Meer Filipijnse kinderen misbruikt voor webcams door lockdown

Vanwege de lockdown in de Filipijnen worden meer kinderen slachtoffer van misbruik voor webcams. Dat constateren medewerkers van International Justice Mission (IJM), een organisatie die in de Filipijnen sinds 2016 strijdt tegen kindermisbruik voor internet.

Vaak zijn het de eigen ouders, familieleden of ‘huisvrienden’ die kinderen misbruiken voor livestreaming. Uit cijfers van IJM blijkt dat dit het geval is bij 62 procent van de misbruikte kinderen. Zij worden dus misbruikt door mensen met wie zij nu 24 uur per dag in huis zitten. De vraag naar online seksshows met kinderen komt vaak uit Westerse landen, waaronder Nederland. Consumenten gebruiken alledaagse technologie, zoals social media en live-streaming apps, om opdrachten te geven en het kindermisbruik te regisseren.

Tragisch genoeg zijn de omstandigheden nu perfect om deze duistere economie te laten groeien: de Filipijnse scholen zijn gesloten, kinderen zitten de hele dag thuis en vanwege de lockdown hebben veel families geldproblemen – zij zoeken naar nieuwe manieren van inkomsten.

Onlangs waarschuwde Europol dat ze ‘zeer bezorgd zijn over de toename van het online seksueel misbruik van kinderen’, waarbij ze opmerkten dat ‘activiteit rond de verspreiding van online materiaal voor seksuele uitbuiting van kinderen toeneemt’. Ook de Zweedse politie meldt dat ‘seksuele misdrijven op het internet tegen kinderen toenemen als gevolg van de coronacrisis’. Pornhub, een pornowebsite die bekend staat om materiaal met kinderuitbuiting, rapporteerde een toename van 11,6% van het aantal bezoekers.

In De Filipijnen strijdt IJM sinds 2016 tegen exploitatie van kinderen voor internet, door kinderen te bevrijden en traumazorg te geven en zij die het misbruik faciliteren voor het gerecht te dagen. Dat doet IJM in samenwerking met de Filipijnse autoriteiten en justitiële organisaties uit andere landen, zoals de FBI. Op die manier zijn ruim 300 kinderen bevrijd en tientallen cybersekscriminelen veroordeeld. Het jongste slachtoffer dat werd bevrijd is een baby van twee maanden. Sam Inocencio, directeur van IJM De Filipijnen, stelt: “Het is duidelijk dat de huidige crisissituatie kansen biedt voor criminelen, zowel aan de vraag- als de aanbodkant. Ook in de huidige crisis zullen we echter niet stoppen met dit werk, in samenwerking met de autoriteiten. We zijn vastbesloten om gerechtigheid te brengen.”

Meer lezen over dit werk of zelf in beweging komen? Zie https://www.ijmnl.org/lockdown.

Positieve communicatie met je puber stimuleren en omgaan met onbeschoft gedrag

 

De puberteit! Er verandert veel bij jongeren die in de puberteit komen. Tieners willen hun eigen identiteit ontwikkelen en willen zelf beslissen wie ze zijn. Hierdoor kunnen ze in conflict raken met hun ouders. Zo kunnen pubers onbeleefd en onbeschoft reageren, koppig zijn, humeurig en snel boos worden. Voor ouders betekent dit dat zij snel moeten schakelen, herkennen zij hun kinderen niet altijd terug en weten zij niet zo goed hoe ze hiermee om moeten gaan. In deze blog enkele tips om positieve communicatie met je puber te stimuleren en hoe om te gaan met onbeschoft en onbeleefd gedrag.

  • Bespreek actuele zaken en gebeurtenissen met je tiener. Dit kan bv. tijdens het kijken van het journaal. Vraag naar hun mening over wat er is gebeurd, of wat er zou moeten gebeuren. Stimuleer je puber om een probleem van verschillende kanten te bekijken. Het is niet de bedoeling dat je je kind ervan overtuigt het met je standpunten eens te zijn maar dat je je kind stimuleert om een situatie vanuit verschillende standpunten te bekijken.
  • Wees bereid om nieuwe ideeën te bespreken en te verkennen. Probeer de opvattingen en ideeën van je kind niet te zien als een rechtstreekse aanval op je gezag. Als je accepteert dat je puber nieuwe ideeën en inzichten met je moet verkennen zal je een nieuwe meer volwassen relatie met je kind ontwikkelen.
  • Toon interesse in de dingen waarover je puber praat. Je hoofddoel is dat je geïnteresseerd bent in de stelling en niet om deze in twijfel te trekken. Respecteer de pogingen van je puber om zijn mening te geven.
  • Geef het goede voorbeeld. Pubers hebben vaak respect voor ouders die bereid zijn om hun opvattingen openlijk met hen te bespreken en te onderzoeken. Ze zetten zich vaak af tegen de waarden en opvattingen van hun ouders. Maar uiteindelijk hebben ze veelal dezelfde waarden en opvattingen als hun ouders als ze ouder zijn. Ze geloven vaak dat ze de wereld moeten en kunnen veranderen.

Hoe kan je omgaan met onbeschoft en onbeleefd gedrag?

  • Geef aandacht aan gedrag dat je bevalt en geef je puber hier complimenten voor.
  • Blijf kalm en geduldig. Dit is niet altijd eenvoudig. Voor sommige ouders helpt het om zich een situatie te herinneren toen ze zelf tiener waren en tegen de standpunten van hun ouders ingingen.
  • Stel huisregels op en bepaal de grenzen. Pubers moeten leren om hun gedrag aan te passen aan verschillende situaties. Als je puber thuis/op school onbeschoft en onbeleefd is beslis dan welk gedrag acceptabel is en maak tijd vrij om dit samen met hem te bespreken. Zeg duidelijk en kalm wat het probleem is.
  • Ondersteun regels met consequenties. Als het onbeschofte gedrag aanhoudt, herhaal de vraag dan niet, maar verbindt er een logische consequentie aan. Een voorbeeld van een logische consequentie voor onbeschoft taalgebruik is het staken van het gesprek.
  • Als het probleem aanhoudt overweeg dan een gedragscontract op te stellen. Je kan bijvoorbeeld de regel instellen dat je kind op een beschaafde manier zijn mening geeft zonder vloeken of ander onbeschoft taalgebruik. Er moeten passende beloningen zijn voor het naleven van het gedragscontract en logische consequenties voor het niet naleven ervan. Zo kan beter gedrag worden beloond met meer gebruik van de telefoon of het kijken van een film.

Je kind voorbereiden op een ziekenhuisbezoek

Als jullie deze blog lezen, ben ik net geopereerd aan mijn rug. Omdat ik een tijdje uit de running zal zijn, heb ik deze blog van te voren geschreven. Omdat ik in mijn hoofd zo bezig was met de voorbereiding van de operatie, in combinatie met mijn werk, kon ik niet zo snel komen tot een onderwerp. Tot ik het opeens wist: hoe bereid je je kind voor als je als (groot)ouder binnenkort naar het ziekenhuis moet? Een nieuw onderwerp voor mijn blog was geboren!

Maar hoe bereid je je kind eigenlijk voor als je naar het ziekenhuis moet? Of je partner? Moet je je kind wel voorbereiden als je bijvoorbeeld een operatie moet ondergaan? Het antwoord is ja maar. Want het hangt van de leeftijd van je kind af. Als we het hebben over baby’s, dan is het uiteraard lastig om je kind verbaal voor te bereiden. Maar is je kind wat ouder, dan is het wel verstandig je kind voor te bereiden op een ziekenhuisbezoek. In deze blog vind je enkele tips:

  • Vanaf ongeveer een jaar oud, kun je je kind voorbereiden op een ziekenhuis bezoek van jezelf of een andere naaste. Is je kind nog een peuter of kleuter, dan kan je samen met je kind een boek lezen met het thema ‘ziekenhuis’. Probeer dicht bij de belevingswereld van je kind te blijven: maak het niet té ingewikkeld en houd het kort.
  • Als je enkele dagen weg bent, is het voor kinderen vaak moeilijk om met het concept tijd om te gaan. Maak samen met je kind een ‘ik-kom-terug-uit-het-ziekenhuis-kalender’. Op deze manier maak je het visueel voor kinderen.
  • Als je kind er moeite mee heeft dat je er even niet bent, leg je lievelingsshirt in zijn/haar bedje of maak er een kussensloop van. Een fotootje in hun slaapkamer kan ook helpen.
  • Als je kind vraagt wat er precies gaat gebeuren, kan je een grote tekening van een poppetje maken en aan de hand van een tekening uitleggen waar de artsen een en ander gaan doen.
  • Bereid je kind ook voor op je thuiskomst en wat ze wel of niet kunnen doen. Wellicht kan je ze een tijdje niet optillen of kan je even niet bukken. Misschien lig je wel een tijdje op een bed in de woonkamer. Blijf dit ook herhalen zodat ze het niet vergeten.

 

Een medische ingreep is voor jou als ouder al niet fijn maar kinderen maken vooral een onzekere tijd mee. Ze kunnen moeilijk begrijpen wat er precies gaat gebeuren. Daarom is begeleiding gewenst en belangrijk.

Heb je behoefte aan opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Mijzelf, moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op de site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.

 

Als je kind (mogelijk) anders is

Mijn beste vriendin werkt op een kinderdagverblijf. Regelmatig hebben wij het over verwachtingen die ouders hebben en kinderen waarbij mogelijk ‘iets’ mee is. ‘Iets’ tussen haakjes want ieder kind is uniek en ieder kind ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Als trainer van opvoedcursussen hoor ik ouders regelmatig hun kinderen vergelijken met hun andere kinderen, neefjes of nichtjes, de kinderen van hun vrienden. Meestal omdat zij zich zorgen maken: “mijn kind is 1½ en praat nog stééds niet, terwijl mijn oudste al met 12 maanden zijn eerste woordjes zei”. Of “mijn dochter is zó druk, ze kan nooit rustig een puzzeltje maken maar haar nichtje kan gerust 20 minuten achter elkaar een tekening inkleuren. Heeft mijn kind misschien ADHD?”.

Als orthopedagoog kom ik meestal in de lucht als er zorgen zijn rondom de ontwikkeling van kinderen. Termen als ADHD, autisme, hoogbegaafdheid, ADD, hoog gevoeligheid, LVB, dyslexie, dyscalculie en OCD zijn voor mij normale termen. Het zijn echter ook etiketten die vrij snel op kinderen geplakt worden. Ik ben en blijf een voorstander van het volgende: het is niet altijd nodig om kinderen te testen en ze een etiket te geven.

Want ieder kind ontwikkelt zich op zijn of haar eigen manier. Niet ieder kind is (gelukkig) hetzelfde. En ja, er zijn kinderen die wellicht anders zijn. Die zich anders ontwikkelen. Misschien sneller gaan dan de rest van de klas. Of juist langzamer. Drukker zijn dan de rest. Of juist stil en teruggetrokken zijn.

Dit kan ouders ongerust maken. En onzeker. Ik adviseer ouders meestal het volgende:

  • Andere ouders geven meestal (ongevraagd) goed bedoelde adviezen. Besef je dat geen enkel kind hetzelfde is. Probeer daarom je kind zo min mogelijk te vergelijken met een ander.
  • Maak je je zorgen om de ontwikkeling van je kind, bespreek je zorgen dan met je eigen jeugdverpleegkundige of jeugdarts van het consultatiebureau. In de meeste gemeenten loopt de zorg van de jeugdgezondheidszorg door tot je kind 18 is.
  • Sinds enkele jaren zijn de gemeenten verantwoordelijk voor alle vormen van jeugdhulp. Het kan zijn dat je bij je gemeente moet aankloppen wil je een doorverwijzing naar bijvoorbeeld een psycholoog of een orthopedagoog.
  • In veel gemeenten bestaat Integrale Vroeghulp (IVH). IVH zijn expertiseteams voor het jonge kind (0-7 jaar). Op de site van IVH vind je meer informatie, ervaringen van ouders en filmpjes met meer informatie.

 

Heb je behoefte aan opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op de site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.

 

 

De zomer komt er weer aan

Het is juni en dat betekent dat de vakantieperiode er weer aan begint te komen of inmiddels al is begonnen. Zelf woon ik in West-Friesland en beginnen wij ook dit jaar weer laat met de zomervakantie. Als (ortho)pedagoog maar vooral als moeder valt het mij rond deze tijd meestal op dat kinderen- maar vaker nog de ouders- toe zijn aan rust en minder verplichtingen met hun gezin. Niet meer verplicht vroeg opstaan, haasten om op tijd op school te zijn of rijden naar voetbalclubjes en/of zwemles. Toch hoor ik vaak ook dat vakanties niet altijd even leuk zijn voor de ouders omdat hun kinderen zich opeens anders gaan gedragen. In deze blog geef ik uitleg hoe dat kan komen en geef ik jullie enkele tips mee. 

  • Kinderen leven het best op de 3 ‘R’ regels: rust, regelmaat en reinheid. Dit houdt onder andere in dat kinderen het fijn vinden als ze weten wat hen te wachten staat, hoe hun dag eruit komt te zien en dus weten waar zij aan toe zijn. Het leuke van een vakantie is juist dat de dag zal lopen zoals het loopt; geen verplichtingen en geen vaste afspraken. Betekent dit dat je als ouder nooit op vakantie kan omdat er dan minder regelmaat is? Zeker niet! Gelukkig zijn kinderen erg flexibel en kunnen ze over het algemeen goed omgaan met veranderingen.
  •  Heb je een vlieg- of autovakantie geboekt? Zorg ervoor dat je kind wat te doen heeft. Als kinderen zich vervelen, kunnen ze lastig gedrag gaan vertonen. Goed voorbereiden kan daarom helpen. Enkele tips: kleine goedkope cadeautjes los inpakken die ieder uur opengemaakt kunnen worden, ‘ik zie-ik zie-wat jij niet ziet’ spelletjes met je kinderen spelen, memory spelen of een filmpje downloaden op je tablet of telefoon. 
  •  Soms vallen kinderen moeilijk in slaap op een logeeradres. Het kan helpen als ze iets vertrouwds van hun eigen bedje of slaapkamer bij zich hebben. Dit kan hun lievelingskussensloop, hun eigen nachtlampje of hun vertrouwde voorleesboek zijn.  
  • Het is natuurlijk leuk om zoveel mogelijk te zien en te doen als je op vakantie bent. Houd er echter rekening mee dat kinderen snel overprikkeld kunnen raken. Probeer daarom niet téveel in één dag te doen en probeer het aantal activiteiten te verspreiden.  
  •  Ook op vakantie zijn er regels waar kinderen zich aan moeten houden. Blijf consequent reageren als er wat gebeurt wat niet mag. Een vakantie mag geen reden zijn dat er geen regels en consequenties zijn. 
  • Blijf complimenten geven. Het opvoeden van onze kinderen houdt nooit op en ook op vakantie vinden kinderen het prettig om complimenten te ontvangen. 
  • En als laatste maar zeker niet de minst belangrijke tip: geniet van je vakantie en van elkaar. Blijf goed voor jezelf zorgen en ook op vakantie verdien je het om iets leuks voor jezelf te doen. 

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar
info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast heb ik mijn eigen bedrijf Parenthing. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.  info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina  

Angsten bij kinderen

Angsten horen bij de normale ontwikkeling van kinderen. Het komt veel voor in de kindertijd en het hoort dus bij het opgroeien van kinderen. Maar hoe ga je als ouder hiermee om? In deze blog lezen jullie meer over veelvoorkomende angsten bij kinderen, waarom kinderen angstig kunnen zijn en ontvangen jullie enkele tips.

Ieder kind is anders.

Omdat ieder kind anders is, betekent dit ook dat ieder kind gebeurtenissen en gevoelens anders ervaart. Dat betekent dat het ene kind wat heftiger kan reageren op angsten, terwijl het andere kind niet zo snel bang zal zijn. Belangrijk is om als ouders kinderen te ondersteunen in het omgaan met hun angsten en om hun gevoelens serieus te nemen.

Welke angsten komen veel voor?

Je ben angstig als je je zorgen maakt over wat allemaal kan gebeuren of dat je je bedreigd voelt. Het is een heftig gevoel waar je lichaam op reageert. Kinderen die ergens bang voor zijn kunnen gaan huilen, gillen of naar hun ouders toe rennen. De meest voorkomende angsten bij jonge kinderen zijn het bang zijn voor:

  • harde geluiden, waaronder onweer, sirenes of een stofzuiger
  • het alleen zijn of zonder een ouder te zijn
  • het donker
  • vreemden
  • dieren
  • monsters
  • om hun haar te wassen
  • om te poepen op de wc.

Hoe kan je hier als ouder mee omgaan?

  • Neem de angst van je kind serieus. Zeg niet tegen je kind dat hij zich ‘aanstelt’ of het nergens voor nodig is om bang te zijn. In de beleving van het kind is er namelijk wél wat aan de hand.
  • Probeer zelf het goede voorbeeld te geven. Vaak geven wij een angst onbewust door aan onze kinderen, bijvoorbeeld een angst voor een vliegtuigvlucht, spinnen of een hond. Probeer zelf rustig te blijven.
  • Dwing je kind niet om een hond te aaien of toch met het licht uit te slapen maar moedig je kind juist aan om er anders mee om te gaan.
  • Zorg voor positieve benoemingen, bijvoorbeeld: “de wolken botsen”.
  • Realiseer je dat het gewenningsproces stap voor stap gaat. Werk zoveel mogelijk met het geven van complimenten en bijvoorbeeld een beloningssysteem.
  • Leer je kind manieren om met spannende en enge situaties om te gaan. Stimuleer je kind om zelf oplossingen te kiezen die hij leuk vindt die zullen helpen.

Het kan een tijdje duren voordat een kind over zijn angst heen is. Soms roept een angst zulke heftige gevoelens bij een kind op dat een kind er last van ondervindt. Dan is het verstandig om professionele hulp in te roepen.

Wil je meer opvoedtips  of opvoedadvies?  Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl
Op de Parenthing Facebook pagina  worden ook  regelmatig opvoedartikelen geplaatst. 

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.  

Als een dierbare overlijdt

Het leven bestaat uit geboorten en overlijdens. Helaas worden wij als volwassenen, en daarmee ook automatisch onze kinderen ooit geconfronteerd met de dood, soms ook in persoonlijke kring. Als ouders hebben wij een oerinstinct die ‘bescherming’ heet en willen wij onze kinderen verdriet en leed besparen maar hier kom je helaas niet onderuit. Ouders hebben namelijk een belangrijke taak om hun kinderen te begeleiden als een dierbare of een naaste overlijdt. In deze blog enkele tips hoe hiermee om te gaan.

  • Veel ouders strugglen met de vraag of ze hun kind wel moeten belasten met verdrietig nieuws. Aan belasten doen we uiteraard niet maar mensen overlijden. De meeste kinderen zullen daardoor ooit geconfronteerd worden met het overlijden van een grootouder, ouder, klasgenootje of een buurman/buurvrouw. Het is dus enorm moeilijk om je kind ervan te weren. De dood hoort bij het leven dus is het belangrijk dat kinderen dit ook meekrijgen.
  • Ouders willen hun kinderen geen extra verdriet bezorgen en verbergen hun emoties voor hun kinderen. Emoties horen echter bij het leven en kinderen leren van hun ouders. Het is niet erg om je emoties te laten zien aan je kind en om ook te benoemen dat je verdrietig bent.
  • Als een dierbare overlijdt of binnenkort komt te overlijden is het goed om het nieuws kort maar bondig over te brengen. Het heeft namelijk geen zin om er een lang verhaal van de maken. Vaak weten kinderen namelijk al niet meer waar het over ging als je er een lang verhaal van maakt en als je kind behoefte heeft aan meer uitleg, zal je kind hier om vragen. Je kan vertellen dat iemand die dood is niets meer voelt en dus geen pijn heeft. Houd er rekening mee dat kinderen dingen soms erg letterlijk nemen. Vertel dus niet aan een kind dat ‘dood zijn slapen is maar dan voor altijd’, ‘doodgaan betekent dat iemand op een verre reis is en nooit meer terugkomt’ of ‘iemand dood is gegaan omdat hij zo ziek was’. Jongere kinderen maken geen onderscheid tussen ernstige en minder ernstige ziekten en kunnen bang worden bij een onschuldige griep.
  • Probeer slecht nieuws te brengen op een plek waar je kind zich veilig voelt. Dit kan thuis op de bank in de woonkamer zijn maar ook bijvoorbeeld bij jouw op schoot. Zorg voor zo weinig mogelijk prikkels (tv, tablet of telefoon dus uit).
  • Kinderen zijn heel nieuwsgierig en kunnen je soms vragen stellen waar je het antwoord niet op weet. Als ouder hoef je niet op alle vragen een antwoord te hebben. Je kan als ouder gerust zeggen “ik weet het niet maar ik denk…”. Dit antwoord is niet alleen eerlijk maar het geeft ook ruimte voor een gesprek. 
  • Besef en accepteer dat ieder kind op zijn eigen manier omgaat met verdrietig nieuws. Er is geen goed of fout. Het kan dus voorkomen dat een kind tijdens of na het horen van verdrietig nieuws gewoon weer verder gaat met spelen, sporten, het maken van huiswerk. Ieder kind gaat anders om met verdrietig nieuws.

Ten slotte geef ik graag mee dat het ook voor ouders verdrietig is als een naaste overlijdt. Deze emoties hebben ook bestaansrecht. Dat jij als ouder ook emoties hebt is een normale reactie. Probeer daarom je eigen emoties niet te verbergen voor je kinderen.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar
info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina  worden ook  regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.  

Als het om abortus gaat zijn vrouwen geen mensen?

Een tijdje terug zag ik een bericht langskomen ‘Paus: abortus is geen mensenrecht’ en het bleef me bezighouden. Het raakt mij, als vrouw, maar ook vanuit mijn achtergrond als hulpverlener aan vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt én vrouwen die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken.
Mijn eerste reactie is: Geen mensenrecht? Dus vrouwen worden niet gezien als volwaardige mensen?

Mag je als vrouw niet beschikken over je eigen leven?

Ook van de naam ‘pro-life’ voor de anti-abortusbeweging word ik eerlijk gezegd een beetje onpasselijk. Het is in mijn ogen discriminerend en vrouwonvriendelijk.
Impliciet wordt er geïnsinueerd dat je tegen het leven bent als je voor abortus kiest. De vrouwen die voor deze keuze komen te staan worden weggezet als hard en liefdeloos, soms valt zelfs het woord moord… Het leven van de vrouw in kwestie telt dan plotseling niet als leven?

Je kiest niet zomaar voor abortus

Het is echt geen lichte beslissing. Een abortus ondergaan is geen kies trekken, het is een verschrikkelijk dilemma. Of je nu ongepland zwanger bent geworden of dat je kindje heel welkom was en je er door prenatale diagnostiek achter komt dat je kindje een niet met het leven verenigbare aandoening heeft, het is al zwaar genoeg dat je voor de keuze komt te staan.
Iedere vrouw moet deze keuze zelf kunnen maken. In vrijheid en zonder dat het haar gezondheid of zelfs haar leven in gevaar brengt als ze tot het besluit komt dat ze deze zwangerschap wil afbreken.

Het is háár keuze, een keuze die ze nooit meer zal vergeten, die ze de rest van haar leven met zich meedraagt. Voor welke optie ze ook kiest. Of dat nu is om dit kind op de wereld te zetten of niet. De keuze heeft gevolgen voor de rest van je leven.
Een abortus raakt je diep, in je vrouw-zijn, en daar heb je je mee te verhouden in de rest van je leven.
Veel vrouwen kampen al met een schuldgevoel over hun keuze, daar mogen ze bij geholpen worden in plaats van op de stoep van een kliniek te worden aangesproken door mensen die een andere mening zijn toegedaan.

Leg je standpunt niet op aan een ander

Ik denk ook niet dat je kunt zeggen dat jij ‘dat nooit zou doen’. Iedere situatie is anders en verschillende vrouwen zullen in een vergelijkbare situatie verschillende keuzes maken. Je weet pas echt hoe het is om de keuze te moeten maken als je er zelf voor komt te staan.
Door zo hard te oordelen over abortus bereik je alleen maar dat de vrouwen die het treft in een isolement terechtkomen. Zich onbegrepen voelen. Waarom moet je een vrouw op een heel kwetsbaar moment aanvallen? Waar is dat voor nodig? Wat denk je daarmee te bereiken?

En ja, ik spreek me hard uit. En wie mij een beetje kent weet dat ik dat niet snel doe. Maar dit moet me echt van het hart. Natuurlijk mag iedereen hierin zijn eigen visie hebben, maar leg jouw standpunt alsjeblieft niet op aan een ander.
Waar het mij om gaat is dat de KEUZE vrij moet zijn.

Is jouw zwangerschap misgelopen en zoek je naar handvatten om daarmee om te gaan? Vraag dan mijn e-boek “Een miskraam. En nu? 7 inzichten die je verder helpen” aan voor informatie en tips.
En heb je een abortus ondergaan en wil je daarover praten? Neem gerust contact met me op.

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Lees ook het artikel Hoe we samen het taboe rond miskramen kunnen doorbreken van Irene

Zelfvertrouwen en Weerbaarheid



Als stafpedagoog bij een GGD merk ik de afgelopen jaren dat er meer vragen komen van ouders en professionals hoe zij het zelfvertrouwen en de weerbaarheid van kinderen kunnen vergroten. Het lijkt wel alsof kinderen de laatste jaren minder weerbaar zijn en minder voor zichzelf kunnen opkomen. Maar is dat wel zo?

Ik denk dat er  heel veel verschillende kinderen rondlopen. Elk met een eigen karakter en elk met hun eigen mate van zelfredzaamheid, vertrouwen en weerbaarheid. Gelukkig maar dat ieder kind verschillend is. Zelfs meerlingen kunnen een compleet  verschillend karakter hebben, laat staan broertjes en zusjes in één gezin. Het ene kind kan dus veel beter van zich afbijten dan het ander kind. De één is mondiger dan de ander en je hebt ook kinderen die gevoeliger zijn dan de rest van hun leeftijdsgenootjes.

Maar de wereld is ook veranderd. Het lijkt harder te zijn geworden, meedogenlozer. Sociale media is erbij gekomen waardoor er ook meer zorgen zijn ontstaan. Er kan nu anoniem worden gepest en getreiterd en onze kinderen komen in aanraking met beelden waar zij eerder geen toegang tot hadden. Hoe kunnen wij onze kinderen weerbaarder maken? In deze blog enkele tips.

  • Ieder kind heeft zijn eigen karakter. Als ouder is het belangrijk om dit te realiseren en accepteren. Natuurlijk willen we het beste voor onze kinderen. We willen dat onze kinderen zich staande kunnen houden in deze maatschappij. Maar het helpt jezelf als ouder, maar vooral ook je kind als je accepteert dat je kind eventueel gevoeliger of juist mondiger is. Elk karakter heeft namelijk ook mooie kanten en voordelen.
  • Geef je kind voldoende complimenten. We zijn geneigd om vooral te kijken naar het negatieve. Niet geheel vreemd, dit gevoel blijft namelijk langer hangen. Willen we onze kinderen echter meer zelfvertrouwen geven, dan helpt het enorm als we ze complimenteren voor de dingen die ze goed hebben gedaan.
  • Moedig je kind aan om doelen te stellen. Door doelen te stellen, zullen ze ook hun best gaan doen om het doel te behalen. En als ze hun doel behaald hebben, groeit hun trots. En daardoor ook hun zelfvertrouwen. En hebben we weer een prachtige reden om te complimenteren.
  • Heb je het gevoel dat je kind wat extra zelfvertrouwen kan gebruiken? Help je kind om zijn/haar eigen prestaties te erkennen. Sommige kinderen vinden het moeilijk om hun eigen successen te zien, laat staan te vieren. Heeft je kind zijn/haar best gedaan op school? Of een judo examen gehaald? Hang slingers op! Of maak posters waarop staat afgebeeld hoe trots je op je kind bent.
  • Stimuleer je kind om zijn/haar eigen ideeën te uiten. Dit is een goed leermoment voor je kind. Ze voelen zich zo serieus genomen en gaan vol vertrouwen aan de slag met hun idee.
  • Leer je kind om zelf problemen op te lossen. Dit kan al vanaf een jonge leeftijd. Als ouders willen we onze kinderen graag zoveel en zo goed mogelijk helpen maar als we alles voor onze kinderen doen, geven we ze niet de tools mee om later zelf hun eigen problemen op te kunnen lossen.
  • Maak je je druk om de weerbaarheid van je kind en wil je je kind aanmelden voor een training? Judo is een goede sport om kinderen wat weerbaarder te maken. Er zijn ook diverse programma’s die goed onderbouwd zijn, zoals de Rots en Watertraining, sociale vaardigheidstrainingen en speciale programma’s voor aanstaande brugklassers. Deze programma’s worden soms kosteloos aangeboden in je eigen gemeente.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl
Op de Parenthing Facebook pagina  worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.  



Vlinders in je buik

Niet lang geleden bezochten wij als gezin de eerste open dag voor een middelbare school voor onze zoon. Hij zit momenteel in groep 8 en mag komend schooljaar naar de brugklas. We mochten een gastles bijwonen en zoonlief gaf aan wel interesse te hebben in de biologieles. Het bleek over regenwormen te gaan en de leraar die overigens enorm enthousiast was, liet op een gegeven moment op het plaatje zien waar de geslachtsorganen waren van de regenworm. Hij noemde het gewoon bij de naam dus meneer vertelde: hier ligt de anus, de penis of de vagina.

Ik had verwacht dat er gelachen zou worden in de klas maar het viel mij enorm mee. Dus zette mij dit aan het denken. Was het zo stil omdat deze kinderen gewoonweg niet (meer) lachen om deze woorden? Of lag het aan het feit dat deze kinderen weinig wisten over de geslachtsorganen? En had ik wel genoeg gesproken met mijn zoon over dit onderwerp?

Sinds enkele maanden mag ik deel uitmaken van de werkgroep Seksualiteit bij de GGD waar ik werk. Als stafpedagoog houd ik mij voornamelijk bezig met de opvoeding en seksuele opvoeding is hier uiteraard een belangrijk onderdeel van. Daarnaast geef ik ook vrij vaak opvoedcursussen aan onder andere ouders van peuters en de laatste tijd komt de seksuele opvoeding vrij vaak ter sprake. De ouders die mij kennen van een cursus weten dat ik gemakkelijk praat over seksualiteit. Los van het feit dat mijn ouders er niet geheimzinnig over deden, werk ik bij een GGD. Werken bij een GGD betekent dat je erg open-minded moet zijn. Inmiddels zijn wij zover dat mijn zoon zo goed als alles weet over de aankomende puberteit. Ook onze dochter (9) namen wij mee in het gesprek want zij heeft klasgenootjes en vriendinnetjes die al borsten beginnen te krijgen. Maar hoe ga je het gesprek aan met je kind? En wat is een goede leeftijd om te starten? En hoeveel moet je vertellen? In deze blog een aantal tips.

  • Seksuele opvoeding begint al bij de geboorte. Op een gegeven moment zullen jongetjes zodra het ze even lukt en de luier uit is, direct grijpen naar hun penis. Het beste is om je er niet druk om te maken en je te verplaatsen in je kind. Je kan er als kind namelijk niet om heen dat er wat hangt tussen je benen dus grijpen maar! Het komt zelden voor dat kindjes te hard trekken dus echt pijn doen ze zichzelf niet.
  • Kinderen zijn van nature nieuwsgierig. Aangezien de seksuele opvoeding al op hele jonge leeftijd begint, is het ook goed om alle vragen van je kinderen te beantwoorden. Neem je kind ook mee als je gaat douchen of naar de wc gaat. Gaan ze vragen stellen? Zeker weten! Maar kinderen zijn ook tevreden als ze een antwoord krijgen en zullen hun ervaringen niet delen op social media, dus dat scheelt. Daarnaast ben je niet de enige ouder wiens kind lacht bij het zien van je borsten, schaamhaar, vagina of penis. Iedereen heeft ze dus het is een mooie start om uit te leggen dat dit bij het lijf hoort.
  • Lees boeken met je kinderen. Er zijn veel (prenten)boeken in de bibliotheek te leen en Rutgers heeft hele leuke en gratis down te loaden folders over de seksuele ontwikkeling.
  • Seksuele opvoeding heeft niet alleen te maken met de geslachtsorganen maar ook met het aanleren van grenzen bij kinderen. Het is belangrijk dat kinderen weten waar de grenzen liggen en niet alles mag of wenselijk is. Als ouders kunnen jullie je kinderen hier goed bij begeleiden.
  • Kunnen jonge kinderen masturberen? Dit is een vraag die ik regelmatig te horen krijg. Het komt voor dat jonge kinderen, soms wel 2 of 3 jaar, het een prettig gevoel vinden om met hun kussen of knuffel te wrijven tegen hun geslachtsdeel of in de boodschappenwagen van een supermarkt erg zitten te zwaaien met hun beentjes. Kinderen kunnen hier bijvoorbeeld rode wangen van krijgen. Wat moet je er als ouders mee? In ieder geval niet verbieden. Je kan je kind wel vertellen dat het prettig is om dit in de eigen slaapkamer te doen en niet waar anderen bij zijn. Dit hoort bij de seksuele ontwikkeling en normaliter houdt het vanzelf op als kinderen naar de basisschool gaan.
  • Rond de leeftijd van 9/10 jaar is het fijn om te beginnen te praten over de komende puberteit. Het ene kind stapt er later in dan het ander kind maar meisjes van 9 kunnen al borsten beginnen te krijgen en als ze 10 zijn kunnen ze al ongesteld worden. Daarnaast is het zo dat kinderen in groep 7 vaak door de jeugdverpleegkundige van de GGD worden gezien waarbij ze ook vaak een pubergids meekrijgen en gesproken wordt over de puberteit. Het is dan altijd fijn als ze niets nieuws te horen krijgen van een vreemde GGD-er en het gesprek al heeft plaatsgevonden met de ouders. Vind je het moeilijk om over dit soort zaken te praten? Dat is begrijpelijk. Rugters heeft een aantal folders over de puberteit en in de bibliotheek zijn ook goede boeken te vinden. Geef aan je kind aan dat hij of zij mag aangeven of hij het fijn vindt om met je erover te praten en geef ook aan dat je het boek in zijn/haar kamer zal laten zodat ze er zelf in kunnen bladeren als ze willen. Probeer er niet geheimzinnig over te doen anders krijgen ze het gevoel er niet over te kunnen praten met jullie.
  • Tijdens de puberteit gebeurt er van alles met je kind. De hormonen gieren door het lijf en het kan een verwarrende tijd voor de jongeren zijn. Zo kunnen ze zich opeens heel verdrietig voelen, kunnen ze erg moe zijn en veel willen slapen of kunnen ze opeens twijfelen aan hun seksuele geaardheid. Sta open voor gesprekken en stap ook in de belevingswereld van je kind. Neem hun zorgen serieus en vraag hoe je kan helpen/steunen.
  • Is je kind mogelijk al toe aan zijn of haar eerste seksuele ervaring? Als ouder kan het lastig zijn om hierover na te denken maar seks is natuurlijk en ooit zullen onze pubers ook hun eerste seksuele ervaring hebben. Je hoeft als ouder uiteraard niet in details te treden maar het is fijn als je kind weet dat hij/zij altijd bij je terecht kan en met jou kan praten over veilige seks. Er zijn veel websites voor jongeren waar ze vragen kunnen stellen over seks, seksualiteit of andere onderwerpen, wellicht kan je samen zoeken naar welke mogelijkheden er zijn zodat je puber weet waar je vragen kunt stellen. De website van Sense geeft betrouwbare informatie.

De puberteit en praten over de seksuele opvoeding kan ook leuk zijn. Dat het spannend is voor sommige ouders is begrijpelijk, vooral als je zelf niet zo opgevoed bent. Maar ook dit is onderdeel van de opvoeding en als ouders hebben wij een hele belangrijke rol en zien onze kinderen ons als voorbeeld.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl. Op de Parenthing Facebook pagina  worden ook regelmatig opvoedartikelen geplaatst.  

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Minimaal 3 keer per maand plaats ik een nieuwe blog op mijn site http://ikbenouder.nl  of op de Facebookpagina opvoedblogsikbenouder.