1 op 1 aandacht

Nu ik ‘groot’ ben en dus volwassen merk ik dat wij volwassenen steeds minder complimenten krijgen. Op mijn werk, in persoonlijke sfeer, het lijkt af te nemen als je volwassen wordt. Als we daarentegen kijken naar onze kinderen merken wij dat kinderen het heel fijn vinden om aandacht oftewel complimenten te krijgen en er zelfs om gaan vragen! Gelukkig maar want kinderen groeien door het krijgen van aandacht en complimenten.

Wat ik in mijn werk, maar ook met mijn eigen kinderen vaak meemaak is de strijd om aandacht. Met name als er meer kinderen in een gezin zijn. Het kan vervelend overkomen voor ouders maar als je erbij stilstaat is het eigenlijk erg logisch: aandacht geven aan het gedrag wat je bij je kind wilt stimuleren zorgt ervoor dat ze dit gedrag vaker zullen laten zien. Daarnaast hebben kinderen aandacht en complimenten nodig dus vragen ze er ook om. Dat het niet altijd uitkomt, of je je kinderen wilt leren om op hun beurt wilt wachten, dat is een ander verhaal.

Wat ik graag als tip meegeef aan ouders is om kinderen 1 op 1 aandacht te geven. Het werkt het beste en minst afleidend als je met 1 kind ook echt weg gaat. Kinderen vinden het ontzettend fijn als je alleen met ze op pad gaat; dit kan een wandeling zijn maar ook een bezoek aan het zwembad of strand. Het kan samen koekjes bakken zijn of gezamenlijk een puzzel maken. Het kan naast je kind zitten zijn terwijl hij of zij aan het gamen is of samen naar een museum gaan. De mogelijkheden zijn grenzeloos, het effect is hetzelfde: onze kinderen vinden het heerlijk om deze 1 op 1 aandacht te krijgen én je komt dichter bij elkaar. Je staat stil bij waar je kind aan denkt, waar je kind mee bezig is, je stelt als ouder andere vragen en je hoort verhalen van je kind die je anders niet zou horen. Jullie komen opgeladen naar huis én staan toch weer éven anders in het ‘opvoed’ leven.

Het is een aanrader om deze ‘alleen momentjes’ regelmatig in te boeken, voor je het weet zakt het namelijk weer weg en duurt het een jaar voor het volgende uitje is geboekt. Deze uitjes zijn goed te doen met kinderen van alle leeftijden. Ook in de puberteit hebben onze kinderen onze aandacht nodig. Misschien wel iets meer dan de andere leeftijden. De puberteit is namelijk een verwarrende fase, voor zowel de ouders als de pubers. Het is moeilijker om contact te krijgen en behouden met onze kinderen. En het leuke van het ouder worden van onze kinderen is dat wij ze ook om ideeën kunnen vragen wat ze zouden willen doen.

Ik ben benieuwd of jullie ook weleens 1 op 1 momenten hebben met jullie kinderen en wat jullie dan voor activiteiten samen doen. Het is in ieder geval enorm leuk om op een andere manier met onze kinderen bezig te zijn. Opvoeden kan weleens lastig zijn maar ook enorm leuk!

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig artikelen geplaatst en sinds januari wordt om de week op het YouTube kanaal van Pure Parenthing opvoedvideo’s gepresenteerd. Deze zijn ook terug te zien op de Facebook pagina van Pure Parenthing.

 

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Vruchtbaarheidsproblemen, een miskraam… waarom raakt dat je zo diep?

Als je niet zomaar zwanger wordt of als je zwangerschappen steeds mislopen dan raakt dat je vaak diep. Nu denk je misschien dat dat is omdat je kinderwens heel diep zit, maar dat is niet de enige reden.
Door vruchtbaarheidsproblemen, een miskraam of herhaalde miskramen word je geraakt in je vrouw-zijn. Vrouwelijkheid en vruchtbaarheid zijn al aan elkaar gekoppeld sinds de oudheid, en die koppeling zit daarmee in ons collectief onbewuste. Geen wonder dus, als bij jou je kinderwens niet makkelijk vervuld wordt, dat je daardoor zo diep wordt geraakt.

Vrouw-zijn en moederschap

Ook nu nog steeds wordt vrouw-zijn in onze samenleving voor een groot deel geïdentificeerd met moederschap, veel meer dan man-zijn met vaderschap.
We vragen heel makkelijk aan een vrouw; heb je kinderen? En let maar eens op hoe vaak vrouwen in een voorstelrondje noemen dat ze moeder zijn. We hangen er als vrouw een groot deel van onze identiteit aan op.

Laatst sprak ik iemand wiens kinderwens na jaren nog steeds niet is vervuld hierover. Zij gaf als voorbeeld dat je zelfs in zelfhulpboeken hiermee geconfronteerd wordt. Dan lees je in zo’n boek dat waar jij nu aan werkt, dat dat later ook je kinderen ten goede komt.
Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee er vanuit wordt gegaan dat iedereen kinderen zou krijgen, daar word je keer op keer op keer op keer mee geconfronteerd. En dat doet pijn. Iedere keer weer.
Want als je geen moeder wordt, wat word je dan?

Door vruchtbaarheidsproblemen voel je je minder vrouwelijk

Als je vruchtbaarheid een probleem blijkt te zijn voel je je minder vrouwelijk. Als het steeds misgaat raak je ook het vertrouwen in je lichaam steeds meer kwijt. En door de behandelingen en al dat gepruts aan je lijf wordt je lichaam ook steeds meer een object.
En daarmee raak je steeds meer verwijderd van je eigen vrouwelijkheid. De sleutel om je dan weer beter te voelen zit in je weer verbinden met je vrouwelijke energie, met je zachtheid, met je creatie-kracht.

Denken en voelen, doen en zijn

In een wereld waarin DOEN veel waarde heeft, is het niet makkelijk om de verbinding met je vrouwelijkheid weer terug te vinden.
In onze westerse wereld zijn we ons behoorlijk mannelijk gaan gedragen. Denken en beredeneren zijn verankerd in ons schoolsysteem, de ratio is een groot goed. En als je altijd maar druk bezig bent, ben je blijkbaar belangrijk.

Als ons iets heftigs overkomt zoeken we naar redenen en oplossingen, we moeten sterk zijn en doorgaan. Emoties stoppen we vaak weg omdat we ze niet willen voelen en huilen zien we als een zwakte.Maar als je niet wilt voelen en in je hoofd schiet, raak je steeds verder van je vrouwelijkheid en je heelheid verwijderd. En op den duur kom je dan met jezelf in de knoop. En dat kan soms zó ver gaan dat je door je vruchtbaarheidsproblemen in een burn-out terecht komt. Maar denken én voelen, doen én zijn, dat heb je allebei nodig.

Je ervaring helen

Je zult inmiddels wel begrijpen dat je niet echt verder komt met alleen praten óver, je hebt het ook nodig om weer contact met je lichaam te maken en stukje bij beetje je gevoel weer toe te laten. En dat hoeft niet altijd zwaar te zijn. Dat is precies waarom ik in mijn begeleiding ook lichaamsgerichte oefeningen bied, op een speelse en luchtige manier. Of dat nu tijdens een workshop is, in het online programma Rust rond je misgelopen zwangerschap of in een persoonlijk begeleidingstraject. Op mijn website lees je er meer over.

En wil je de ervaring van je misgelopen zwangerschap helen? Doe dan mee aan de Opkikker-10-daagse. Je krijgt dan 10 dagen lang een kort filmpje met een kleine opdracht om je op te kikkeren. Want je verdriet en je emoties verdringen werkt niet.
Wel kun je je focus verleggen door ook naar het positieve te gaan kijken. Zodat naast je pijn en verdriet, dat er soms gewoon is, er ook weer ruimte komt voor plezier, voor een lichtpuntje in je dag. We starten op maandag 19 februari. Doe je ook mee? Meld je dan hier aan voor deze fijne opkikker: www.opkikker10daagse.nl 

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

 

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB
Instagram: https://www.instagram.com/irene.otto/

Lees ook het artikel Met wie kun je praten over je miskraam? van Irene

Verdriet en omgaan met de dood

Afgelopen week had ik voor baan nummer 1 piketdienst. Dit betekent dat ik 24×7 bereikbaar ben indien er sprake is van calamiteiten die maatschappelijke onrust met zich (kunnen) meebrengen. Er zitten vaak rustige weken tussen maar vanaf het moment dat ik op maandagochtend de dienst overnam had ik het druk. Zo werd ik maandag ochtend gebeld, ik reed in de auto en ondanks dat ik handsfree belde, besloot ik mijn auto aan de kant te zetten zodat ik beter kon nadenken, gerichter advies kon geven én notities kon maken. Ik had een schooldirecteur aan de lijn die advies wilde omdat de broer van een schoolgenoot was overleden. Ik vermoed dat de broer nog vrij jong was. Als ik dit soort berichten krijg, schiet ik vrijwel direct in de actiemodus. Er wordt om hulp gevraagd en daar waar mogelijk probeer ik te assisteren.

Helaas was dit niet de enige trieste zaak waar wij in de afgelopen twee weken mee te maken hadden. Vanuit privacy overwegingen kan ik natuurlijk niet veel vertellen maar zo hadden wij twee weken geleden te maken met een leerling uit groep 8 die plots overleed. Groep 8! Het was allemaal heel onverwachts, heel verdrietig en vooral veel ongeloof. Daarnaast had deze leerling ook nog ouders, broertjes en zusjes en klasgenootjes die om dit kind rouwden. Allemaal enorm complex én verdrietig. Uit ervaring weet ik dat een goede begeleiding cruciaal is. Achter de schermen gebeurt er daarom ook ontzettend veel zodat de juiste hulp geboden kan worden aan diverse partijen, dat er goede nazorg geboden kan worden én dat de wensen van het  gezin gerespecteerd worden en blijven.

Vanuit ons werk bij de GGD bieden wij scholen daarom verdrietkoffers aan. Deze verdrietkoffers zijn Do It Yourself koffers waarbij leerkrachten samen met de leerlingen kunnen halen wat het beste bij hun past. Op de ene school betekent dit het neerzetten van een gedenkplekje in de hal of in de klas van het overleden kind, op de andere school betekent het een apart gebedsruimte én een ouderavond waar ouders hun emoties kunnen uiten en vragen kunnen stellen aan bijvoorbeeld een jeugdverpleegkundige. Het betrekken van kinderen is namelijk erg belangrijk; kinderen weten haarfijn aan te voelen dat zich wat afspeelt en kunnen de emoties van anderen goed scannen.

Helaas hebben veel kinderen te maken met het overlijden van een naaste of dierbare. Dit kan een oma of opa, tante of oom, buurman of buurvrouw, leerkracht of zelf een ouder zijn. In deze blog staan enkele tips hoe je met je kind kunt omgaan in een dergelijke verdrietige situatie.

  • Het is belangrijk om kinderen te betrekken bij wat er gaande is. Zij zijn namelijk erg gevoelig voor wat er om hen heen gebeurt. Probeer slecht nieuws te brengen op een plek waar je kind zich veilig voelt. Het is het prettigst voor kinderen als er niet teveel afleiding is als slecht nieuws verteld wordt (zet bijvoorbeeld radio en televisie uit).
  • Het is niet nodig een lang verhaal te vertellen want kinderen kunnen door het nieuws de informatie meteen weer kwijt zijn. Als kinderen behoefte hebben aan meer uitleg dan zullen zij hier om vragen.
  • Probeer er rekening mee te houden dat je zo concreet mogelijk uitlegt wat ‘dood’ zijn precies betekent. Dit is natuurlijk afhankelijk van de leeftijd van je kind. Let erop dat kinderen dingen soms heel letterlijk nemen. Leg de dood dus niet als volgt uit:
  • ‘dood zijn is slapen, maar dan voor altijd’. Kinderen kunnen dan bang worden als ze zelf moeten gaan slapen.
  • ‘dood gaan is op een verre reis gaan en nooit meer terugkomen’. Dit is voor kinderen verwarrend.
  • ‘iemand gaat dood omdat hij zo ziek is’. Met name jongere kinderen kunnen geen onderscheid maken tussen ernstige en minder ernstige ziekten.
  • Als ouder hoef je niet op alle vragen een antwoord te hebben.
  • Geef je kind de ruimte om op zijn eigen manier het nieuws tot zich te nemen.
  • Besef dat ieder kind op zijn eigen manier rouwt.
  • Niet alle kinderen zijn praters.
  • Probeer niet tegen je kind te zeggen dat hij er niet aan moet denken.
  • Probeer niet over het hoofd van je kind heen te praten.

Tot slot: het is volkomen normaal dat ouders ook reacties en emoties hebben naar aanleiding van een gebeurtenis. Het kan helpen met andere ouders of mensen uit je eigen omgeving te praten.

Ieder kind en iedere ouder beleeft traumatische gebeurtenissen en rouw op zijn eigen manier. Er is daarom geen goed of fout. Het is belangrijk dit te realiseren en dit van elkaar te respecteren.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig artikelen geplaatst en sinds januari wordt om de week op het YouTube kanaal van Pure Parenthing opvoedvideo’s gepresenteerd. Deze zijn ook terug te zien op de Facebook pagina van Pure Parenthing.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

 

 

 

 

Opvoedvoornemens

Het is alweer het einde van het jaar en bijna het begin van het nieuwe jaar. En dat betekent dat velen van ons druk zijn met het nadenken over goede voornemens voor 2018. Ook ik heb een hoop voornemens maar welke opvoedvoornemens hebben jullie?

Als ouders maken wij voldoende mee als het gaat om onze kinderen en de opvoeding. De ene dag loopt het lekkerder dan de ander. Van ouders hoor ik regelmatig dat zij het als lastig ervaren dat zij de hele dag politieagent moeten spelen, dat zij het zo vervelend vinden dat zij hun stem moeten verheffen, dat zij zich schamen en spijt hebben dat zij hun kinderen een tik hebben gegeven omdat dat niet is wat zij willen doen. En dat niet de ouder is die zij willen zijn. De opvoeding loopt niet altijd van een leien dakje. En dat is okay want that’s life!

Als ouders is het belangrijk om terug te kijken en te evalueren hoe de dag, week of maand gegaan is. Zijn er zaken die anders hadden kunnen gaan? Zijn er dingen die je als prettig hebt ervaren of je juist helemaal niet fijn bij voelt? Het mooie van het leven is dat iedere dag een nieuwe dag is en daardoor ook weer een nieuwe kans. Kinderen zijn flexibel en waaien met de wind mee, en wij als ouders moeten daarom ook flexibel zijn. Als iets niet lekker is gegaan, deel dit ook met je kind. Kinderen vinden het fijn om te horen dat jij als ouder het de volgende keer anders wilt en zal doen.

Wat ik graag aan ouders meegeef is om realistische verwachtingen te hebben. We moeten al zoveel van onszelf maar is het allemaal écht nodig? Is het écht nodig om én het huis netjes op orde te hebben én onze kinderen iedere dag gezond eten te geven én om ons werk 100% te doen én om leuke dingen met onze kinderen te doen? Het klinkt veel maar is dit niet waar wij naar streven als opvoeder? Niet alles hoeft en het komt altijd wel goed. Een keer niet koken, een keer niet je huis opruimen, een keer niet stofzuigen, een keer je kinderen niet douchen: het scheelt weer een stress moment en ook hier: het komt wel goed met onze kinderen. We are often so hard on ourselves en gunnen onszelf té weinig! Wees dus realistisch en wees af en toe kritisch in je eigen verwachtingen: moeten ze bijgesteld worden? Gaat het allemaal eigenlijk best wel lekker?

Wat ik tot slot ook graag wil meegeven aan ouders is om regelmatig stil te zijn bij hoe goed wij het eigenlijk wel niet doen. Wij vervullen als ouder veel rollen tegelijk en willen het allemaal zo goed mogelijk doen. Wij mogen best wel vaker trots op onszelf zijn en dat mag gezegd worden. Dus beste ouders die deze blog lezen: ik ben trots op jullie! Jullie doen het fantastisch and keep up the good work!

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig artikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Pepernoten stress

Pepernoten stress

Het lijkt wel alsof de eindejaar drukte steeds eerder in het najaar van start gaat! Pepernoten liggen eind augustus al in de schappen en steeds vroeger wordt er extra veel speelgoed reclame gemaakt. Het najaar is ook een hele drukke tijd: Sint Maarten, de Sint en zijn pieten die eraan komen, Kerst. Veel tegelijkertijd. Niet alleen voor ouders is het een drukke tijd, ook voor vele kindjes kan het een spannende tijd zijn. Vooral sinds Sinterklaas net weer gearriveerd is in ons land.  Slapeloze nachtjes, kindjes die niet naar bed durven, weer plassen in bed… Het hoort er allemaal bij.

Hoe kan je als ouder hiermee omgaan? In deze blog een aantal December survival tips.

Tip 1
Hou je aan je normale routine. Dit betekent ook dat het erg belangrijk is dat je kind op tijd naar bed gaat. Vooral als er een schoentje gezet mag worden is het van belang om iets eerder met het slaapritueel te starten zodat kinderen geen slaap verliezen. Kinderen hebben meer moeite met gehoorzamen als zij moe zijn en gaan bij slaaptekort ander gedrag vertonen. Probeer ook de Sinterklaasactiviteiten te beperken.

Tip 2
Blijf in controle en probeer niet te dreigen met meegaan op de stoomboot, dat de luisterpieten meeluisteren of de kinderen geen cadeautjes krijgen als zij niet luisteren. Kinderen kunnen erg onrustig worden van het idee dat Sinterklaas en de pieten alles zien en weten. Kinderen kunnen ook bang worden om te gaan slapen.

Tip 3
In deze periode kunnen kinderen erg druk zijn. Dit is normaal gedrag en het gaat ook weer over. Als je merkt dat je kind extra druk is, ga dan lekker wandelen of fietsen met je kind of laat je kind lekker even buiten spelen.

Tip 4
Bedenk van te voren hoe vaak je kind de schoen mag zetten en geef dit ook door aan je kind. Zo weten kinderen waar zij aan toe zijn. Voor de jongere kinderen kan het heel goed werken als er gewerkt wordt met een Sinterklaas (scheur)kalender.

Tip 5
Spanningen kunnen ervoor zorgen dat je kind spontaan weer in zijn of haar broek gaat plassen. Probeer je hier niet te druk om te maken. Vaak lost het probleem zich vanzelf weer op als alles weer rustig is.

Tip 6
Forceer je kind niet om bij de Sint of piet in de buurt te komen als zij dat spannend vinden. Het kan helpen om kinderen goed voor te bereiden op wat komen gaat, bijvoorbeeld door samen naar het Sinterklaasjournaal te kijken of een boekje te lezen.

 

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door een mail te sturen naar info@parenthing.nl

Op de Parenthing Facebook pagina worden ook regelmatig artikelen geplaatst.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Hoe je met lezen en schrijven je verdriet om je miskraam kunt helen

Een miskraam komt vaker voor dan je denkt.
Wist je dat 1 op de 4 vrouwen in haar leven te maken krijgt met een miskraam (of soms meerdere)? En toch weten we het vaak niet van elkaar. Eerder schreef ik er al een blog over Met wie kun je praten over je miskraam?

Toen het mij overkwam heb ik me heel eenzaam gevoeld in mijn verdriet. Inmiddels ben ik jaren verder en kan ik zeggen dat ik erdoor gegroeid ben en nu help ik anderen die dit meemaken om hun verlies te helen.

Iedere situatie is anders

Een miskraam overkomt vrouwen in allerlei situaties.
Misschien was je makkelijk zwanger, misschien heb je lang moeten wachten of zelfs vruchtbaarheidsbehandelingen moeten ondergaan. Misschien is het je 1 keer overkomen, misschien vaker.
Je kunt je voorstellen dat er verschil is in hoe diep het je raakt.

Sommige vrouwen worden na een miskraam weer snel en makkelijk zwanger, sommigen niet. Sommigen krijgen daarna alsnog een kind, sommigen niet.
Ook dat maakt uit in de impact die het op je heeft.
Ik zeg niet dat het erger is of minder erg in bepaalde situaties, het is anders.
Ieder verlies is anders en iedereen beleeft het anders.

Het heeft geen zin om verdriet te vergelijken of te wegen. Jouw verdriet is jouw verdriet en hoe jij het beleeft dat mag er zijn.
En dat zoveel vrouwen ermee te maken krijgen is ook geen troost op zich. Dat is niet meer dan een feit en hoe een ander het beleeft of heeft beleefd zegt niets over hoe verdrietig [of niet] jij erom mag zijn.

De verhalen van andere vrouwen

Het kan wel helpen om te horen of te lezen hoe anderen ermee zijn omgegaan. Het verhaal van iemand wiens kinderwens alsnog in vervulling is gegaan kan jou hoop geven en dat is natuurlijk fijn. Maar ook lezen over iemand die haar kinderwens heeft moeten loslaten kan jou helpen, omdat het een voorbeeld kan zijn dat het ook mogelijk is om een zinvol leven te leiden zonder kinderen of met ‘maar’ 1 kind.
Je voelt je vaak ook minder eenzaam door de verhalen van anderen, en lezen hoe andere vrouwen ermee zijn omgegaan kan jou weer op ideeën brengen.

Gastblogserie 1 op de 4

Omdat het fijn is om de verhalen van anderen te lezen en omdat ik het belangrijk vind dat er begrip is voor de impact van miskramen, ben ik in 2016 begonnen met de gastblog serie 1 op de 4.
En het mooie is dat het schrijven en delen van je verhaal ook nog een mooie meerwaarde heeft. Voor de meeste vrouwen die hun verhaal al hebben gedeeld is het een bijzondere stap in het helen van hun verlies geweest, soms zelfs nog jaren later.

Zou jij ook je verhaal willen delen? Stuur me een mail op info@praktijkjanna.nl of een berichtje via de Facebook pagina.
Wil je de verhalen lezen? Hier vind je ze allemaal bij elkaar op de website van Praktijk Janna.

Irene Otto

 

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB
Instagram: https://www.instagram.com/irene.otto/

Lees ook het artikel Hoe troost je een vriendin die een miskraam heeft gehad? van Irene

Regels en Grenzen en de 3 R’en

 

Ik kom in mijn werk opvoeders tegen die eerlijk aangeven het moeilijk te vinden om hun kinderen te begrenzen. Ik kan mij dat als moeder goed voorstellen. Op zulke momenten blijf ik natuurlijk moeder- want ik ben ervan overtuigd dat ik mijn boodschap dan juist beter kan overbrengen- maar ben ik vooral professional. Dé professional die opvoeders, en jullie lezers graag ook het volgende meegeeft:

Ja, het is niet altijd fijn om die hele mooie en lieve kindjes regels en grenzen te geven. Maar ze hebben het nodig. Sterker nog: ze vragen erom en vinden het fijn als hun ouders dat doen. Maar het is niet altijd even gemakkelijk. Daarom in deze blog enkele handvatten.

  • Kinderen hebben regels en grenzen nodig. Waarom? Omdat ze dan weten waar ze aan toe zijn. Heel vroeger, in onze ouders hun tijd kregen zij bij het consultatiebureau het R’en principe mee: Rust, Regelmaat en Reinheid. Het klinkt zeer ouderwets maar heel eerlijk gezegd is het ook erg 2017. Okay, het Reinheid principe wellicht niet meer maar de rust en regelmaat blijft van alle tijden.
  • Het Rust principe: Tegenwoordig worden kinderen veel meer blootgesteld aan prikkels. Dit komt omdat er gewoonweg veel meer te kopen en halen valt voor kleine kindjes. Loop een speelgoedwinkel binnen en zoek speelgoed wat niet op batterijen werkt. Veel keus is er niet als je op zoek bent naar niet op batterijen werkende speelgoed. Dus worden kinderen vaker op jonge leeftijd geconfronteerd met speelgoed wat veel geluidjes, kleuren en beweging maakt. Daarnaast hebben wij ook tv’s, tablets, mobiele telefoons en zien wij steeds jongere kinderen die kunnen swipen op de telefoon van hun moeder of vader. Baby tv bijvoorbeeld is speciaal voor kleine peutertjes en baby’s maar wat een explosie aan kleuren, geluiden en bewegingen. Dit draagt allemaal bij aan teveel prikkels binnenkrijgen bij kinderen. Het is belangrijk dat kinderen genoeg ‘me-time’ momentjes meekrijgen, dit zijn laag-geprikkelde momenten waarbij kinderen zich even terug kunnen trekken. Het liefst zonder een tablet, telefoon of speelgoed.
  • Het Regelmaat principe: Drukte en haast kunnen leiden tot drukke kindjes. Dit hoeft uiteraard niet altijd maar niet alles hoeft meer als je (kleine) kinderen hebt. “Mijn baby zal niet bepalen hoe mijn dag eruit komt te zien maar ik als ouder zal bepalen hoe de dag van mijn baby eruit komt te zien” is een zin die ik af en toe tegenkom. Jammer maar zo werkt het niet. Kleine kindjes kennen nog geen ritme en wij als ouders moeten ervoor zorgen dat deze er zal komen. Maar dat lukt niet van de één op de andere dag. Sterker nog, soms heb je het gevoel dat je kindje een ritme heeft gevonden en een week later is het alweer voorbij. Door kindjes regelmaat te bieden gaan zij hun ritme creëren. Door oudere kinderen regelmaat te bieden weten waar zij aan toe zijn. Dit geeft kindjes vastigheid, hierdoor weten ze waar zij aan toe zijn en dit geeft rust. Regelmaat kent vele vormen: welke volgorde verwacht jij van je kind als hij/zij opstaat? Hoe ziet het avondritueel eruit? Gaan zij iedere dag op hetzelfde tijdstip naar bed? Eten jullie iedere dag ongeveer op hetzelfde tijdstip warm? Al deze kleine rituelen zorgen ervoor dat er regelmaat in huis is, en daar groeien kinderen (positief) van.

Geen dag is hetzelfde, vooral voor werkende en alleenstaande ouders. Het is daarom helemaal niet erg als er niet iedere dag een bepaalde dag structuur is. Sterker nog, het is juist goed als kinderen zien dat zaken ook anders kunnen lopen. Daardoor worden ze ook flexibel en flexibel zijn hoort bij het leven.

Tenslotte, nog enkele tips over de rust en regelmaat:

  • Zorg voor zo weinig mogelijk prikkels. Let daarbij ook op tv en harde muziek (ook in de auto).
  • Zorg ervoor dat een uur voor kinderbedtijd de tv en radio uitgaan.
  • Voor de wat oudere kindjes is het vaak prettig om met pictogrammen te werken. Pictogrammen kan je zo van internet afhalen en uitprinten. Hang ze bijvoorbeeld op in de slaapkamer als je het slaapritueel wilt uitbeelden of in de gang om kindjes te stimuleren om hun jasje en schoentjes aan te doen voor zij naar school of het kinderdagverblijf gaan.

Kortom, van rust en regelmaat groeien kinderen en weten waar zij aan toe zijn.

Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door mij een mail te sturen via info@parenthing.nl maar houd ook mijn Facebook pagina (@ParenthingNL) in de gaten.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

 

Hoe we samen het taboe rond miskramen kunnen doorbreken

Een miskraam. We weten dat het voorkomt, maar als je het niet zelf hebt meegemaakt heb je er meestal geen idee van hoe diep het je raakt…
Weet je dat 1 op de 4 vrouwen in haar leven te maken krijgt met een miskraam? (Of soms zelfs meerdere.)
Dan is het best gek om te bedenken dat we het vaak niet weten van elkaar. Ik ben ervan overtuigd dat dat anders kan. Over de impact van een misgelopen zwangerschap mag gepraat worden, dat hoeft niet te worden weggestopt.

Oktober is in Amerika Pregnancy& Infant Loss Awareness Month, met 15 oktober als speciale gedenkdag. Iedereen wordt die dag uitgenodigd om om 19:00 uur een kaarsje aan te steken voor de ongekende en gemiste kindjes en die kaarsjes minstens een uur te laten branden. Zo gaat er –door het tijdsverschil- een golf van licht over de wereld.
Ook in ons land mag er nog altijd meer openheid komen rond de impact van het verliezen van je ongekende kindje tijdens de zwangerschap, daarom roep ik zoveel mogelijk vrouwen op om in oktober hun steentje bij te dragen aan het bespreekbaar maken van miskramen. Heb jij een miskraam gehad, recent of al langer geleden en wil je helpen zichtbaar maken hoeveel vrouwen dit treft? Dat kun je doen op verschillende manieren.

1. Steun elkaar via Ik had een miskraam

Laat zien dat jij die ene in 4 bent. Dat kan door #ikhadeenmiskraam en #1opde4 te gebruiken op alle social mediakanalen, en/of door afbeeldingen te delen die ik straks ga verspreiden via Facebook en Instagram. Ook kun je anderen een hart onder de riem steken en de stilte helpen doorbreken door de nieuwe Facebook pagina Ik had een miskraam te liken.

2. Doe mee aan de Wave of Light

Je kunt je eigen ongekende kindjes herdenken tijdens de Wave of Light. Doe je hieraan mee, laat het dan zien door in het evenement op Facebook aan te geven dat je ‘gaat’ en plaats 15 oktober een foto van jouw kaarsjes op social media met #waveoflight #ikhadeenmiskraam #1opde4 (En hashtags kun je ook in je Facebookberichten gebruiken, wist je dat?)

3. Voor wie nog een stap wil zetten: Week van de Verbinding

Is jouw zwangerschap nog niet zo lang geleden misgelopen en heb je het gevoel dat je nog een stap kunt zetten omdat je het af en toe nog moeilijk hebt met je emoties, doe dan mee aan de Week van de Verbinding.
Van 9 tot en met 15 oktober krijg je elke dag een mail met een korte video met daarin een leuk opdrachtje of een kleine tip. Dat gaat je helpen om meer verbinding te ervaren, met jezelf en je omgeving én met je ongekende kindje(s). Ga naar www.weekvandeverbinding.nl om je in te schrijven. Behalve een beetje van je tijd kost het je verder niets om mee te doen.
Én: je doet het niet alleen: we doen het met een groep tegelijk, waardoor je ook de kracht van samen gaat ervaren!

Doe je mee op één van deze manieren? Denk niet dat het niet uitmaakt, alle kleine beetjes helpen!

Ook als je zelf geen miskraam hebt gehad kun je helpen het taboe doorbreken

En heb je zelf geen miskraam gehad maar wil je wel helpen om het taboe te doorbreken? Deel dan dit artikel met zoveel mogelijk vrouwen. Er zijn vast vrouwen in jouw omgeving die een miskraam hebben gehad, ook al weet je het misschien niet eens van ze. Samen staan we sterk.

Wat ga jij doen om te helpen? Ik lees het graag in de reacties.

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB
Instagram: https://www.instagram.com/irene.otto/?hl=nl

Lees ook het artikel Met wie kun je praten over je miskraam? van Irene

Van zomer naar herfst

De plotselinge omslag van zomer naar herfst zorgt bij mij altijd voor een lagere weerstand. Nu is mijn weerstand nooit up and running geweest dus is dit toch een extra klap. Het gevolg? Ik werd ziek. Maar deze keer werd niet alleen ik, maar ook mijn hele familie ziek! Ziek zijn als opvoeder is niet handig -you’ve got a household to run!-, maar ziek zijn komt in zijn algemeenheid nooit uit. Hoe sla je er als gezin doorheen? Bij deze enkele survival tips.

  • Zorg goed voor jezelf. Mijn vader zei altijd: “als je ziek bent is het een signaal van je lijf om het rustig aan te doen”. Meld je ziek op je werk (de wereld vergaat niet kwam ik afgelopen week achter), laat je kinderen naar de overblijf gaan, zorg ervoor dat zij na schooltijd bij vriendjes kunnen spelen, zet je telefoon op stil, doe je onesie aan en kruip in bed.
  • Een dag thuisblijven van het werk betekent niet dat je nu de ruimte hebt om de was op te vouwen, de administratie te doen en de keukenkastjes schoon te maken. Het betekent dat je je lijf de rust geeft die het verdient. Laat alles voor wat het is en blijf zoveel mogelijk plat liggen!
  • Geef toe aan het ziek zijn. Het is niet fijn maar het is nu eenmaal zo en acceptatie kan voor rust zorgen.
  • Maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk. Zeg de voetbal/judo/balletlessen af voor die week of zorg ervoor dat je kinderen met vriendjes kunnen meerijden en haal zoveel mogelijk magnetron maaltijden of poffertjes in huis. Niet de meest gezonde keuzes maar zo hoef je deze dagen zo kort mogelijk in de keuken te staan én zijn je kinderen je eeuwig dankbaar.
  • Ziek goed uit! Dit is één van de meest voorkomende valkuilen. Ook ik trap er helaas vaak in. Na één dag ben je nog niet de oude en meestal duurt het echt een flink aantal dagen of weken voor je je weer de oude voelt. Je lijf heeft veel te verduren tijdens een griep en is hard aan het werk dus beloon je lijf ook met voldoende rust. Begin dus niet de volgende dag weer met werken en een vier-gangen menu te maken voor je (schoon)familie want anders kom je jezelf een aantal dagen later weer dubbel en dwars tegen.

Het ziek zijn gaat gelukkig over wanneer je lijf (én je geest) er klaar voor is. Rust is een grote voorwaarde om zo snel mogelijk weer op de been te zijn. Wil je meer opvoedtips of opvoedadvies? Dit kan door mij een mail te sturen via info@parenthing.nl én houd mijn Facebook pagina (@ParenthingNL) in de gaten.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Daarnaast ben ik net mijn eigen bedrijf begonnen. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Geweld en terrorisme

 

Parijs, Zaventem, Rusland, Spanje, Charlottesville. In de 6-8 uur dat je ’s nachts aan het slapen bent, gebeurt er een hoop in de wereld. En helaas is het tegenwoordig niet altijd prettig nieuws. De een op de andere aanslag wordt er gepleegd en zelden vallen er geen doden of gewonden. Terroristen hebben één doel en dat is zoveel mogelijk slachtoffers maken; kinderen of volwassenen, het maakt ze allemaal niets uit. Wij als ouders en volwassenen schrikken er enorm van, maar hoe denken wij dat het onze kinderen beïnvloedt?

Veel is het antwoord. De media is er namelijk niet meer alleen op papier. Dus worden onze kinderen, ook degenen die nog niet kunnen lezen, ermee geconfronteerd. Tegenwoordig wordt zelf op het Jeugdjournaal uitgebreid aandacht besteedt aan alle terroristische daden. Gelukkig wel op een gecensureerde manier maar wat veel ouders én scholen zich niet realiseren is dat het Jeugdjournaal bedoeld is voor leerlingen van de bovenbouw. Ja, dat klopt, de bovenbouw. En helaas is het geen uitzondering dat kinderen al in groep 3 geconfronteerd worden met het Jeugdjournaal. Wees dus alert in wat je kind te zien krijgt; niet alleen thuis maar zeker ook op school.

Maar hoe ga je in gesprek met je kind als er weer iets vreselijks is gebeurd in de wereld? Ga je gesprek wel aan? Het antwoord is ja, want het Jeugdjournaal is niet de enige mediakanaal die het heeft over wat er allemaal gaande is. Als je in de auto zit met je kinderen en er is weer een uur om, dan is het één van de eerste onderwerpen die op het nieuws besproken wordt. Het is dus goed om met je kinderen erover te praten maar er zijn wel een aantal aandachtspunten. Bij deze een aantal tips op een rij:

  • Houd rekening met de leeftijd van je kinderen, tegen je tienjarige praat je toch anders dan tegen je vierjarige. Vanaf een jaar of zes zijn kinderen zich bewuster van wat er allemaal speelt om hen heen en kan je aan hen vragen wat zij hebben gehoord en hoe zij erover denken. Dit zijn mooie startmomenten om het met je kind erover te hebben. Met je puber kan je juist samen naar het nieuws kijken en het er dan samen over hebben
  • Wees eerlijk naar je kinderen toe, als zij met vragen komen, probeer dan (leeftijdsafhankelijk) antwoord te geven op hun vragen. Als je kind je de vraag stelt of ook in Nederland een aanslag gepleegd kan worden, zeg dan geen ‘nee’. Want eerlijk is eerlijk, wij weten het gewoon niet. Let wel op de leeftijd van je kind, peuters kunnen niet zoveel met deze informatie en kunnen er direct wat groters van maken in hun hoofdje
  • Let goed op wanneer en waar je over hetgeen er gebeurd is, spreekt. Vlak voor het naar bed gaan zijn niet de juiste momenten om over dit soort onderwerpen te praten
  • Kinderen nemen snel angsten van ouders over. Het is begrijpelijk dat je als ouder je erg veel zorgen maakt, realiseer je je echter dat je kinderen deze angsten ook direct overnemen. Het is echter wel goed om aan kinderen te laten zien dat je als ouder ook gevoelens hebt en dus verdrietig bent van wat er gebeurd is
  • Wees voorzichtig in je uitspraken. Kinderen kijken op tegen jullie als hun ouders en nemen daarom ook alles over wat jullie zeggen.

Heb je naar aanleiding van deze blog nog vragen, schroom niet om mij een vraag te stellen. Dit kan door mij een mail te sturen (vloanjoe@hotmail.com).

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw, orthopedagoog en werknemer van.. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl