, zelfs nu, geen extra geld vrijkomt voor al die geweldige mensen die werken in de gezondheidzorg, waar wij allemaal zo achterstaan en voor applaudisseerden.

 

 

Zorg goed voor u zelf, zorg goed voor uw naasten en wees gezegend met liefde, goede voeding en houdt uw spirit levendig, lach eens naar een ander, dat kan ook op anderhalve meter…

 

Wordt vervolgd; Corona derde golf

Henna Charry

Effectief leren middels zelfanalyse

In de afgelopen twee maanden ben ik druk geweest met mijn nieuwe baan. De beginperiode van een nieuwe baan is vaak best pittig: Je bent in een nieuw bedrijf, moet nog veel leren, een weg vinden in de organisatie, wennen aan het werkritme en je de nodige kennis eigen maken om je functie goed uit te kunnen oefenen. Voor deze baan heb ik behoorlijk moeten aanpoten om op gewenst niveau te komen. In dit blog vertel ik daar wat over.

Alvorens ik zelfstandig aan de slag kon, moest ik een e-learning-traject en training on the job doorlopen. Tijdens het doorlopen van de e-learning, werd ik algauw geconfronteerd met karaktereigenschappen van mezelf. Ik kreeg te horen dat ik nogal ‘zweverig’ over kwam en doorliep het traject langzamer dan mijn klasgenoten. Dit maakte me erg onzeker, wat het verdere verloop niet ten goede kwam. In eerste instantie baalde ik en werd ik erg verdrietig. Echter lukte het me om mezelf te herpakken en dat deed ik door mijn leerstijl en belemmerende overtuigingen onder de loep te nemen. Ik ging in mijn kracht zitten: schrijven. Alles wat ik aan mezelf merkte en waar ik tegenaan liep, schreef ik op. De eerste stap was gezet; erkennen. Hierdoor werd ik al wat rustiger. Aan het einde van de week, nam ik mijn notities door en bedacht ik manieren om mijn kenmerken effectiever in te zetten.

Toen ik eenmaal de rust in mezelf had gevonden, kon ik in mijn eigen tempo doorgaan en uiteindelijk de e-learning met succes afronden.

Training on the job

De volgende fase; training on the job. In deze periode kwam ik ook allerlei uitdagingen tegen en liep ik wederom tegen mezelf aan. Weer twijfelde ik aan mezelf; kan ik het wel? Is dit te hoog gegrepen? Ik werd gek van mezelf – ik heb zo hard gewerkt aan mijn zelfbeeld en erkend dat ik er best mag zijn en geen domme meid ben. Hoe was het dan toch mogelijk dat ik me zo onbekwaam voelde binnen het werk zelf? Alsof ik opeens weer dat onzeker meisje van vroeger was. Wat heb ik me toch slecht gevoeld. Maar op andere momenten ging het dan weer beter en dan werd ik blij. Totdat het weer slecht ging. Hoe kon dat? – het ene moment ging het hartstikke goed en het andere moment glipte het weer weg. Dit geschommel maakte me erg onzeker.

Ook hier heb ik me doorheen weten te worstelen. Uiteindelijk deed ik hetzelfde als wat ik tijdens de e-learning deed. Mijn zwaktes en valkuilen in kaart brengen en een oplossing bedenken voor wanneer ik bij mezelf merk dat ik dreig weg te glippen. Een plan de campagne, zoals ik vanuit de coaching op werk meekreeg.

Er zit kracht in van tevoren bedenken hoe je de problemen waar je tegenaan loopt, aan gaat pakken. Door er alvast over na te denken – en in mijn geval het ook opschrijven – lijkt het onderbewuste zich hier al een beetje op in te stellen. Wanneer je dan tegen het probleem aanloopt, lost het zich op natuurlijke wijze op. Alsof je er helemaal geen moeite voor hoeft te doen.

Acceptatie

Het belangrijkste in mijn proces, was denk ik accepteren dat ik ben wie ik ben en leer zoals ik leer. Ik moest accepteren dat ik wellicht een student ben die wat langzamer leert. Ik moest me ervan bewust blijven dat dit echter niks zegt over mijn intelligentie en capaciteiten. Dat ik het heus wel kan en het altijd wel oplos. Verder heb ik over mezelf geleerd en wederom ingezien dat ik wel degelijk doorzettingsvermogen heb en als de omstandigheden ernaar vragen, ik een tandje extra bijzet.

Boodschap

Dit traject heeft me eraan herinnerd dat je moet werken met wat je hebt, bent en kan en niet iets proberen te zijn of doen wat je niet bent en wat niet bij je past. Werk met wat je hebt en vind een manier om dat effectief in te zetten. Dat is de boodschap.

Angst zaaien is soms hard nodig

Nooit meer bang zijn – wie droomt er niet van? We willen niet dat angst het voor het zeggen heeft in ons leven. En toch, er zijn ook mensen die te weinig angst kennen.

Op dit moment worden duizenden kinderen uitgebuit in de visindustrie rond het Voltameer in Ghana. Deze kinderen maken werkdagen van zo’n veertien uur. Ze worden geslagen met peddels en touwen. Ze moeten het water in duiken om verstrikte netten los te maken – waarbij ze niet zelden verdrinken.

Niks te vrezen

Hoe kan dit bestaan? Het probleem is dat de ‘eigenaren’ van deze kinderen geen angst kennen. Ze vinden het normaal om voor een klein bedrag een kindslaaf te kopen (voor een kindslaaf betaal je in Ghana nog minder dan voor een visnet). Ze denken: het is makkelijk en goedkoop. Er is toch niemand die het voor die kinderen opneemt; ik heb niks te vrezen…

International Justice Mission (IJM) heeft in Ghana de strijd aangebonden met het monster van kindslavernij, door kinderen op te sporen en te bevrijden. Maar dat is niet genoeg. Want als slaafeigenaren geen angst kennen, kopen ze gewoon nieuwe kindslaven. Daarom werkt IJM ook samen met overheden om te zorgen dat criminelen veroordeeld worden.

En die aanpak werkt! Bij slaafeigenaren begint er langzaam angst te groeien. Ze beseffen: ik kan niet zomaar kinderen uitbuiten, ik kom er niet mee weg… Want ze zien hoe andere criminelen opgepakt worden en voor jaren in de gevangenis belanden. Het gebeurt nu zelfs dat slaafeigenaren spontaan kinderen vrijlaten als ze merken dat IJM en de politie hen op het spoor zijn.

Natuurlijk, angst kan verschrikkelijk en vernietigend zijn. Maar er is ook een goede angst, een ‘heilige huiver’. Het is heel gezond als we beseffen: een medemens mag je nooit als ding gebruiken, mishandelen, uitbuiten… Want daar kom je niet straffeloos mee weg.

IJM werkt hard om die ‘heilige huiver’ te verspreiden, bijvoorbeeld onder vissers op het Voltameer. Zodat kinderen bevrijd, geholpen, gerespecteerd en beschermd worden. Kinderen zoals Esther, die tien jaar lang werd misbruikt en mishandeld, maar door IJM werd bevrijd (bekijk hier een video over haar: https://www.youtube.com/watch?v=Fuj7OStzRr8).

De criminelen in Ghana krijgen minder macht. Maar nog steeds zitten er duizenden kinderen vast. Nog steeds zijn er slaafeigenaren die zonder angst kinderen exploiteren en tot bloedens toe verwonden. Het gevecht is nog niet voorbij.

Vecht jij mee?

Auteur: Gertjan de Jong, storyteller bij IJM Nederland. Zie ook www.ijmnl.org.