Effectief leren middels zelfanalyse

In de afgelopen twee maanden ben ik druk geweest met mijn nieuwe baan. De beginperiode van een nieuwe baan, is vaak best pittig: Je bent in een nieuw bedrijf, moet nog veel leren, een weg vinden in de organisatie, wennen aan het werkritme en je de nodige kennis eigen maken om je functie goed uit te kunnen voeren. Voor deze baan heb ik behoorlijk moeten aanpoten om op gewenst niveau te komen. In dit blog vertel ik daar wat over.

Alvorens ik zelfstandig aan de slag kon, moest ik een e-learning-traject en training on the job doorlopen. Tijdens het doorlopen van de e-learning, werd ik algauw geconfronteerd met karaktereigenschappen van mezelf. Ik kreeg te horen dat ik nogal ‘zweverig’ over kwam en doorliep het traject langzamer dan mijn klasgenoten. Dit maakte me erg onzeker, wat het verdere verloop niet ten goede kwam. In eerste instantie baalde ik en werd ik erg verdrietig. Echter lukte het me om mezelf te herpakken en dat deed ik door mijn leerstijl en belemmerende overtuigingen onder de loep te nemen. Ik ging in mijn kracht zitten: schrijven. Alles wat ik aan mezelf merkte en waar ik tegenaan liep, schreef ik op. De eerste stap was gezet; erkennen. Hierdoor werd ik al wat rustiger. Aan het einde van de week, nam ik mijn notities door en bedacht ik manieren om mijn kenmerken effectiever in te zetten.

Toen ik eenmaal de rust in mezelf had gevonden, kon ik in mijn eigen tempo doorgaan en uiteindelijk de e-learning met succes afronden.

Training on the job

De volgende fase; training on the job. In deze periode kwam ik ook allerlei uitdagingen tegen en liep ik wederom tegen mezelf aan. Weer twijfelde ik aan mezelf; kan ik het wel? Is dit te hoog gegrepen? Ik werd gek van mezelf – ik heb zo hard gewerkt aan mijn zelfbeeld en erkend dat ik er best mag zijn en geen domme meid ben. Hoe was het dan toch mogelijk dat ik me zo onbekwaam voelde binnen het werk zelf? Alsof ik opeens weer dat onzeker meisje van vroeger was. Wat heb ik me toch slecht gevoeld. Maar op andere momenten ging het dan weer beter en dan werd ik blij. Totdat het weer slecht ging. Hoe kon dat? – het ene moment ging het hartstikke goed en het andere moment glipte het weer weg. Dit geschommel maakte me erg onzeker.

Ook hier heb ik me doorheen weten te worstelen. Uiteindelijk deed ik hetzelfde als wat ik tijdens de e-learning deed. Mijn zwaktes en valkuilen in kaart brengen en een oplossing bedenken voor wanneer ik bij mezelf merk dat ik dreig weg te glippen. Een plan de campagne, zoals ik vanuit de coaching op werk meekreeg.

Er zit kracht in van tevoren bedenken hoe je de problemen waar je tegenaan loopt, aan gaat pakken. Door er alvast over na te denken – en in mijn geval het ook opschrijven – lijkt het onderbewuste zich hier al een beetje op in te stellen. Wanneer je dan tegen het probleem aanloopt, lost het zich op natuurlijke wijze op. Alsof je er helemaal geen moeite voor hoeft te doen.

Acceptatie

Het belangrijkste in mijn proces, was denk ik accepteren dat ik ben wie ik ben en leer zoals ik leer. Ik moest accepteren dat ik wellicht een student ben die wat langzamer leert. Ik moest me ervan bewust blijven dat dit echter niks zegt over mijn intelligentie en capaciteiten. Dat ik het heus wel kan en het altijd wel oplos. Verder heb ik over mezelf geleerd en wederom ingezien dat ik wel degelijk doorzettingsvermogen heb en als de omstandigheden ernaar vragen, ik een tandje extra bijzet.

Boodschap

Dit traject heeft me eraan herinnerd dat je moet werken met wat je hebt, bent en kan en niet iets proberen te zijn of doen wat je niet bent en wat niet bij je past. Werk met wat je hebt en vind een manier om dat effectief in te zetten. Dat is de boodschap.

Angst zaaien is soms hard nodig

Nooit meer bang zijn – wie droomt er niet van? We willen niet dat angst het voor het zeggen heeft in ons leven. En toch, er zijn ook mensen die te weinig angst kennen.

Op dit moment worden duizenden kinderen uitgebuit in de visindustrie rond het Voltameer in Ghana. Deze kinderen maken werkdagen van zo’n veertien uur. Ze worden geslagen met peddels en touwen. Ze moeten het water in duiken om verstrikte netten los te maken – waarbij ze niet zelden verdrinken.

Niks te vrezen

Hoe kan dit bestaan? Het probleem is dat de ‘eigenaren’ van deze kinderen geen angst kennen. Ze vinden het normaal om voor een klein bedrag een kindslaaf te kopen (voor een kindslaaf betaal je in Ghana nog minder dan voor een visnet). Ze denken: het is makkelijk en goedkoop. Er is toch niemand die het voor die kinderen opneemt; ik heb niks te vrezen…

International Justice Mission (IJM) heeft in Ghana de strijd aangebonden met het monster van kindslavernij, door kinderen op te sporen en te bevrijden. Maar dat is niet genoeg. Want als slaafeigenaren geen angst kennen, kopen ze gewoon nieuwe kindslaven. Daarom werkt IJM ook samen met overheden om te zorgen dat criminelen veroordeeld worden.

En die aanpak werkt! Bij slaafeigenaren begint er langzaam angst te groeien. Ze beseffen: ik kan niet zomaar kinderen uitbuiten, ik kom er niet mee weg… Want ze zien hoe andere criminelen opgepakt worden en voor jaren in de gevangenis belanden. Het gebeurt nu zelfs dat slaafeigenaren spontaan kinderen vrijlaten als ze merken dat IJM en de politie hen op het spoor zijn.

Natuurlijk, angst kan verschrikkelijk en vernietigend zijn. Maar er is ook een goede angst, een ‘heilige huiver’. Het is heel gezond als we beseffen: een medemens mag je nooit als ding gebruiken, mishandelen, uitbuiten… Want daar kom je niet straffeloos mee weg.

IJM werkt hard om die ‘heilige huiver’ te verspreiden, bijvoorbeeld onder vissers op het Voltameer. Zodat kinderen bevrijd, geholpen, gerespecteerd en beschermd worden. Kinderen zoals Esther, die tien jaar lang werd misbruikt en mishandeld, maar door IJM werd bevrijd (bekijk hier een video over haar: https://www.youtube.com/watch?v=Fuj7OStzRr8).

De criminelen in Ghana krijgen minder macht. Maar nog steeds zitten er duizenden kinderen vast. Nog steeds zijn er slaafeigenaren die zonder angst kinderen exploiteren en tot bloedens toe verwonden. Het gevecht is nog niet voorbij.

Vecht jij mee?

Auteur: Gertjan de Jong, storyteller bij IJM Nederland. Zie ook www.ijmnl.org.

Voorstellen Suma na Mi, Wie ben ik, Who am I, dat is de vraag

Dit is mijn tweede blog voor vrouwen op eigen benen ik ben heel blij dat ik ja heb gezegd op het aanbod een blog te schrijven. Mijn eerste blog ging over herdenken, omdat het goed is om soms terug te kijken zodat je verder kunt gaan en zien op een nog betere toekomst. Deze blog gaat over de vraag die je steeds weer krijgt, wie ben jij? Wanneer ik over deze vraag nadenk kom ik altijd weer tot dezelfde conclusie, ik ben aan het ontdekken wie ik ben om beter te worden dan mijzelf, ik kan nu op deze vraag als antwoord geven ik ben op een ontdekkingsreis naar mij.

Ik zal mij eerst even voorstellen, in mijn eerste blog ben ik zonder te kloppen binnengevallen. Daar gaat mijn eerste indruk, gelukkig is de eerste indruk altijd een momentopname in het tijdsbestek van de eeuwigheid dat is als een speldeknop op een mensenleven.

Mijn naam is Henna Charry, eerste dochter geboren in Suriname zoals in mijn paspoort staat te Paramaribo, Nationaliteit Nederlandse, woonachtig te Amsterdam The Netherlands.  Deze gegevens zeggen natuurlijk helemaal niets over mij als persoon, meestal wordt er een aanname gedaan of een oordeel verbonden aan deze minimale voor mij niet zo veel zeggende feiten. Allen worden wij geboren, als gevolg van een oorzaak dat twee mensen, in mijn geval een man en een vrouw, bij elkaar kwamen en de daad verrichten zodat mijn bestaan vorm kon krijgen.

Dit gegeven alleen al is voor mij “mindblowing” dat in eerste instantie twee vreemden elkaar ontmoeten, er een chemie ontstaat die ervoor zorgt dat ik, ja ook jij, na een aantal maanden, in de meeste gevallen zijn dat er negen het licht mag aanschouwen van een nieuwe en andere wereld met een schreeuw.

Ik ben een dochter, ik ben een zus, een vriendin, een geliefde, een  partner, een moeder, ik ben een minnaar, ik ben een stiefzus, ik ben schoonmoeder, Ik ben een ondernemer, ik ben een schrijfster, ik ben een collega, ik ben een helper, een organisator, een lifestyle coach, een trainer en connector, ik ben artistiek en creatief, ik hou van schilderen en tekenen, humoristisch vind ik mezelf ook, ik ben eerlijk en oprecht, omdat zonder waarheid er geen vertrouwen kan zijn, soms ben ik “pissed off”, maar niet hysterisch of emotioneel, soms ben ik lief en soms ben ik aardig, niet gemeen en nooit negatief, ja wie ben ik, veelal positief met het oog gericht op de toekomst, iemand die “Upportunity” ziet en aangrijpt, durft keuzes te maken en nee kan zeggen, vooral ook tegen mijzelf. Wie ben ik, dat is de vraag die ik mij elke dag wel stel en dan beantwoord met het volgende; ik ben vandaag een leerling en elke dag weer een student van het leven van mijzelf, het leven om mij heen, onderzoeker van, luisterend en lezend over onderwerpen die mijn interesse hebben. Kijkend naar de mens, meestal met een gulle lach, energiek werkend, met liefde voor mijzelf en mijn omgeving.

Net zoals velen niet voor een gat te vangen. Ieder mens, heeft een of meerdere talenten die niet te vangen zijn in een eerste indruk, wij geven als personen vaak waarde aan een eerste indruk die eigenlijk helemaal niets zegt over wie een persoon waarlijk is, een eerste indruk berust meestal op aannames en oordelen, die veelal na verloop van tijd op misverstanden blijken te berusten. In sommige gevallen houden wij “eng” vast aan deze eerste indruk want wij willen graag dat onze mening bevestigd is en of wordt omdat we vaak “gelijk” willen hebben om niet toe te geven dat ook wij zelf “flawed” zijn.

Zelf ben ik mijzelf er elke dag op aan het trainen mijn aannames en oordelen te herkennen, deze op de waarde te schatten dat aannames en oordelen vaak niet gebaseerde zijn op werkelijke data en/of feiten. Durven toegeven dat mijn aannames bij een eerste indruk nietszeggend is. Daarom heb ik mijzelf nu voorgenomen niet meer aan te nemen of te oordelen, maar meer vragen te stellen. “Don’t assume just aks”. Wanneer ik een antwoord krijg op mijn vraag dan toon ik interesse in de ander en leer ik iemand een mens kennen, vanuit oprechte interesse en is de eerste indruk niet meer terzake doende en kun je besluiten al dan niet met een ander een relatie op te bouwen of een ander, “anders” dan jij in eerste aannam te leren kennen, zonder oordeel.

Wij mensen zijn en hebben een veelvoud van hoedanigheden en benamingen, hebben vele karaktereigenschappen en zijn een complex geheel in vele en vele variaties van emoties, denkpatronen en handelingen. Wij zijn ons vaak niet eens zo bewust van ons eigen zijn en hoe ons denken is opgebouwd en staan daar meestal niet te lang bij stil. Het is best belangrijk om te weten, te ervaren, bewustzijn te hebben van hoe onze denkpatronen werken. Want een zus ervaart mij anders dan een collega, in iedere hoedanigheid passen we andere eigenschappen toe om in het sociale verkeer te kunnen functioneren op diverse manieren. Als minnaar gedraag ik mij anders dan als vriendin. Het betekent niet dat ik een ander persoon ben in de omgang met, maar voor eenieder persoon heb je in de omgang andere handvaten nodig omdat we allemaal anders zijn in onze gelijkwaardigheid.

Mijn naam is een gegeven dat niets zegt en niet aangeeft van wie ik ben, in alle titels en benamingen of karaktereigenschappen, die ik bezit als persoon, dochter, moeder en ondernemer of partner. Mijn naam zegt niets over wie ik wil worden en al helemaal niet wie ik zou willen zijn. Mijn naam zegt niets over mijn verlangens en mijn dromen. Het zegt niets over mijn karaktereigenschappen, mijn goede en zwakke punten of mijn capaciteiten en talenten. Mijn naam zegt niets over mijn emoties, mijn denkpatronen of het waarom van mijn handelen. Mijn naam zegt niets over mijn verleden, mijn heden of mijn toekomst. Mijn naam is enkel een aanduiding, zodat een andere dit kan herkennen en beduiden met: die naam ken ik, komt me bekend voor, heb ik weleens van gehoord, ben ik “friends” ,vrienden, mee op Facebook, volg ik op Instagram of ben ik mee “geconnect” op LinkedIn. Op de vraag wie is Henna Charry is het antwoord; de naam die mijn ouders aan mij hebben gegeven op de dag mijn geboorte, dat is feit en waarheid, niets meer en niets minder en dat staat in mijn paspoort, mijn naam aanduiding.

De vraag wie ben ik, daar heb ik nog geen een duidend antwoord op, wel heb ik kort kunnen omschrijven met titels en aanduidingen om mij aan u te kunnen voorstellen, ik heb wat karaktereigenschappen benoemd en heb ik u verteld waar ik van hou, vanuit al die gegevens zal een ieder zijn eigen conclusies, aannames en oordelen hebben, het blijft echter een eerste indruk van een momentopname in het tijdsbestek van de eeuwigheid dat is als een speldeknop op een mensenleven.

Ik heb u niet verteld wat mij doet tikken, wat mijn passies zijn, een daarvan is natuurlijk schrijven, een open deur. Wat ik leuk vind om te doen is onder andere tekenen en schilderen. Er is zoveel meer dan ik u nu kan vertellen over mijn persoon, maar daarmee wacht ik tot er interesse is en mij een vraag wordt gesteld. Ik ben nieuwsgierig naar u als lezer van deze blog, wat is uw aanduiding en wie denkt u dat u bent, wilt zijn of wilt worden. Wat ik wel weet is dat ik mag fantaseren over wie deze blog leest, het zijn vast allemaal vrouwen die in hun kracht staan en willen leren van elkaar en groeien met elkaar naar meer van zichzelf om een betere versie van zichzelf te kunnen worden en net zoals ik dat doen om een verandering te willen zijn en verandering te brengen in het leven van anderen.

Natuurlijk zullen vast ook wel mannen deze blog lezen of wie dan ook van welke genderomschrijving dan ook, wat ik hiermee wil zeggen is, wie jij bent of wilt zijn kan alleen jijzelf voor jouwzelf omschrijven in welke hoedanigheid of van welke aard dan ook, ik ben verantwoordelijk om te zijn wie ik wil zijn, voor mijzelf en voor anderen, niemand anders is daar verantwoordelijk voor, de aanduiding of benaming die ik aan mijzelf geef is op enig moment in de tijd de persoon die ik op dat moment of op die tijd ben of wil zijn…

Hier hou ik mij aan vast ten alle tijden:

IAM all things at all times but ONE thing at a specific time


Be aware of who you are at anytime

Ik ben alles tegelijkertijd en op hetzelfde moment, maar een ding op een specifieke tijd op een specifiek moment. Ik ben mij bewust van wie ik ben op elk moment. Dat is altijd en in iedere hoedanigheid, mijzelf.

 

Vandaag ben ik;

Henna Charry

Schrijfster van een blog voor

Vrouwen op Eigen Benen.

 

Onderstaand gedicht Wie ben ik

WIE BEN IK  WHO AM I   SUMA NA MI     THAT’S ALWAYS THE QUSTION

Gedicht: wie ben ik uit boek Mijn Naakte Waarheid

(Pre-release uitgave nov 2019)

Wie ben ik

Vandaag ben ik niet,

Omdat het Morgen

Zal gebeuren, wat

Gisteren onmogelijk was.

Weten wie IK ben

(Nederlands)

 

Who Am I

Today I am not because

Tomorrow will happen, what

was impossible Yesterday.

Know who I am

(English)

 

Suma na Mi

Tide mi no sabi eteh

Suma na mi, bika

Tamara mi sa man

Syi sa no ben kan

A dey fu eysidey

Fu mi sabi na fa

Suma na mi

(sranan)

©️ hennacharry

 

Henna Charry kan je vinden via Instagram, facebook, Linkedin en Youtube.

Waarom neemt iedereen bijles?

Jamie Schuller heeft Bijles Aan Huis opgericht, onderwijspartner van vrouwopeigenbenen.nl. In deze blog beschrijft hij het belang van bijles.

 

Veel ouders besteden relatief weinig tijd aan het begeleiden van het kind, ofwel door zelf te begeleiden dan wel door middel van bijles, totdat het kind tekenen van achterstand op school vertoont. Toch suggereert onderzoek dat het vanaf het moment dat kinderen baby’s zijn, belangrijk is om met hen te praten en te lezen. Op die manier helpen we hen de basis te leggen voor effectieve spreek-, lees- en schrijfvaardigheden. Het is nooit te vroeg om te beginnen met het ondersteunen van het leren van jonge kinderen. Het vinden van bijles voor je kind is een effectieve manier om hen te ondersteunen. Daarnaast kun je gebruikmaken van leuke platforms zoals AVI lezen om op een leuke manier je kind te leren lezen.

 

Wat is het belang van bijles voor je kind? 

Niet ieder kind vindt het even makkelijk om goed mee te draaien op school. Sommige kinderen vinden het saai om bepaalde vakken te leren. Wanneer de vakken op een leuke manier worden onderwezen, is leren vaak niet meer saai. Het is een kans voor het kind om meer over zichzelf te leren en om het zelfvertrouwen te laten groeien. Hier kan bijles bij helpen; een professionele bijlesdocent kan immers kijken naar jouw kind om te zien wat voor structuur gevolgd moet worden tijdens het leren. Ieder kind heeft zijn of haar eigen leerstijl. De theorie van meerdere leerstijlen/intelligenties helpt je om meer inzicht te krijgen in hoe jouw kinderen hun aandacht weten te houden bij een bepaald onderwerp. Soms zal een kind niet de voorkeur geven aan één bepaalde leerstijl, maar aan verschillende leerstijlen. Het inschakelen van een bijlesdocent is de manier waarop je erachter kan komen wat jouw kind het fijnste vindt. 

 

Zorg voor de juiste feedback

Volgt jouw kind bijles? Dan is het van belang om altijd feedback te geven aan je kind. Geef je kind regelmatig specifieke feedback en beloon hem of haar voor goed werk en consistentie. Wacht niet tot het einde van een bijles sessie om iets generieks te zeggen zoals: “Je hebt vandaag echt hard gewerkt”. Belangrijk is om interesse te tonen en om je feedback echt aan te laten sluiten bij wat het kind heeft geleerd. Door deze feedback krijgt je zoon of dochter aanzienlijk meer zelfvertrouwen. Dit is natuurlijk erg belangrijk bij het leren!

 

Tip: ga persoonlijk op gesprek met de bijlesdocent

Dit komt vaak naar voren als ik persoonlijk met ouders van leerlingen van Bijles Aan Huis spreekt. Voordat je een studieplan voor een bepaalde periode of een bepaald jaar maakt is het verstandig om de bijlesdocent van je kind persoonlijk te ontmoeten. Zoek, indien mogelijk, uit wat je kind moet leren en probeer vragen te stellen aan de docent over de verschillende vakken. Door vragen te stellen zal je als moeder wat meer inzicht krijgen in wat je kind te wachten zal staan en kan je meedenken in de manier van bijles geven. Als de bijlesdocent je geen plan heeft, zou ik overwegen om een andere bijlesdocent te zoeken. 

De specialisten van Bijles aan Huis staan voor je klaar als het aankomt op het geven van alle mogelijke soorten bijlessen. Als je beperkt de tijd hebt om je kinderen bij te scholen dan begeleiden wij graag persoonlijk.

The Voice Within

Wie had dat gedacht dat ik ooit een blog zou schrijven? Nou je bent echt niet de enige, want als je het mij een jaar geleden zou vragen dan zou ik zeggen no way! So what’s changed zou je denken?

De afgelopen jaren ben ik zelf door een hele innerlijke reis gegaan. Voor de lezers die mij nog niet kennen:
Ik ben 30 jaar oud, veganist en de trotse mama van drie prachtige meidens van 4 jaar, 2 jaar en 9 maanden oud.
Ja, I know; “Dat is snel gegaan”, “Wij hebben het ervan genomen” en “nee wij hebben inderdaad niet stil gelegen” zoals ik al vaker heb gehoord. Maar ondanks de kleine leeftijdsverschillen en dat het bést uitdagend kan zijn, zou ik het voor geen goud willen ruilen.

The Journey
Mijn innerlijke reis begon pas echt nadat ik bevallen was van mijn tweede dochtertje. Als kersverse moeder van twee kids in zo een korte tijd (1,5 jaar) zat ik mij regelmatig af te vragen of ik het wel goed deed, zouden zij mij zien als een goede moeder of waren er veel verbeterpunten?
Je kan begrijpen dat ik hierdoor super onzeker werd over alles! Ik vond het moeilijk om beslissingen te nemen en het was mij opgevallen dat ik voor veel dingen die ik deed een bevestiging nodig had dat ik het daadwerkelijk goed deed, terwijl ik het stiekem al wist dat het goed was.
But to keep a long story short: ik heb vele lessen op de harde manier geleerd, ik ben gevallen, weer opgestaan, terugvallen gekregen gepaard met paniekaanvallen, weer fully focused om vervolgens weer af te dwalen van mijn doel.

The Voice
Wat ik vooral zag als uitlaatklep was om er over te praten. Met wie? I did not care, zolang het maar eruit kwam! But why? Om mezelf te zien als een slachtoffer? Voor sympathie? Ik heb er nog steeds niet het antwoord op, maar dat doet er gelukkig ook niet meer toe.
Na het hebben van mijn derde pareltje kwam de oplossing echt serieus door een stemmetje in mijn hoofd binnen geschreeuwd: “JUST DO IT!”
In eerste instantie begreep ik het niet en dacht, ja whatever! Maar naarmate ik mij steeds lekkerder in mijn vel begon te voelen door mijzelf opnieuw te leren kennen en mij te verdiepen in mijn passie, begon ik dat stemmetje steeds beter te begrijpen. Ik moet niet zo over alles overthinken en het gewoon DOEN!

“We grow Fearless, when we do the things we fear”

Wanneer je teveel nadenkt over iets dan ontstaat er 9 van de 10 keer twijfels waardoor je uiteindelijk de keuze neemt om het niet te doen. En dat is zonde, want onzekerheid is afkomstig van angst. En voor wat zou je bang moeten zijn?
ik snap ook wel dat “life” mee telt in het nemen van beslissingen, maar wanneer is de laatste keer geweest dat je écht iets deed waar jij je goed  bij voelde? Dat jij met volle zekerheid zei van “yes, dit ga ik doen!”. Als het een tijd geleden is; Go for it and reach for the stars baby!
Nou deze instelling heb ik dus ook aangenomen en trust me: het werkt! Ik ga niet liegen, ik vond het eerst angstaanjagend om uit mijn comfortzone te komen en af en toe komt Ms. Debby Downer weer ff aankloppen voor wat aandacht. Maar het motto is om gefocust te blijven en door te gaan!
So, hier ben ik dan, uit mijn comfortzone om mijn gedachtes uit te typen voor mijn eerste blog terwijl de kiddos slapen. Ik noem het maar some “me- time:)”.
Gedurende mijn maandelijkse gastblogs zal ik je een kijkje geven in mijn leven als moeder, zakenvrouw en als spiritueel persoon. Ook is het leuk om wat gerelateerde vegan funfacts met jullie te delen, some food for thought.
Al met al vind ik het superspannend, maar I’m just going to do it! Want net als wat ik tegen mijn dochters zeg:
“Jullie kunnen alles, Girlpower!”, zo kan deze mama ook alles.

Liefs,

Gabrielle

And the Covid-19 Saga continues.

Nou continues. Naast Covid-19 speelt er op het moment meer.
Bijvoorbeeld discriminatie, diversiteit, inclusie, zwart-wit te noemen.
Heftig de gebeurtenis(sen) die hieraan vooraf ging(en) nou ja vooraf.
Het gaat om een gebeurtenis die het vuurtje wat al (voor iedereen is het anders) langer smeulde aanwakkerde.
Amerikaanse beelden, van een witte man die een zwarte man arresteerde (hebben we al veel vaker gezien of over gehoord), maar die knie, oh die knie op de nek van die (zwarte) man. Wat een verschrikkelijk beeld.
Het heeft me dagen gekost dat beeld een plek te geven.
De vele keren dat het in de media voorbij kwam maakten het niet gemakkelijk dit de bekende plek te geven.

Aan de andere kant why would i.
Ja waarom. Het houdt ons wakker, scherp. Scherp zodat we de “strijd” niet uit het oog verliezen.
Dat we niet in slaap dutten.
Overigens veroordeel ik ten stelligste de vele plunderingen die r zijn geweest en niet te vergeten de vele haat zaailingen over en weer. Mensen, dat gaat nergens over.
Afleiding van waar het werkelijk over gaat. De dialoog die gevoerd moet worden.
Met als centrale vragen, waarom gebeurt dit (voor degene die de geschiedenis niet kennen en/of niet begrijpen).
Een andere vraag is, hoe gaan we verder met elkaar, hoe pakken we dit gezamenlijk aan.
Het is een gezamenlijk probleem.
Iedereen en ja iedereen raakt het op welke manier dan ook, positief/negatief.
Alleen al het feit dat het lijkt alsof iedereen ten tijde van de piek periode (demonstraties dood George Floyd) Covid-19 vergeten was.
Op sommige momenten leek de sociale distantie voor een aantal mensen niet te bestaan. Alsof ik in een tijdmachine had gezeten. Waarin ik elke ochtend wakker werd met het nieuws over Covid-19, de minister president, de onderzoeken naar vaccins, etc. etc., in welke landen het aantal besmettingen weer sky high was, tussen door de verkiezingen in Suriname (zucht) werd ik nu anders wakker.
Namelijk wat is het nieuws t.a.v. racisme, discriminatie, diversiteit, want dat beheerste het nieuws.

Op het moment van schrijven is het enigszins rustig, althans zo lijkt het.  Ik schrijf zo lijkt het, want ik weet dat er achter de vele schermen nog volop aan één en ander gewerkt en gediscussieerd word, over dit alles en iedereen bezighoudend probleem. De één meer dan de ander. Bedrijven die (nu pas, lijkt het) zich gaan beraden over diversiteit, politieke partijen die plots bedenken dat en zich ook nu pas uitspreken over het feit dat de traditionele partijen vrij wit zijn.
Vooral in de top. Het onderwijs bemoeit zich er ook tegen aan (dit mag wat mij betreft nog veel intensiever) en een nog niet genoemde groep, maar oh zo belangrijk de jongeren.
Daarom is onderwijs een mooi bruggetje naar de jongeren. Die staan ook op en spreken zich uit. De groep is ook zeer gemêleerd. Ik heb het idee dat mijn generatie min of meer verloren is en dat er winst te behalen valt bij en met de jongeren.
Ik ben blij en hoop dat deze “strijd” niet verloren gaat. Dat wij gezamenlijk deze “strijd” tegen racisme, discriminatie, meer diversiteit, ook in de top blijven voeren, want racisme/discriminatie en het gebrek aan diversiteit zijn een aantal gezamenlijke tegenstanders van ons allen.
Net zoals de Covid-19 die wij in deze racisme oorlog absoluut niet mogen vergeten. Covid-19 voelt (en dat is mijn eigen persoonlijke gevoel) als een sluipmoordenaar die anytime kan toeslaan, pffffffff.

So take care of your self, be safe for yourself and others. Be kind! 

Geschreven door Marion Ubbergen.

150 vrouwen bevrijd uit slavernij in kledingfabriek

In Bangalore (India) zijn onlangs 150 meisjes en jonge vrouwen bevrijd uit een kledingfabriek. Net als voor miljoenen anderen in India, had de lockdown voor deze vrouwen rampzalige gevolgen. De meisjes en vrouwen moesten doorwerken, ook als ze ziek waren of totaal uitgeput. Naarmate de lockdown langer duurde, werd hun situatie steeds erbarmelijker.

Oorspronkelijk kwamen de vrouwen uit Odisha, vele honderden kilometers ten noorden van de fabriek. Ze probeerden familieleden te bereiken en stuurden alarmerende berichten en video’s. Maar er kwam geen hulp.

Langzaam verloren ze de hoop dat er ooit nog redding zou komen. Toch deden ze een laatste wanhoopspoging. Golap, één van de vrouwen, slaagde erin om contact te leggen met ‘Outlook India’, een lokale krant. “We willen terug naar huis en weer bij onze families zijn”, vertelde ze tegen een journalist, met een mengeling van tranen en woede. “Het is niet onze keuze om hier te werken. De fabrieksbaas houdt ons alleen vast om er zelf beter van te worden. Dat het aantal Covid-19-patiënten stijgt, maakt ons nog banger. Als er iets gebeurt en we sterven, zullen onze dode lichamen onopgemerkt blijven.”

Via de krant bereikte het nieuws International Justice Mission (IJM), een organisatie die strijdt tegen moderne slavernij. Het IJM-team in Bangalore nam gelijk contact op met de politie en de lokale overheid. Gezamenlijk bereidden ze een reddingsoperatie voor.

Op maandag 1 juni arriveerde een reddingsteam bij de fabriek. De reddingswerkers verwachtten daar 22 jonge vrouwen aan te treffen, maar ze vonden er maar liefst 199 werknemers. 150 werknemers gaven aan dat ze zo snel mogelijk terug wilde keren naar hun huizen in Odisha. Al deze meisjes en jonge vrouwen werden snel in veiligheid gebracht en de ambtenaren regelden speciale treinen om hen terug naar huis te brengen. De autoriteiten doen nog onderzoek naar de fabriekseigenaren en hopen binnenkort een aanklacht in te dienen.

Meer weten over IJM en de strijd tegen moderne slavernij? Kijk op www.ijmnl.org.

Gezegend

 

Mijn 44ste levensjaar is een feit.

Ik had op de dag zelf niets gepland en toch waren daar vele berichtjes, belletjes en mensen op de stoep, aan mijn tafel, een spontane borrel.

Ik had nog een call om 20 uur. Zeer bezwaard belde ik om tien voor acht R, een van mijn directeuren, om hem uit te leggen dat mijn huis vol met mensen zat en ik met geen mogelijkheid aan de call kon deelnemen. De call was al begonnen, hij had de verkeerde tijd aan me doorgegeven en had al gedacht dat ik druk zou zijn. “Het is goed, Leontine, ga gewoon rustig verder.”’

Met de telefoon nog in mijn hand draai ik me om naar mijn bezoek, tranen in mijn ogen en ik vertel wat er zojuist is gebeurd. Hoe fijn is dit?! Wat ben ik een gezegend mens! Met twee hele fijne directeuren, een geweldige nieuwe baan, leuke collega’s en nu ben ik nog jarig ook!

In de afgelopen weken heb ik me druk gemaakt over fantastische dingen. Een salestraject in Azië, een aanbesteding in het Caribische gebied met als voorwaarde dat het aanbod in zevenvoud in hardcopy op een eiland werd afgeleverd (en dat in coronatijd!), een interview in een vakblad welke wereldwijd wordt verspreid, de lancering van een deel van de website, de selectie van een CRM systeem. Maar ook of het door mij geschreven opinieartikel geplaatst zal worden op een journalistiek platform, een nieuw TV format voor RTL4 waar ik klanten voor kan zoeken die nu meteen exposure willen en dan laat ik de politieke kwesties van mijn functie als wijkraadslid nog even onbenoemd.

Voor de roman en essay die ik aan het schrijven ben heb ik in deze periode vele sterke, interessante, intelligente en markante vrouwen mogen spreken. Ze hebben mij nieuwe inzichten gegeven, een betere verwoording van mijn denken, mijn pen gescherpt.

Een gezegend mens.

Met geweldige vrienden en familie waar ik altijd op terug kan vallen. Moeder van een dochter die zo uniek is, zoals elke moeder haar kind uniek vindt, die zo anders is dan ik en tegelijkertijd zoveel op me lijkt. Ze is niet mijn bezit maar wel mijn grootste schat, en van onschatbare waarde.

Met Gods wil wordt dit jaar mijn jaar. Ik kijk met zoveel positieve energie vooruit. Ik voel ook dat ik gesteund word, gestuurd word, gedragen.

Met het besef dat ik me druk kan maken over dingen die in het niet vallen bij de dood, dat ik kan ademen, een nieuwe dag mag meemaken zeg ik, ik ben gezegend.

Amen.

 

Geschreven door Leontine Vreeke

Zo weer een Covid 19 periode verder.

Corona –proof, nee. Dat zal het wat mij betreft nooit worden. Het is en blijft wennen. Voor iedereen.

Intussen iets meer bewegingsruimte. Iedereen (bedrijven) wil graag weer aan de slag, maar we moeten nog steeds voorzichtig zijn. Ik begrijp de ondernemers heel goed, maar voorzichtigheid geboden. De ondernemers hebben veelal recht op een bepaalde vergoeding, maar om mij heen hor ik al dat dat fijn is, maar helaas de kosten niet dekt.
Ben zelf geen ondernemer, maar het lijkt me niet makkelijk, in deze tijd.
Positief aan deze periode is voor mij in ieder geval het volgende. In mei ben ik geboren en dus jarig. Vast stond dat het geen groot feest zou worden vanwege andere plannen later in het jaar. Maar dat ik buiten mijn gezin niemand over de vloer zou kunnen/mogen hebben, zag ik niet aankomen.
Die 1,5 meter in mijn casa zou niet werken, te klein. Dus een ander scenario bedenken. Wat ook vast stond is dat ik hoe dan ook deze verjaardag een op een gedenkwaardige manier wilde vieren.
Ik moest ook echt dat super jarig gevoel hebben. Naast te eten, te drinken, cake en versieringen hoorde daar ook een garderobe bij. Nu zie je meestal op Surinaamse verjaardagsfeesten dat de jarige in het paars gekleed gaat.
Zaak voor mij om een paarse garderobe te gaan zoeken. Gelopen, gezocht niets te vinden.
De paarse ballonnen, slingers en paarse taart (red velvet vulling) waren besteld en konden dus afgevinkt worden van het lijstje.
Maar de kleding, dat leek hem niet te worden. Ten minste niet in die kleur.
Wat dus op een drama leek uit te lopen, kwam toch goed. Ik herinnerde mij dat mijn inmiddels overleden moeder ooit ook 60 jaar is geworden. Ik dook de opslag in en alsof het op mij wachtte, stond daar een doos, pontificaal bij de ingang op mij te wachten. De paarse verjaardagskleding van mama zat in die doos. Yes, outfit (2) ready. Nu 25 jaar later stap ik in die kleding. Als een kind zo blij de doos ingedoken. Prachtig was het allemaal. Voorzichtig de was ingedaan en ze zagen er als nieuw uit de volgende dag. Dankzij deze vondst leek mijn verjaardag op een feestje met een huis vol mensen.
Ik heb mij die dag echt jarig gevoeld. Inclusief de muziek. Het voelde alsof ik echt een huis vol mensen had die dag.
Meneer Corona was voor die dag even vergeten, diegene die er waren, waren allemaal vertrouwd. Nog een drietal gasten kwam op afstand nog even feliciteren. Het was voor min gevoel absoluut een gedenkwaardig verjaardagsfeest. Dankzij meneer Corona, kon mijn verassing niet doorgaan, maar “wat in het vat zit, verzuurd niet”. Tegenwoordig mogen we van Mark C, weer wat meer. Een mooi bruggetje naar het volgende. Daags naar mijn verjaardag begreep ik dat Mark Rutte zijn moeder op mijn verjaardag is overleden. Gek hè, terwijl ik feest vier heeft een ander verdriet. Ma ja ook hiervan zegt men “Ce la vie”. Toch gek!

Op het moment van schrijven mogen we binnenkort wel weer wat meer. Vandaag is het een zonovergoten pre Pinksterdag. Het weekend schijnt bijna uitzonderlijk mooi te worden (moeten het nog wel afwachten), maar ik hoop dat we bedachtzaam omgaan met de versoepelingen die ons in het verschiet liggen. Ik denk dat niemand behoefte heeft aan een tweede rond. Ik in ieder geval niet en houd het daarom nog even rustig.

Mensen denk aan jezelf, maar vooral ook aan elkaar. Stay safe!

Geschreven door Marion Ubbergen

De wereld is grijs

 

Iedereen die ik ken heeft 1, maximaal 2 bijzondere docenten uit hun middelbareschooltijd, nooit drie.

Ik denk aan mevrouw Kneepkens, docent Nederlands, met zeer veel nerveuze trekjes. Ik zie haar nog bijten op haar lip.

Meneer Flipse. Docent biologie, een nerd. Jonge docent en zeer tenger gebouwd. Met bril. Het broekie van Bio. Mevrouw Van der Werff, docent Frans, met fantastische benen die ze elke les showt door met gekruiste benen en in een te korte rok op het bureau voorin de klas te zitten. Ze is de vrouw van meneer Van de Werff, de rector. Hun zoon Frank is een outsider, vanwege zijn ouders.

Meneer Castenmiller, docent Natuurkunde. Hij zag eruit als een docent Natuurkunde, lelijk en nerdy. Zijn vrouw had hij ontmoet in het studentenhuis, een beauty. En intelligent. Zij wist door alles heen te kijken en zag hem voor wie hij was, een innerlijk mooie en goede man. De foto’s van hun kinderen. Ik zeg ”Wat een knappe baby! Uw kind lijkt zeker veel op uw vrouw?”

De lerares Geschiedenis met poliobeen die geen 10 gaf. Mien Hobbelbeen in de wandelgangen. Ik kreeg een 9.6 omdat ik het woord “qua” verkeerd had gebruikt. Volgens haar. Ik ben er tot op de dag van vandaag van overtuigd dat ik het goed had ingezet, maar ze wou geen 10 geven. En meneer Elstgeest. Docent Geschiedenis. Ik ben 15 jaar oud. Vlissingen. Zeeland. Scholengemeenschap Scheldemond.

Meneer Elstgeest kende de deeleconomie voor dat het woord bestond. Hij deelde zijn auto en krantenabonnement met de buren. Geitenwollensokken en Jezussandalen. Een enorme faux pas.

Hij had het over “De Gouden Eeuw”, en over het slavernijverleden wat niet werd genoemd in het geschiedenisboek. Hij had het over Duitsers als slachtoffer, niet als dader, toen we het hadden over de Tweede Wereldoorlog. Zou ik me als 19-jarige hebben aangesloten bij de Hitlerjugend? Hij maakte aan mij duidelijk dat ik, als ik toen had geleefd, ik een van de grootste nazi’s zou zijn geweest. En ik ben het met hem eens. Ik met mijn karakter en koppigheid? Het is een les. De geschiedenis is niet zwart of wit, Zij is grijs.

Mijn vrienden zeggen altijd dat ik zoveel begrip weet op te brengen voor de andere kant. Dat komt door hem. Hij stelde de vraag, als we de klas zouden opdelen in blauwe of bruine ogen, en de bruine ogen stinken? Wat zou jij doen? Als ik vaak genoeg herhaal dat je lelijk bent, dat jij stinkt, wordt het dan werkelijkheid?

Ik kijk naar de wereld en ik zie grijstinten. Ik hoop dat mijn dochter, wanneer zij 15 is, een meneer Elstgeest als meester heeft. Zwart en wit bestaat niet. Dader is ook slachtoffer. Goud is bloed. De wereld is grijs.