13-jarige jongen bevrijd na jarenlange uitbuiting

Na jaren van uitbuiting en geweld kan Rahul* (13) uit India zijn moeder weer in de armen sluiten, zij dacht dat haar zoon niet meer in leven was.

Onlangs werd Rahul bevrijd uit de macht van een meedogenloze slaveneigenaar. Hij was jarenlang uitgebuit, mishandeld en gedwongen tot slavenarbeid.

De gevangenschap van Rahul begon zo’n drie jaar geleden. Zijn familie leefde in extreme armoede. Uit wanhoop sloten ze een lening af van 7000 roepies (zo’n 80 euro) bij een lokale boer. Als terugbetaling stuurden ze hun oudste zoon, Rahuls broer, naar de boerderij waar hij eenden moest fokken. Rahul bezocht zijn broer er vaak. Tot zijn broer wegrende. De boer besloot dat Rahul dan maar op de boerderij moest werken om de schuld van zijn familie af te betalen.

Zo werkt gedwongen slavenarbeid in grote delen van Zuid-India: Rijke ondernemers gebruiken hun macht om kwetsbare mensen voor zich te laten werken en tot slaaf te maken. Met geweld en intimidatie zorgen ze ervoor dat ze hun mond houden over de uitbuiting.

Toen Rahuls ouders negen maanden later terugkwamen – ervan uitgaande dat de lening was terugbetaald – beweerde de eigenaar van de boerderij dat hij geen idee had waar de jongen was. In werkelijkheid had de eigenaar hem verkocht aan een andere boer. Rahul bracht de volgende twee jaar door met het fokken van geiten onder de controle van een meedogenloze en gewelddadige man, en niemand wist waar hij was.

Zijn ouders waren volledig ontredderd en namen aan dat hun zoon was gestorven. Het verdriet en het schuldgevoel werden voor Rahuls vader te veel en hij pleegde zelfmoord. Rahuls moeder bleef alleen achter om voor haar jongste kind te zorgen.

Na twee jaar op de geitenboerderij slaagde Rahul erin te ontsnappen, maar hij had moeite de weg naar huis te vinden. Een mede-eigenaar van de geitenhouderij kwam de jongen op het spoor en dwong hem terug te keren naar zijn slavenbestaan.

Toen een partnerorganisatie van IJM de jongen vond, had hij al drie jaar in slavernij doorgebracht. Hij werd gedwongen om buiten te slapen met de geiten, had slechts één kleine maaltijd per dag en onderging ernstig verbaal, fysiek en emotioneel geweld. De partnerorganisatie heeft contact opgenomen met SHED India – een andere partnerorganisatie die getraind is door IJM – en samen hebben we een plan gemaakt om Rahul te bevrijden.

Op zaterdag 7 november 2020 hielpen IJM, onze partnerorganisaties en de lokale autoriteiten om Rahul in veiligheid te brengen en zijn getuigenis vast te leggen. Hij kreeg een vrijlatingscertificaat om zijn banden met de eigenaar van de boerderij formeel te verbreken. Eindelijk kon hij zijn moeder en grootvader weer in de armen sluiten.

“Het was heel emotioneel voor mij om getuige te zijn van de hereniging van de jongen met deze familie,” vertelde een medewerker van SHED India. “Zijn moeder had niet durven hopen dat haar zoon nog in leven was. Om hem nu in levende lijve te zien, was een droom die in vervulling ging.”

In de toekomst wordt Rahul gesteund door SHED India en het Child Welfare Committee van de Indiase regering om ervoor te zorgen dat hij in veiligheid blijft en fysiek en emotioneel kan herstellen van de jarenlange uitbuiting. De eigenaren die Rahul tot slaaf hadden gemaakt, worden aangeklaagd.

*Rahul heet in werkelijkheid anders.

 

Voor meer informatie klik hier.

De deur

Bijna iedereen heeft wel eens een reorganisatie of meer meegemaakt.
Verschrikkelijk. Zeker wanneer je al bijna je hele werkleven bij dezelfde werkgever zit.
Even ervan uitgaande dat je intussen een goeie vijftiger, bijna zestiger bent.
Na al die jaren moet je opnieuw solliciteren. Waar, wie wil nog en vijftiger/zestiger hebben, iemand die ook nog eens geen HBO diploma heeft, wel HBO werk-en denkniveau.

De rekeningen blijven op de deurmat vallen.
Die stoppen niet omdat je na zoveel jaren bij hetzelfde bedrijf gewerkt te hebben geen werk meer hebt. Tja, en die WW-uitkering, dekt niet de financiële lading. Wat nu?
Solliciteren, want niets doen is geen optie.
Rouwen en wellicht boos zijn. Ik was best boos. Waarom ik? Ze weten toch dat ik geen 20 meer ben en dat het best lastig kan worden een andere baan te vinden op mijn leeftijd?
Ik was echt niet blij.

Goed omdat aan de ander kant opgeven voor mij geen optie is ben ik toch aan de slag gegaan.
Eerst de hele route UWV doorlopen, o.a. cursussen gevolgd, om vervolgens me toch in te schrijven bij een uitzendbureau.
Eigenlijk against my odds, so not me. Uitzendbureaus waren wat mij betreft prima, alleen had ik geen zin om een week bij bedrijf 1 te werken, om vervolgens weer naar bedrijf 2 te gaan en wie weet binnen afzienbare tijd weer een ander bedrijf.

Ik wilde op 1 plek binnenkomen en daar blijven werken. Goed dus ingeschreven.
De sollicitaties ook via het uitzendbureau wisselden elkaar af.
Soms kreeg je wel een reactie en soms was men te beroerd, om überhaupt op je brief te reageren.
Dit laatste vond en vind ik nog steeds erg jammer, niet te zeggen onbeleefd.
Goed mijn jacht naar andere vastigheid bleef doorgaan. Zeker met UWV hijgend in mijn nek.
Al met al mocht ik na 7 maanden mij melden voor een sollicitatiegesprek bij een bedrijf, waar ik na 2 jaar in vaste dienst kwam en nu bijna 6 jaar werkzaam ben in een andere leuke functie.
Pikant detail is dat ik altijd al bij deze werkgever heb willen werken.
Het is toen anders gelopen. Ik wil mijn werkgever niet verheerlijken, maar kan wel zeggen I’m good.
Een ander Saillant detail is dat ik op het moment waarop een eerder de van reorganisatie gevolgd door het ontslag toesloeg, zat ik al niet meer lekker in het werk.
Ik miste al langere tijd de uitdaging. Veel werk was er niet. Het enige wat echt leuk was, was dat ik naar mijn werk mocht.

Wat ik met dit verhaal wil zeggen, is dat ik van erg boos, verdrietig, naar happy ben gegaan.
Er ging een deur dicht, maar er gingen andere deuren open. Ik moest ze wel zelf openen, kijken wat er achter deuren lag. Was het wat voor mij, kon ik er wat mee, etc. etc. Nou het resultaat is bekend. Al met al is het toch nog goed gekomen met mij. En zo zal het jou ook vergaan. Je ontvangt eerst het slechte nieuws. Dit moet landen, je rouwt op jouw manier, herstelt gaande weg en als het goed is opent zich een andere deur die jou de weg wijst naar een nieuwe toekomst.

Als de ene deur dicht gaat, opent zich een andere deur. De deur die een ander dichtgooit kan je op bonzen, maar vaak gaat die niet meer open. Een deur die jij dichtgooit, omdat je bijvoorbeeld voor jezelf kiest zorgt voor ruimte, al weet je nog niet wat er zal volgen. Die nieuwe ontstane ruimte is de ruimte voor de nieuwe deur die op jouw wacht om binnen te stappen.

 

Geschreven door Marion Ubburgen

Vervolg van Corona

Is het Coronaisme het nieuwe normaal?

Het coronaisme is een nog niet bestaand woord, maar dat zou heel snel kunnen veranderen.

Het verkeer en vervoer over onze wateren is totaal stil komen te liggen, geen containers in de haven, wat gebeurt er met al die goederen en al die zeelui? Daar heb ik niets over gehoord.

Verzorgingshuizen gaan in totale Lock Down ramen en deuren worden nog meer dan te doen gebruikelijk gesloten, de “aerosols” vieren feest. Bezoeken worden aan banden gelegd voor iedereen, liever geen, bij hoge uitzondering mag er een persoon op bezoek bij opa of oma en zeker geen kleinkinderen en jongeren. Die kunnen geen Corona krijgen, maar wel drager zijn. (?). Crimineel C. houdt blijkbaar rekening met kinderen en jongeren. Heeft en kan een virus dat onderscheid maken?  Of is het de gebruikelijke boevencode, boeven houden niet van kindermisbruikers, het kan je de kop kosten in de bak, weet ook C.

 

Het gaat niet alleen over de verzorgingshuizen, denk eens aan alle andere instellingen van GGZ, gehandicaptenzorg, jeugdhuizen en jeugdinstellingen, aan alle minder validen die niet in een instelling zitten en wel afhankelijk zijn van zorg van buiten, die niet meer naar binnen mogen. In de eerste periode van de pandemie, was er in Nederland nog geen “mondkapjestirannie”. Bedenk eens even, dat het uw zoon of dochter is, of een andere geliefde die in zo een instelling is en dat u van de een op de andere dag geen contact meer mag hebben, ook niet op anderhalve meter. Dementerende ouderen krijgen het nog zwaarder dan ze het al hebben. Senioren die actief waren pre-corona, zijn zienderogen aan het achteruit gaan en worden zelfs depressief.

 

De ellende die dit broertje aanricht is in niets te vergelijken met zijn oudere broers, die houden het op een paar weken per jaar, ook al zijn het criminelen van de hoogste orde, ze houden zich strak aan de afspraak en komen meestal op dezelfde periode langs en verdwijnen zonder te veel toestanden en poeha weer van het toneel. Influenza A noch B hebben ooit voor een wereldwijde Lock Down gezorgd, zelfs niet toen 100 jaar geleden de “Spaanse griep” toesloeg.

In die wereldwijde epidemie stierven naar schatting tussen de 20 tot 100 miljoen mensen. Een groter aantal doden dan tijdens de eerste Wereld

Oorlog. Trouwens wist u dat de “Spaanse griep” niet in Spanje de eerste slachtoffers had?

 

Ik hoor om me heen van ernstige mentale achteruitgang en dat het aantal zelfmoorden sterk is toegenomen, dit zou geen verrassing moeten zijn. Wanneer mensen “vrijwillig” zichzelf moeten opsluiten, geen contacten kunnen/mogen/willen/durven hebben. Mensen die met ernstige klachten te kampen hadden, pre-corona, of die wat mildere gezondheidsklachten hadden en die niet naar een ziekenhuis durfden en stierven of wiens klachten aanzienlijk erger werden. Dat zijn sterfgevallen denk ik, door corona, niet met corona. In mijn directe omgeving waren er mensen die niet geholpen konden worden, vanwege C., die ziekenhuis tot “oorlogszones” had verklaard, en wiens klachten sterk verslechterden, waardoor 2 personen zijn overleden, met de kanttekening dat ze ouder dan zeventig waren en met onderliggende aandoeningen.

 

De overlijdensbranche, is de enige branche waar nog hoop voor is in deze malaise, de vele nabestaanden die nergens heen kunnen met hun verdriet. Geen afscheid kunnen nemen van je geliefden is een van de meest schrijnende zaken, die voor zware psychische problemen en depressies kunnen zorgen.  

 

Ondertussen mogen de horeca en andere gelegenheden, die in “Total Lock Down” waren, weer open, natuurlijk met inachtneming van alle maatregelen, iedereen moet naam en telefoonnummer achterlaten, voor het geval dat, je weet maar nooit wie wat onder de leden heeft. Corona C. kan zich goed camoufleren. Het liefst moet alles via een reservering en uw gezondheidsstatus moet u melden aan een wildvreemde, dit doe je natuurlijk vrijwillig, wanneer u dat niet doet kunt u geen reservering boeken of geweigerd worden om een etablissement te betreden.

 

In maart, toen wij in Lock Down gingen, wist nog niemand van de hoed of de rand over dit nieuwe RNA-Coronavirus, dat werd er aan ons verteld. Ik begin daarover steeds meer twijfels te hebben, maar dat komt door mijn hersenspinsels. De verwarring over wat er wel mag, of soms mag en dan weer niet mag, maakt de angst en paniek bij velen niet minder.

 

Gaandeweg lijken de adviezen steeds onlogischer te worden, handen schudden mag niet meer, “wel ellenbogen” terwijl we op anderhalve meter afstand van elkaar moeten blijven, ik snap dat niet, we moeten wanneer wij niezen dit in de ellenbogen doen, het wordt zelfs in reclamespotjes verwerkt, is dat dan niet besmettelijk, wanneer het virus zich aan oppervlakten hecht? Blijkbaar dus niet aan kleding.

Voor verzorgingshuizen worden de regels ook versoepeld, in plaats van geen mogen er nu een en maximaal twee personen op bezoek, dit moet wel ruim van tevoren aangegeven worden. Bij het ene verzorgingshuis zijn de regels strenger dan bij het andere, iedere vorm van uniformiteit ontbreekt, dat zou eigenlijk toch wel moeten indien we dit zo besmettelijke virus de baas willen worden, die het genadeloos heeft gemunt op vooral onze ouderen. Het invullen van allerlei formulieren, of je al dan niet hebt geniest het afgelopen half uur, of je de afgelopen periode geen verhoging had, of een snotneus en zelf voor de vereiste beschermende kleding moeten zorgen bij uw bezoek, dat is voor uw en onze veiligheid. Is dat het nieuwe normaal?

 

Mensen doen wat ze “geadviseerd” wordt, want eindelijke na maanden kunnen ze weer hun geliefden bezoeken. Vaak moet besloten worden wie er wel en wie niet bij Pa of Ma op bezoek mogen, of helemaal er gaat helemaal niemand, dat is ook een van de oplossingen. Ik zie de familieruzies weelderig opleven en het is nog geeneens kerst.

Corona C., is tot nog toe denk ik, de best gewapende crimineel zonder vuurwapens, de banken en financiële instelling hoeven zich geen zorgen te maken, want het contante geld afschaffen is vast een fluitje van een cent om zo deze crimineel aan banden te leggen. Bijna overal waar “pinnen Ja graag” werd gevraagd staan nu borden “pinnen verplicht”, het valt eigenlijk niemand echt op, we hebben allemaal een pinpas en internet of mobiel bankieren natuurlijk. Behalve wanneer je in een instelling zit en geen kant op kunt, de vele daklozen waarvan er nu meer dreigen te zullen ontstaan, want de huisuitzettingen gaan gewoon door en de deurwaarders hebben geen boodschap aan corona, ook mensen met psychisch klachten of geesteszieken, vele senioren, dementerende en lichamelijke zwaar gehandicapten en vele, vele anderen (niet criminelen) die om welke reden dan ook liever contant geld hanteren, zullen aan de PIN moeten. Veel Pinautomaten worden vanwege de besmettelijkheid nu al voor onze veiligheid verwijderd en op deze manier worden tevens de plofjeskraak criminelen stevig aangepakt, uitschakelen van de concurrentie heeft C., ook aan gedacht.

 

Er mogen niet meer dan een bepaald aantal personen zich in bepaalde ruimte ophouden met inachtneming van de maatregelen, vooral de anderhalve meter maatregel is een heikel punt, dat moet echt overal, zelfs wanneer daar geen ruimte voor is.

Hoe? Dat is de verantwoordelijkheid van de ondernemer, dus u kunt beter uw tent sluiten, want als er bij u in uw bruine kroeg vijf mensen binnen mogen zijn op anderhalve meter, denk ik niet dat u daar enig baat bij heeft, dan is het niet open zijn voordeliger lijkt mij. Die boete, die rond de vier ruggen ligt, wilt u echt niet riskeren in deze al zo zware economische tijden. Daarnaast een persoonsregistratie en administratie bijhouden of iemand al dan niet de “corona symptomen” heeft ,voor een bruine kroeg, waar je in vroegere tijden hutjemutje met twintigman kon staan ook tijdens het gewone griepseizoen, dat kunnen wij ons nu al niet meer indenken, voor vijf man te veel rompslomp lijkt mij.

Ziekenhuizen doen alleen de hoognodige en noodzakelijke operaties, wordt er bekend gemaakt, wat dat betekend is mij niet echt duidelijk, wanneer is een operatie noodzakelijk? Zijn er dan ook niet noodzakelijke operaties? De IC-bedden moeten echt vrij blijven en vrij worden gehouden voor de Corona gevallen, de tweede golf zou gevaarlijker kunnen zijn dan de eerste en voor veel meer slachtoffers kunnen zorgen omdat ook de besmettingen zijn toegenomen. Met de lange wachtlijsten die er al jaren zijn voor diverse behandelingen, vooral in de geestelijke gezondheidszorg en dat er door alle bezuinigingen in de gezondheidzorg er nu te weinig bedden zijn, houd ik mijn hart vast op weg naar het “nieuwe normaal”.  Zal het ooit weer “normaal” worden? Dat woord kunnen we wel afschaffen want niets lijkt nog “normaal” te zijn. Wat wel normaal is gebleven is dat er wederom, zelfs nu, geen extra geld vrijkomt voor al die geweldige mensen die werken in de gezondheidzorg, waar wij allemaal zo achterstaan en voor applaudisseerden.

 

 

Zorg goed voor u zelf, zorg goed voor uw naasten en wees gezegend met liefde, goede voeding en houdt uw spirit levendig, lach eens naar een ander, dat kan ook op anderhalve meter…

 

Wordt vervolgd; Corona derde golf

Henna Charry

Effectief leren middels zelfanalyse

In de afgelopen twee maanden ben ik druk geweest met mijn nieuwe baan. De beginperiode van een nieuwe baan, is vaak best pittig: Je bent in een nieuw bedrijf, moet nog veel leren, een weg vinden in de organisatie, wennen aan het werkritme en je de nodige kennis eigen maken om je functie goed uit te kunnen voeren. Voor deze baan heb ik behoorlijk moeten aanpoten om op gewenst niveau te komen. In dit blog vertel ik daar wat over.

Alvorens ik zelfstandig aan de slag kon, moest ik een e-learning-traject en training on the job doorlopen. Tijdens het doorlopen van de e-learning, werd ik algauw geconfronteerd met karaktereigenschappen van mezelf. Ik kreeg te horen dat ik nogal ‘zweverig’ over kwam en doorliep het traject langzamer dan mijn klasgenoten. Dit maakte me erg onzeker, wat het verdere verloop niet ten goede kwam. In eerste instantie baalde ik en werd ik erg verdrietig. Echter lukte het me om mezelf te herpakken en dat deed ik door mijn leerstijl en belemmerende overtuigingen onder de loep te nemen. Ik ging in mijn kracht zitten: schrijven. Alles wat ik aan mezelf merkte en waar ik tegenaan liep, schreef ik op. De eerste stap was gezet; erkennen. Hierdoor werd ik al wat rustiger. Aan het einde van de week, nam ik mijn notities door en bedacht ik manieren om mijn kenmerken effectiever in te zetten.

Toen ik eenmaal de rust in mezelf had gevonden, kon ik in mijn eigen tempo doorgaan en uiteindelijk de e-learning met succes afronden.

Training on the job

De volgende fase; training on the job. In deze periode kwam ik ook allerlei uitdagingen tegen en liep ik wederom tegen mezelf aan. Weer twijfelde ik aan mezelf; kan ik het wel? Is dit te hoog gegrepen? Ik werd gek van mezelf – ik heb zo hard gewerkt aan mijn zelfbeeld en erkend dat ik er best mag zijn en geen domme meid ben. Hoe was het dan toch mogelijk dat ik me zo onbekwaam voelde binnen het werk zelf? Alsof ik opeens weer dat onzeker meisje van vroeger was. Wat heb ik me toch slecht gevoeld. Maar op andere momenten ging het dan weer beter en dan werd ik blij. Totdat het weer slecht ging. Hoe kon dat? – het ene moment ging het hartstikke goed en het andere moment glipte het weer weg. Dit geschommel maakte me erg onzeker.

Ook hier heb ik me doorheen weten te worstelen. Uiteindelijk deed ik hetzelfde als wat ik tijdens de e-learning deed. Mijn zwaktes en valkuilen in kaart brengen en een oplossing bedenken voor wanneer ik bij mezelf merk dat ik dreig weg te glippen. Een plan de campagne, zoals ik vanuit de coaching op werk meekreeg.

Er zit kracht in van tevoren bedenken hoe je de problemen waar je tegenaan loopt, aan gaat pakken. Door er alvast over na te denken – en in mijn geval het ook opschrijven – lijkt het onderbewuste zich hier al een beetje op in te stellen. Wanneer je dan tegen het probleem aanloopt, lost het zich op natuurlijke wijze op. Alsof je er helemaal geen moeite voor hoeft te doen.

Acceptatie

Het belangrijkste in mijn proces, was denk ik accepteren dat ik ben wie ik ben en leer zoals ik leer. Ik moest accepteren dat ik wellicht een student ben die wat langzamer leert. Ik moest me ervan bewust blijven dat dit echter niks zegt over mijn intelligentie en capaciteiten. Dat ik het heus wel kan en het altijd wel oplos. Verder heb ik over mezelf geleerd en wederom ingezien dat ik wel degelijk doorzettingsvermogen heb en als de omstandigheden ernaar vragen, ik een tandje extra bijzet.

Boodschap

Dit traject heeft me eraan herinnerd dat je moet werken met wat je hebt, bent en kan en niet iets proberen te zijn of doen wat je niet bent en wat niet bij je past. Werk met wat je hebt en vind een manier om dat effectief in te zetten. Dat is de boodschap.

Angst zaaien is soms hard nodig

Nooit meer bang zijn – wie droomt er niet van? We willen niet dat angst het voor het zeggen heeft in ons leven. En toch, er zijn ook mensen die te weinig angst kennen.

Op dit moment worden duizenden kinderen uitgebuit in de visindustrie rond het Voltameer in Ghana. Deze kinderen maken werkdagen van zo’n veertien uur. Ze worden geslagen met peddels en touwen. Ze moeten het water in duiken om verstrikte netten los te maken – waarbij ze niet zelden verdrinken.

Niks te vrezen

Hoe kan dit bestaan? Het probleem is dat de ‘eigenaren’ van deze kinderen geen angst kennen. Ze vinden het normaal om voor een klein bedrag een kindslaaf te kopen (voor een kindslaaf betaal je in Ghana nog minder dan voor een visnet). Ze denken: het is makkelijk en goedkoop. Er is toch niemand die het voor die kinderen opneemt; ik heb niks te vrezen…

International Justice Mission (IJM) heeft in Ghana de strijd aangebonden met het monster van kindslavernij, door kinderen op te sporen en te bevrijden. Maar dat is niet genoeg. Want als slaafeigenaren geen angst kennen, kopen ze gewoon nieuwe kindslaven. Daarom werkt IJM ook samen met overheden om te zorgen dat criminelen veroordeeld worden.

En die aanpak werkt! Bij slaafeigenaren begint er langzaam angst te groeien. Ze beseffen: ik kan niet zomaar kinderen uitbuiten, ik kom er niet mee weg… Want ze zien hoe andere criminelen opgepakt worden en voor jaren in de gevangenis belanden. Het gebeurt nu zelfs dat slaafeigenaren spontaan kinderen vrijlaten als ze merken dat IJM en de politie hen op het spoor zijn.

Natuurlijk, angst kan verschrikkelijk en vernietigend zijn. Maar er is ook een goede angst, een ‘heilige huiver’. Het is heel gezond als we beseffen: een medemens mag je nooit als ding gebruiken, mishandelen, uitbuiten… Want daar kom je niet straffeloos mee weg.

IJM werkt hard om die ‘heilige huiver’ te verspreiden, bijvoorbeeld onder vissers op het Voltameer. Zodat kinderen bevrijd, geholpen, gerespecteerd en beschermd worden. Kinderen zoals Esther, die tien jaar lang werd misbruikt en mishandeld, maar door IJM werd bevrijd (bekijk hier een video over haar: https://www.youtube.com/watch?v=Fuj7OStzRr8).

De criminelen in Ghana krijgen minder macht. Maar nog steeds zitten er duizenden kinderen vast. Nog steeds zijn er slaafeigenaren die zonder angst kinderen exploiteren en tot bloedens toe verwonden. Het gevecht is nog niet voorbij.

Vecht jij mee?

Auteur: Gertjan de Jong, storyteller bij IJM Nederland. Zie ook www.ijmnl.org.

Voorstellen Suma na Mi, Wie ben ik, Who am I, dat is de vraag

Dit is mijn tweede blog voor vrouwen op eigen benen ik ben heel blij dat ik ja heb gezegd op het aanbod een blog te schrijven. Mijn eerste blog ging over herdenken, omdat het goed is om soms terug te kijken zodat je verder kunt gaan en zien op een nog betere toekomst. Deze blog gaat over de vraag die je steeds weer krijgt, wie ben jij? Wanneer ik over deze vraag nadenk kom ik altijd weer tot dezelfde conclusie, ik ben aan het ontdekken wie ik ben om beter te worden dan mijzelf, ik kan nu op deze vraag als antwoord geven ik ben op een ontdekkingsreis naar mij.

Ik zal mij eerst even voorstellen, in mijn eerste blog ben ik zonder te kloppen binnengevallen. Daar gaat mijn eerste indruk, gelukkig is de eerste indruk altijd een momentopname in het tijdsbestek van de eeuwigheid dat is als een speldeknop op een mensenleven.

Mijn naam is Henna Charry, eerste dochter geboren in Suriname zoals in mijn paspoort staat te Paramaribo, Nationaliteit Nederlandse, woonachtig te Amsterdam The Netherlands.  Deze gegevens zeggen natuurlijk helemaal niets over mij als persoon, meestal wordt er een aanname gedaan of een oordeel verbonden aan deze minimale voor mij niet zo veel zeggende feiten. Allen worden wij geboren, als gevolg van een oorzaak dat twee mensen, in mijn geval een man en een vrouw, bij elkaar kwamen en de daad verrichten zodat mijn bestaan vorm kon krijgen.

Dit gegeven alleen al is voor mij “mindblowing” dat in eerste instantie twee vreemden elkaar ontmoeten, er een chemie ontstaat die ervoor zorgt dat ik, ja ook jij, na een aantal maanden, in de meeste gevallen zijn dat er negen het licht mag aanschouwen van een nieuwe en andere wereld met een schreeuw.

Ik ben een dochter, ik ben een zus, een vriendin, een geliefde, een  partner, een moeder, ik ben een minnaar, ik ben een stiefzus, ik ben schoonmoeder, Ik ben een ondernemer, ik ben een schrijfster, ik ben een collega, ik ben een helper, een organisator, een lifestyle coach, een trainer en connector, ik ben artistiek en creatief, ik hou van schilderen en tekenen, humoristisch vind ik mezelf ook, ik ben eerlijk en oprecht, omdat zonder waarheid er geen vertrouwen kan zijn, soms ben ik “pissed off”, maar niet hysterisch of emotioneel, soms ben ik lief en soms ben ik aardig, niet gemeen en nooit negatief, ja wie ben ik, veelal positief met het oog gericht op de toekomst, iemand die “Upportunity” ziet en aangrijpt, durft keuzes te maken en nee kan zeggen, vooral ook tegen mijzelf. Wie ben ik, dat is de vraag die ik mij elke dag wel stel en dan beantwoord met het volgende; ik ben vandaag een leerling en elke dag weer een student van het leven van mijzelf, het leven om mij heen, onderzoeker van, luisterend en lezend over onderwerpen die mijn interesse hebben. Kijkend naar de mens, meestal met een gulle lach, energiek werkend, met liefde voor mijzelf en mijn omgeving.

Net zoals velen niet voor een gat te vangen. Ieder mens, heeft een of meerdere talenten die niet te vangen zijn in een eerste indruk, wij geven als personen vaak waarde aan een eerste indruk die eigenlijk helemaal niets zegt over wie een persoon waarlijk is, een eerste indruk berust meestal op aannames en oordelen, die veelal na verloop van tijd op misverstanden blijken te berusten. In sommige gevallen houden wij “eng” vast aan deze eerste indruk want wij willen graag dat onze mening bevestigd is en of wordt omdat we vaak “gelijk” willen hebben om niet toe te geven dat ook wij zelf “flawed” zijn.

Zelf ben ik mijzelf er elke dag op aan het trainen mijn aannames en oordelen te herkennen, deze op de waarde te schatten dat aannames en oordelen vaak niet gebaseerde zijn op werkelijke data en/of feiten. Durven toegeven dat mijn aannames bij een eerste indruk nietszeggend is. Daarom heb ik mijzelf nu voorgenomen niet meer aan te nemen of te oordelen, maar meer vragen te stellen. “Don’t assume just aks”. Wanneer ik een antwoord krijg op mijn vraag dan toon ik interesse in de ander en leer ik iemand een mens kennen, vanuit oprechte interesse en is de eerste indruk niet meer terzake doende en kun je besluiten al dan niet met een ander een relatie op te bouwen of een ander, “anders” dan jij in eerste aannam te leren kennen, zonder oordeel.

Wij mensen zijn en hebben een veelvoud van hoedanigheden en benamingen, hebben vele karaktereigenschappen en zijn een complex geheel in vele en vele variaties van emoties, denkpatronen en handelingen. Wij zijn ons vaak niet eens zo bewust van ons eigen zijn en hoe ons denken is opgebouwd en staan daar meestal niet te lang bij stil. Het is best belangrijk om te weten, te ervaren, bewustzijn te hebben van hoe onze denkpatronen werken. Want een zus ervaart mij anders dan een collega, in iedere hoedanigheid passen we andere eigenschappen toe om in het sociale verkeer te kunnen functioneren op diverse manieren. Als minnaar gedraag ik mij anders dan als vriendin. Het betekent niet dat ik een ander persoon ben in de omgang met, maar voor eenieder persoon heb je in de omgang andere handvaten nodig omdat we allemaal anders zijn in onze gelijkwaardigheid.

Mijn naam is een gegeven dat niets zegt en niet aangeeft van wie ik ben, in alle titels en benamingen of karaktereigenschappen, die ik bezit als persoon, dochter, moeder en ondernemer of partner. Mijn naam zegt niets over wie ik wil worden en al helemaal niet wie ik zou willen zijn. Mijn naam zegt niets over mijn verlangens en mijn dromen. Het zegt niets over mijn karaktereigenschappen, mijn goede en zwakke punten of mijn capaciteiten en talenten. Mijn naam zegt niets over mijn emoties, mijn denkpatronen of het waarom van mijn handelen. Mijn naam zegt niets over mijn verleden, mijn heden of mijn toekomst. Mijn naam is enkel een aanduiding, zodat een andere dit kan herkennen en beduiden met: die naam ken ik, komt me bekend voor, heb ik weleens van gehoord, ben ik “friends” ,vrienden, mee op Facebook, volg ik op Instagram of ben ik mee “geconnect” op LinkedIn. Op de vraag wie is Henna Charry is het antwoord; de naam die mijn ouders aan mij hebben gegeven op de dag mijn geboorte, dat is feit en waarheid, niets meer en niets minder en dat staat in mijn paspoort, mijn naam aanduiding.

De vraag wie ben ik, daar heb ik nog geen een duidend antwoord op, wel heb ik kort kunnen omschrijven met titels en aanduidingen om mij aan u te kunnen voorstellen, ik heb wat karaktereigenschappen benoemd en heb ik u verteld waar ik van hou, vanuit al die gegevens zal een ieder zijn eigen conclusies, aannames en oordelen hebben, het blijft echter een eerste indruk van een momentopname in het tijdsbestek van de eeuwigheid dat is als een speldeknop op een mensenleven.

Ik heb u niet verteld wat mij doet tikken, wat mijn passies zijn, een daarvan is natuurlijk schrijven, een open deur. Wat ik leuk vind om te doen is onder andere tekenen en schilderen. Er is zoveel meer dan ik u nu kan vertellen over mijn persoon, maar daarmee wacht ik tot er interesse is en mij een vraag wordt gesteld. Ik ben nieuwsgierig naar u als lezer van deze blog, wat is uw aanduiding en wie denkt u dat u bent, wilt zijn of wilt worden. Wat ik wel weet is dat ik mag fantaseren over wie deze blog leest, het zijn vast allemaal vrouwen die in hun kracht staan en willen leren van elkaar en groeien met elkaar naar meer van zichzelf om een betere versie van zichzelf te kunnen worden en net zoals ik dat doen om een verandering te willen zijn en verandering te brengen in het leven van anderen.

Natuurlijk zullen vast ook wel mannen deze blog lezen of wie dan ook van welke genderomschrijving dan ook, wat ik hiermee wil zeggen is, wie jij bent of wilt zijn kan alleen jijzelf voor jouwzelf omschrijven in welke hoedanigheid of van welke aard dan ook, ik ben verantwoordelijk om te zijn wie ik wil zijn, voor mijzelf en voor anderen, niemand anders is daar verantwoordelijk voor, de aanduiding of benaming die ik aan mijzelf geef is op enig moment in de tijd de persoon die ik op dat moment of op die tijd ben of wil zijn…

Hier hou ik mij aan vast ten alle tijden:

IAM all things at all times but ONE thing at a specific time


Be aware of who you are at anytime

Ik ben alles tegelijkertijd en op hetzelfde moment, maar een ding op een specifieke tijd op een specifiek moment. Ik ben mij bewust van wie ik ben op elk moment. Dat is altijd en in iedere hoedanigheid, mijzelf.

 

Vandaag ben ik;

Henna Charry

Schrijfster van een blog voor

Vrouwen op Eigen Benen.

 

Onderstaand gedicht Wie ben ik

WIE BEN IK  WHO AM I   SUMA NA MI     THAT’S ALWAYS THE QUSTION

Gedicht: wie ben ik uit boek Mijn Naakte Waarheid

(Pre-release uitgave nov 2019)

Wie ben ik

Vandaag ben ik niet,

Omdat het Morgen

Zal gebeuren, wat

Gisteren onmogelijk was.

Weten wie IK ben

(Nederlands)

 

Who Am I

Today I am not because

Tomorrow will happen, what

was impossible Yesterday.

Know who I am

(English)

 

Suma na Mi

Tide mi no sabi eteh

Suma na mi, bika

Tamara mi sa man

Syi sa no ben kan

A dey fu eysidey

Fu mi sabi na fa

Suma na mi

(sranan)

©️ hennacharry

 

Henna Charry kan je vinden via Instagram, facebook, Linkedin en Youtube.

Waarom neemt iedereen bijles?

Jamie Schuller heeft Bijles Aan Huis opgericht, onderwijspartner van vrouwopeigenbenen.nl. In deze blog beschrijft hij het belang van bijles.

 

Veel ouders besteden relatief weinig tijd aan het begeleiden van het kind, ofwel door zelf te begeleiden dan wel door middel van bijles, totdat het kind tekenen van achterstand op school vertoont. Toch suggereert onderzoek dat het vanaf het moment dat kinderen baby’s zijn, belangrijk is om met hen te praten en te lezen. Op die manier helpen we hen de basis te leggen voor effectieve spreek-, lees- en schrijfvaardigheden. Het is nooit te vroeg om te beginnen met het ondersteunen van het leren van jonge kinderen. Het vinden van bijles voor je kind is een effectieve manier om hen te ondersteunen. Daarnaast kun je gebruikmaken van leuke platforms zoals AVI lezen om op een leuke manier je kind te leren lezen.

 

Wat is het belang van bijles voor je kind? 

Niet ieder kind vindt het even makkelijk om goed mee te draaien op school. Sommige kinderen vinden het saai om bepaalde vakken te leren. Wanneer de vakken op een leuke manier worden onderwezen, is leren vaak niet meer saai. Het is een kans voor het kind om meer over zichzelf te leren en om het zelfvertrouwen te laten groeien. Hier kan bijles bij helpen; een professionele bijlesdocent kan immers kijken naar jouw kind om te zien wat voor structuur gevolgd moet worden tijdens het leren. Ieder kind heeft zijn of haar eigen leerstijl. De theorie van meerdere leerstijlen/intelligenties helpt je om meer inzicht te krijgen in hoe jouw kinderen hun aandacht weten te houden bij een bepaald onderwerp. Soms zal een kind niet de voorkeur geven aan één bepaalde leerstijl, maar aan verschillende leerstijlen. Het inschakelen van een bijlesdocent is de manier waarop je erachter kan komen wat jouw kind het fijnste vindt. 

 

Zorg voor de juiste feedback

Volgt jouw kind bijles? Dan is het van belang om altijd feedback te geven aan je kind. Geef je kind regelmatig specifieke feedback en beloon hem of haar voor goed werk en consistentie. Wacht niet tot het einde van een bijles sessie om iets generieks te zeggen zoals: “Je hebt vandaag echt hard gewerkt”. Belangrijk is om interesse te tonen en om je feedback echt aan te laten sluiten bij wat het kind heeft geleerd. Door deze feedback krijgt je zoon of dochter aanzienlijk meer zelfvertrouwen. Dit is natuurlijk erg belangrijk bij het leren!

 

Tip: ga persoonlijk op gesprek met de bijlesdocent

Dit komt vaak naar voren als ik persoonlijk met ouders van leerlingen van Bijles Aan Huis spreekt. Voordat je een studieplan voor een bepaalde periode of een bepaald jaar maakt is het verstandig om de bijlesdocent van je kind persoonlijk te ontmoeten. Zoek, indien mogelijk, uit wat je kind moet leren en probeer vragen te stellen aan de docent over de verschillende vakken. Door vragen te stellen zal je als moeder wat meer inzicht krijgen in wat je kind te wachten zal staan en kan je meedenken in de manier van bijles geven. Als de bijlesdocent je geen plan heeft, zou ik overwegen om een andere bijlesdocent te zoeken. 

De specialisten van Bijles aan Huis staan voor je klaar als het aankomt op het geven van alle mogelijke soorten bijlessen. Als je beperkt de tijd hebt om je kinderen bij te scholen dan begeleiden wij graag persoonlijk.

The Voice Within

Wie had dat gedacht dat ik ooit een blog zou schrijven? Nou je bent echt niet de enige, want als je het mij een jaar geleden zou vragen dan zou ik zeggen no way! So what’s changed zou je denken?

De afgelopen jaren ben ik zelf door een hele innerlijke reis gegaan. Voor de lezers die mij nog niet kennen:
Ik ben 30 jaar oud, veganist en de trotse mama van drie prachtige meidens van 4 jaar, 2 jaar en 9 maanden oud.
Ja, I know; “Dat is snel gegaan”, “Wij hebben het ervan genomen” en “nee wij hebben inderdaad niet stil gelegen” zoals ik al vaker heb gehoord. Maar ondanks de kleine leeftijdsverschillen en dat het bést uitdagend kan zijn, zou ik het voor geen goud willen ruilen.

The Journey
Mijn innerlijke reis begon pas echt nadat ik bevallen was van mijn tweede dochtertje. Als kersverse moeder van twee kids in zo een korte tijd (1,5 jaar) zat ik mij regelmatig af te vragen of ik het wel goed deed, zouden zij mij zien als een goede moeder of waren er veel verbeterpunten?
Je kan begrijpen dat ik hierdoor super onzeker werd over alles! Ik vond het moeilijk om beslissingen te nemen en het was mij opgevallen dat ik voor veel dingen die ik deed een bevestiging nodig had dat ik het daadwerkelijk goed deed, terwijl ik het stiekem al wist dat het goed was.
But to keep a long story short: ik heb vele lessen op de harde manier geleerd, ik ben gevallen, weer opgestaan, terugvallen gekregen gepaard met paniekaanvallen, weer fully focused om vervolgens weer af te dwalen van mijn doel.

The Voice
Wat ik vooral zag als uitlaatklep was om er over te praten. Met wie? I did not care, zolang het maar eruit kwam! But why? Om mezelf te zien als een slachtoffer? Voor sympathie? Ik heb er nog steeds niet het antwoord op, maar dat doet er gelukkig ook niet meer toe.
Na het hebben van mijn derde pareltje kwam de oplossing echt serieus door een stemmetje in mijn hoofd binnen geschreeuwd: “JUST DO IT!”
In eerste instantie begreep ik het niet en dacht, ja whatever! Maar naarmate ik mij steeds lekkerder in mijn vel begon te voelen door mijzelf opnieuw te leren kennen en mij te verdiepen in mijn passie, begon ik dat stemmetje steeds beter te begrijpen. Ik moet niet zo over alles overthinken en het gewoon DOEN!

“We grow Fearless, when we do the things we fear”

Wanneer je teveel nadenkt over iets dan ontstaat er 9 van de 10 keer twijfels waardoor je uiteindelijk de keuze neemt om het niet te doen. En dat is zonde, want onzekerheid is afkomstig van angst. En voor wat zou je bang moeten zijn?
ik snap ook wel dat “life” mee telt in het nemen van beslissingen, maar wanneer is de laatste keer geweest dat je écht iets deed waar jij je goed  bij voelde? Dat jij met volle zekerheid zei van “yes, dit ga ik doen!”. Als het een tijd geleden is; Go for it and reach for the stars baby!
Nou deze instelling heb ik dus ook aangenomen en trust me: het werkt! Ik ga niet liegen, ik vond het eerst angstaanjagend om uit mijn comfortzone te komen en af en toe komt Ms. Debby Downer weer ff aankloppen voor wat aandacht. Maar het motto is om gefocust te blijven en door te gaan!
So, hier ben ik dan, uit mijn comfortzone om mijn gedachtes uit te typen voor mijn eerste blog terwijl de kiddos slapen. Ik noem het maar some “me- time:)”.
Gedurende mijn maandelijkse gastblogs zal ik je een kijkje geven in mijn leven als moeder, zakenvrouw en als spiritueel persoon. Ook is het leuk om wat gerelateerde vegan funfacts met jullie te delen, some food for thought.
Al met al vind ik het superspannend, maar I’m just going to do it! Want net als wat ik tegen mijn dochters zeg:
“Jullie kunnen alles, Girlpower!”, zo kan deze mama ook alles.

Liefs,

Gabrielle

And the Covid-19 Saga continues.

Nou continues. Naast Covid-19 speelt er op het moment meer.
Bijvoorbeeld discriminatie, diversiteit, inclusie, zwart-wit te noemen.
Heftig de gebeurtenis(sen) die hieraan vooraf ging(en) nou ja vooraf.
Het gaat om een gebeurtenis die het vuurtje wat al (voor iedereen is het anders) langer smeulde aanwakkerde.
Amerikaanse beelden, van een witte man die een zwarte man arresteerde (hebben we al veel vaker gezien of over gehoord), maar die knie, oh die knie op de nek van die (zwarte) man. Wat een verschrikkelijk beeld.
Het heeft me dagen gekost dat beeld een plek te geven.
De vele keren dat het in de media voorbij kwam maakten het niet gemakkelijk dit de bekende plek te geven.

Aan de andere kant why would i.
Ja waarom. Het houdt ons wakker, scherp. Scherp zodat we de “strijd” niet uit het oog verliezen.
Dat we niet in slaap dutten.
Overigens veroordeel ik ten stelligste de vele plunderingen die r zijn geweest en niet te vergeten de vele haat zaailingen over en weer. Mensen, dat gaat nergens over.
Afleiding van waar het werkelijk over gaat. De dialoog die gevoerd moet worden.
Met als centrale vragen, waarom gebeurt dit (voor degene die de geschiedenis niet kennen en/of niet begrijpen).
Een andere vraag is, hoe gaan we verder met elkaar, hoe pakken we dit gezamenlijk aan.
Het is een gezamenlijk probleem.
Iedereen en ja iedereen raakt het op welke manier dan ook, positief/negatief.
Alleen al het feit dat het lijkt alsof iedereen ten tijde van de piek periode (demonstraties dood George Floyd) Covid-19 vergeten was.
Op sommige momenten leek de sociale distantie voor een aantal mensen niet te bestaan. Alsof ik in een tijdmachine had gezeten. Waarin ik elke ochtend wakker werd met het nieuws over Covid-19, de minister president, de onderzoeken naar vaccins, etc. etc., in welke landen het aantal besmettingen weer sky high was, tussen door de verkiezingen in Suriname (zucht) werd ik nu anders wakker.
Namelijk wat is het nieuws t.a.v. racisme, discriminatie, diversiteit, want dat beheerste het nieuws.

Op het moment van schrijven is het enigszins rustig, althans zo lijkt het.  Ik schrijf zo lijkt het, want ik weet dat er achter de vele schermen nog volop aan één en ander gewerkt en gediscussieerd word, over dit alles en iedereen bezighoudend probleem. De één meer dan de ander. Bedrijven die (nu pas, lijkt het) zich gaan beraden over diversiteit, politieke partijen die plots bedenken dat en zich ook nu pas uitspreken over het feit dat de traditionele partijen vrij wit zijn.
Vooral in de top. Het onderwijs bemoeit zich er ook tegen aan (dit mag wat mij betreft nog veel intensiever) en een nog niet genoemde groep, maar oh zo belangrijk de jongeren.
Daarom is onderwijs een mooi bruggetje naar de jongeren. Die staan ook op en spreken zich uit. De groep is ook zeer gemêleerd. Ik heb het idee dat mijn generatie min of meer verloren is en dat er winst te behalen valt bij en met de jongeren.
Ik ben blij en hoop dat deze “strijd” niet verloren gaat. Dat wij gezamenlijk deze “strijd” tegen racisme, discriminatie, meer diversiteit, ook in de top blijven voeren, want racisme/discriminatie en het gebrek aan diversiteit zijn een aantal gezamenlijke tegenstanders van ons allen.
Net zoals de Covid-19 die wij in deze racisme oorlog absoluut niet mogen vergeten. Covid-19 voelt (en dat is mijn eigen persoonlijke gevoel) als een sluipmoordenaar die anytime kan toeslaan, pffffffff.

So take care of your self, be safe for yourself and others. Be kind! 

Geschreven door Marion Ubbergen.

150 vrouwen bevrijd uit slavernij in kledingfabriek

In Bangalore (India) zijn onlangs 150 meisjes en jonge vrouwen bevrijd uit een kledingfabriek. Net als voor miljoenen anderen in India, had de lockdown voor deze vrouwen rampzalige gevolgen. De meisjes en vrouwen moesten doorwerken, ook als ze ziek waren of totaal uitgeput. Naarmate de lockdown langer duurde, werd hun situatie steeds erbarmelijker.

Oorspronkelijk kwamen de vrouwen uit Odisha, vele honderden kilometers ten noorden van de fabriek. Ze probeerden familieleden te bereiken en stuurden alarmerende berichten en video’s. Maar er kwam geen hulp.

Langzaam verloren ze de hoop dat er ooit nog redding zou komen. Toch deden ze een laatste wanhoopspoging. Golap, één van de vrouwen, slaagde erin om contact te leggen met ‘Outlook India’, een lokale krant. “We willen terug naar huis en weer bij onze families zijn”, vertelde ze tegen een journalist, met een mengeling van tranen en woede. “Het is niet onze keuze om hier te werken. De fabrieksbaas houdt ons alleen vast om er zelf beter van te worden. Dat het aantal Covid-19-patiënten stijgt, maakt ons nog banger. Als er iets gebeurt en we sterven, zullen onze dode lichamen onopgemerkt blijven.”

Via de krant bereikte het nieuws International Justice Mission (IJM), een organisatie die strijdt tegen moderne slavernij. Het IJM-team in Bangalore nam gelijk contact op met de politie en de lokale overheid. Gezamenlijk bereidden ze een reddingsoperatie voor.

Op maandag 1 juni arriveerde een reddingsteam bij de fabriek. De reddingswerkers verwachtten daar 22 jonge vrouwen aan te treffen, maar ze vonden er maar liefst 199 werknemers. 150 werknemers gaven aan dat ze zo snel mogelijk terug wilde keren naar hun huizen in Odisha. Al deze meisjes en jonge vrouwen werden snel in veiligheid gebracht en de ambtenaren regelden speciale treinen om hen terug naar huis te brengen. De autoriteiten doen nog onderzoek naar de fabriekseigenaren en hopen binnenkort een aanklacht in te dienen.

Meer weten over IJM en de strijd tegen moderne slavernij? Kijk op www.ijmnl.org.