Opruimwoede

slagveld in de woonkamer

Mijn woonkamer is de laatste dagen in beslag genomen door soldaten en tanks. Speelgoedtanks wel te verstaan. Mijn 10-jarige is namelijk in de ban van het leger. Zo speurde hij al een aantal weken geleden zelf op Marktplaats naar legersoldaatjes, legertanks en alles wat er verder bij komt kijken. Toen hij eindelijk wat leuks zag, vroeg hij ons om toestemming om het van zijn zakgeld te betalen. Nadat mijn man een beetje had bemiddeld met de verkoper, kwam de doos vol met groene attributen erin aan. Sindsdien heb ik nauwelijks plek om te zitten op de bank. Ook zijn kamer moet eraan geloven.

Ontzettend leuk om mijn 10-jarige zoon te zien genieten. Want kinderen worden zo snel groot. Ik kijk deels uit naar de puberteit maar voor iets meer dan de helft ook niet. Hij is nog zo lekker klein, onschuldig en hij speelt nog met Lego. En de laatste tijd gaat hij echt helemaal los en is hij ook één met zijn legerpoppetjes. Ik gun hem deze fase enorm maar jeetje, wat kunnen kinderen een troep maken! Mijn zoon bootst hele jaren ’40-45 scènes na en ik krijg dan ook dagelijks het vriendelijk verzoek of ik alles wil laten in de woonkamer staan als hij op school zit.

ook de salontafel is niet veilig

Ook dochterlief is momenteel in de ban van de Minions kaarten. Iedere keer als er iemand naar de plaatselijke supermarkt gaat, wordt het verzamelen van de Minions kaarten voor in haar verzamelmap zeer gewaardeerd. Dit betekent helaas ook dat er intussen wel meer dan 200 kaarten aan het rouleren zijn in ons huis en haar verzamelmap inmiddels vol is. Overal waar ik kijk, word ik geconfronteerd met deze wezens, stickers en stukjes van de verpakkingen waar de kaarten in zaten.

Als opvoeder willen wij onze kinderen nieuwe vaardigheden aanleren. Een van deze vaardigheden is het leren opruimen. Hoe eerder je je kind stimuleert om dit te doen, hoe gemakkelijker het je wordt gemaakt als opvoeder en hoe verantwoordelijker je kind zich voelt om zijn/haar eigen spullen op te ruimen. Dit betekent dat het van belang is om in een zo vroeg mogelijk stadium samen met je kind zijn/haar speelgoed op te ruimen. Als ouder is het wel belangrijk om realistische verwachtingen te hebben; van hele jonge peuters kan je nog niet verwachten dat zij hun speelgoed gaan opruimen. Maar zodra ze een jaar of 2 zijn, kan je samen met je kindje beginnen met het leren opruimen. Mochten kinderen dit lastig vinden kan je er een spel van maken (“wie het eerst 3 spulletjes heeft opgeruimd wint een knuffel”). Ook hierbij zijn de realistische verwachtingen van belang: soms hebben kindjes even geen zin, zijn ze afgeleid of te moe om alles op te ruimen. Leg bijvoorbeeld dan 3 knuffels apart die zij wel kunnen opruimen en vergeet kinderen vooral niet te complimenteren als zij het goed hebben gedaan.

Jong geleerd is oud gedaan! Hoe eerder je samen met je kind begint met opruimen, hoe vanzelfsprekender het wordt voor kinderen. En dit maakt het voor jou als opvoeder ook weer gemakkelijker. Want niets is zo vervelend om alles op te ruimen voor je kind. Daarnaast leren kinderen niet, ook niet op school of bij anderen op bezoek dat opruimen erbij hoort.

Als laatste tip geef ik het volgende mee: wees zelf een goed voorbeeld. Kinderen spiegelen hun gedrag aan die van hun ouders en nemen vrijwel alles over van hun ouders. Realiseer je dat je als opvoeder een voorbeeld functie hebt. Als je zelf veel spullen laat liggen, is het niet vreemd dat kinderen dit ook doen.

Als laatste kanttekening, om mijzelf in te dekken wil ik nog wel even aangeven dat ik zelf niet echt rommelig ben. Mijn man denkt er anders over. En kinderen zijn van nature rommelkonten. Dus de afbeeldingen die je te zien krijgt bij deze blog zijn niet representatief van hoe ik als moeder ben!

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, tante, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 1 studerende en 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

 

Gedrag volgen van je kind

Als ouders bij mij om opvoedadvies vragen, bijvoorbeeld via het opvoedspreekuur of omdat zij meedoen aan een opvoedcursus waar ik de trainer van ben, dan hopen ze een klein uurtje later met een opvoedrecept weer de deur uit te stappen.

Helaas werk ik niet zo. Op mijn werk, werken wij met een uit Australië afkomstige opvoedmethode die bewezen effectief is. Waar ter wereld deze opvoedmethode ook gebruikt wordt (en dat zijn in veel landen), overal wordt ervoor gezorgd dat er weer onderzoek verricht wordt hoe deze methode het doet in dat land.

Een van de principes van deze opvoedmethode Positief Opvoeden is dat het als opvoeder belangrijk is om doelen te stellen. Oftewel, wat wil je graag veranderen aan jezelf of aan je kind? Om gedrag te (willen) veranderen is het van belang om doelen te stellen. Hetzelfde geldt met andere veranderingen in je leven die je graag wilt doorvoeren. Wil je bijvoorbeeld afvallen, is het belangrijk om met een plan te komen. Aan een plan kan je je houden. Wil je van A naar B reizen, is het wel belangrijk om een plan te hebben hoe je daar komt. Anders dwaal je doelloos rond. Dit geldt dus ook voor het opvoeden. Wil je dus op een andere manier gaan opvoeden, of wil je dat je kind minder gaat zeuren, dan zal je doelen moeten gaan opschrijven.

Om te kijken in hoeverre je je doel gaat behalen, is het wenselijk om het gedrag van je kind(eren) én jezelf te volgen. Het gedrag van jezelf en/of je kind volgen maakt je namelijk bewust en schetst een beeld van de situatie. Een voorbeeld: sommige kinderen vallen moeilijk in slaap en komen steeds uit bed. Ouders hebben soms het gevoel dat zij wel een uur bezig zijn om hun kind steeds weer terug naar bed te brengen. Als je het gedrag volgt van je kind dan kan je wellicht tot de conclusie komen dat het helemaal niet een uur duurt maar 20 minuten. Het lijkt wel zo lang maar het duurt geen uur. Een ander voorbeeld: een vader merkt op dat als hij boodschappen gaat doen met zijn peuter, zijn zoon altijd een driftbui krijgt in de supermarkt. Nadat hij het gedrag van zijn kind een week geobserveerd heeft, komt hij tot de conclusie dat zijn zoon alleen een driftbui krijgt als hij rond een uur of 13.00 naar de winkel gaat. Dat is eigenlijk net voor zijn dutje. Niet zo een goed moment om met zijn peuter boodschapjes te gaan doen dus.

Een moeder geeft tijdens mijn cursus aan dat ze vaak tegen haar kindjes schreeuwt en dit eigenlijk helemaal niet wilt. Dit was niet de voorstelling die zij voor zichzelf had als moeder. Bij het stellen van doelen geeft zij aan dat zij haar manier van communiceren wilt veranderen. Dit wordt voor de komende weken haar doel. Ze krijgt huiswerk mee en moet haar eigen gedrag observeren. Na een week wordt haar veel duidelijk. Namelijk dat ze een kort lontje tegenover de kindjes heeft als ze een zware dag op het werk heeft gehad en moe is. Op de dagen dat ze vrij heeft, is ze veel rustiger in het communiceren naar haar kinderen toe. Nu zij dus meer inzicht heeft gekregen in de ‘gevaren-zones’ kunnen wij aan de slag met het veranderen van haar huidige manier van communiceren.

Er zijn verschillende manieren om het gedrag van kinderen en jezelf te observeren:

  • Zo kan je ouderwets turven hoe vaak bepaald gedrag voorkomt. Een scoringslijst is geschikt voor gedrag wat een duidelijk begin en eind heeft en niet meer dan tientallen keren per dag voorkomt. Bijvoorbeeld als kindjes schelden of woorden zeggen die niet mogen.
  • Maar je kan ook een gedragsboek bijhouden. Een soort dagboek waarbij je opschrijft wat er gebeurde- bijvoorbeeld schreeuwen, gillen en rollen op de grond-, wanneer en waar het voorval plaatsvond, wat er daarvoor gaande was, en wat er daarna gebeurde. Je bent iets meer aan het opschrijven dan het turven maar het resultaat is dat je een patroon zult gaan herkennen.

De meeste ouders kiezen voor het bijhouden van een gedragsboek. Het is wat meer werk maar geeft ook meer inzicht.

Ik nodig jullie uit om ook een gedragsboek of een scoringslijst bij te houden gedurende een week. Er zal veel inzichtelijk worden en er zullen ongetwijfeld een aantal ‘aha-momenten’ gaan komen.

Tot slot een aantal tips:

  • Zorg ervoor dat je het gedrag gedurende een week volgt.
  • Zorg voor een notitieblok die je overal waar je naartoe gaat, meeneemt. Ook als je boodschappen gaat doen of op familiebezoek gaat.
  • Verander je opvoedmanier gedurende deze week niet; ga vooral gewoon door met hoe je altijd opvoedt.

Je zult zien dat er wat puzzelstukjes in elkaar zullen vallen. Door inzicht te krijgen hoe je opvoedt- hoe confronterend het ook kan zijn- kan je ook handvatten aangereikt krijgen om eventueel anders naar bepaalde (opvoed)zaken te gaan kijken.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Met wie kun je praten over je miskraam?

Nog steeds taboe

Een miskraam, we staan er liever niet te veel bij stil, we willen graag dat zwanger worden en een kind krijgen vooral leuk is. Hoewel er de laatste jaren wel wat meer aandacht voor miskramen lijkt te zijn hangt er toch nog altijd een sfeer van taboe omheen. Toch krijgt 1 op de 4 vrouwen in haar leven te maken met minstens één miskraam en veel van deze vrouwen voelen zich, mede door de sfeer van taboe, heel eenzaam in hun verdriet.
Wat mij betreft mogen we er best meer open over zijn. Het is niet niks, een miskraam is een verlieservaring en daar rouw je om. Tegelijk begrijp ik het ook als je het niet aan de grote klok wilt hangen en voorzichtig bent met erover praten… je hebt misschien wel ervaring met goedbedoelde, maar pijnlijke opmerkingen vanuit je omgeving en het is toch een intiem onderwerp.

Toch liever zwijgen?

Die voorzichtigheid zie ik ook terug rond bijvoorbeeld mijn Facebook pagina. Ik weet dat veel vrouwen die mij volgen blij zijn met de berichten die ik plaats, maar dat ze er toch vaak voor kiezen om niet of maar heel sporadisch op een bericht te reageren. Omdat ze niet willen dat hun Facebook vrienden dat kunnen zien.
En ik snap dat. Je hebt het misschien niet aan iedereen verteld, of het is al wat langer geleden gebeurd en je wilt niet dat ze denken dat je erin blijft hangen.

Vaak merk je ook pas áls je erover praat dat anderen het ook hebben meegemaakt. Dan komen de verhalen van herkenning van anderen, zelfs van vrouwen bij wie het al lang geleden is.
Zo hoor ik regelmatig verhalen van vrouwen dat hun eigen miskraam voor hun oma een opening is om te kunnen delen dat zij het vroeger ook heeft meegemaakt. Waaruit maar weer blijkt dat je de ervaring met je meedraagt in de rest van je leven.

Waar vind je lotgenoten?

Het liefst zou ik zien dat iedereen maling heeft aan wat anderen misschien wel denken, want zo komen we natuurlijk nooit van dat taboe af… 😉
Maar ik begrijp het wel als je er voor kiest om het alleen met intimi te delen. En juist door erover te zwijgen kun je je extra eenzaam voelen.
Daarom kan het fijn zijn om contact met lotgenoten te hebben.

Ja, ik weet het, lotgenoten-contact… het klinkt zo geitenwollen-sokkerig, maar toch…
Iemand die het ook heeft meegemaakt weet hoe het voelt en heeft vaak aan een half woord genoeg.

Supportgroep misgelopen zwangerschappen

En dat is de reden dat ik een geheime Supportgroep ben begonnen op Facebook. In de Supportgroep kun je elkaar als lotgenoten steunen en inspireren.

Ik heb gekozen voor een geheime groep, zodat niemand van je vrienden kan zien dat je er lid van bent. Er zijn ook andere groepen die besloten zijn, maar dan is het voor je vrienden wel zichtbaar dat je er lid van bent, en dat is nou net het struikelblok voor best veel vrouwen…
Omdat de groep geheim is kun je hem zelf niet vinden. Ik kan je alleen toevoegen als je bevriend met me bent op Facebook, of als je je emailadres doorgeeft waarmee je op Facebook inlogt, dan kan ik je voor de groep uitnodigen via de mail.

Wil jij bij de Supportgroep, dan kun je je hier aanmelden door je mailadres in te vullen. Je kunt me ook een berichtje sturen via de Facebook-pagina van Praktijk Janna, dat is de makkelijkste manier.

Irene Otto

Ik ben Irene Otto en ik help vrouwen die een miskraam (of meerdere) hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een zwangerschap af te breken, om die ervaring te helen.
Zodat je ervaart dat je er niet alleen voor staat, dat je weet hoe je kunt omgaan met alle emoties, met je omgeving en hoe je weer sterker door het leven kunt, zónder weg te hoeven stoppen wat je is overkomen en hoe het je raakt.

Website: www.praktijkjanna.nl
FB pagina: https://www.facebook.com/PraktijkJanna/
Twitter: https://twitter.com/Janna_PSB

 

Lees ook het artikel Een miskraam is niet niks van Irene

Consequent zijn

Moeders, herkennen jullie het volgende? Voor je de supermarkt instapt met je kind, geef je een aantal keer aan dat je alleen voor het brood gaat en er niet om snoepjes gevraagd hoeft te worden. Je vraagt of je kind het begrepen heeft en vraagt het voor de zekerheid nóg een keer. Beide keren ontvang je een knikje of een zachte ‘ja’. Dus loop je vol goede moed de winkel binnen. Je hebt je brood gevonden en het gaat (nog) goed, tot je bij de kassa aankomt. Supermarkten pakken het slim aan want ook bij de kassa, staan er tegenwoordig lolly’s, zakjes chips of die heerlijke koekjes, deze keer voor maar €0,50. Er staat uiteraard een rij voor de kassa en het onmogelijke gebeurt: je kind vraagt om die ene mooie lolly of die kindersurprise. Lastig!

Natuurlijk geef je aan dat dat niet de afspraak was. Maar kinderen zijn kinderen en zouden geen kinderen zijn als ze het niet zouden proberen. Lastig voor ouders maar horend bij het kind zijn. Afhankelijk van hoe een ouder zich voelt, hoe de dag van deze moeder verlopen is, of wellicht wel hoe ernstig een kind zeurt, zal deze moeder wel of niet toegeven op het ‘dwingend verzoek’ van haar kind.

Belachelijk, zullen een aantal ouders wellicht denken. Toch is het menselijk. Het komt wel eens voor dat wij toegeven terwijl wij eerder iets hadden ‘ontzegd of verboden’. Gelukkig zijn kinderen zeer flexibel van aard en kunnen zij hiermee omgaan. Toch wil ik het in deze blog hebben over consequent zijn. Voor ouders soms lastig, voor kinderen erg belangrijk. Want door consequent te zijn leer je kinderen kaders. En kaders geeft ze veiligheid; zij weten waar zij aan toe zijn en dat is erg belangrijk voor kinderen. En die kaders creëer je door regels en grenzen aan te geven.

Terug naar het consequent zijn. Een lastige kwestie. Hoe kan je dit efficiënt en effectief toepassen bij je kind(eren)? Hierbij enkele tips voor het consequent zijn bij risicovolle situaties:

  • Ga je naar de supermarkt is het handig om van te voren afspraken te maken met je kind. Bij kinderen is herhalen het toverwoord. Het is vermoeiend, ik weet het, maar het is enorm belangrijk. De gezegde dat je kind Oost-Indisch doof is, klopt in mijn optiek niet. Kinderen, vooral jonge kinderen zijn met van alles en nog wat bezig. In hun hoofdje is er een ware kermis gaande, en dat de hele dag tot ze in slaap vallen, ook dan kunnen zij soms onrustig zijn. Luisteren staat dan niet op hun prioriteitenlijstje. Maar het kwartje valt ooit wel. Daarom is het zo belangrijk om te blijven herhalen en herhalen. Het maken van afspraken is dus heel belangrijk. Voor je het huis uitgaat, in de auto, als je aankomt op het parkeerterrein én voor je de supermarkt inloopt. Klinkt overdreven, maar het is wel belangrijk.
  • Afleiding werkt bij kinderen. Geef ze dus wat te doen als zij boodschappen gaan doen met jou. Knutsel samen met je kind een boodschappenlijstje in elkaar en steeds vaker hebben supermarkten kinderkarretjes. Het kost wat extra tijd maar het houdt je kind wel bezig, waardoor je kind ook weer minder kans krijgt om te zeuren voor dat snoepje, waardoor jij als ouder consequent kan zijn en blijven.
  • Complimenteer je kind. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen maar het geven van complimenten werkt echt. Geef je kind dus complimenten als hij het goed doet in de supermarkt of na een waarschuwing geen driftbui krijgt.
  • Blijf consequent! Inconsequente ouderschap leidt tot grenzeloze kinderen; zij weten immers niet waar ze aan toe zijn want de ene keer mag iets wel, en de andere keer niet.

 

 

Opvoeden is geen gemakkelijke klus. Gelukkig gaat het vaak wél goed maar ik ben van mening dat consequent opvoeden leidt tot kinderen die weten waar ze aan toe zijn. Hierdoor voelen zij zich veiliger, zijn zij gelukkiger, en dit maakt ons als ouder ook weer gelukkig. En is de cirkel rond!

 

Wil je sparren over hoe je je kind consequenter kunt opvoeden? Schroom niet om contact met mij op te nemen via vloanjoe@hotmail.com. Vragen staat vrij en maakt je sterker als opvoeder!

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, tante, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar ook het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Iedere week plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Meer energie? Doe de 10 day Challenge!

Chocolade, koekjes, chips… zo lekker!

 

‘Hoi, ik ben Richelle en ik ben snoepverslaafd,’ grapte ik altijd. Dat gevoel van ‘happiness’ wanneer ik smulde van een hele reep melkchocolade met noten. Wanneer deed ik dit? Vooral wanneer ik een hele dagplanning had gemaakt en er niets van terecht kwam, omdat zoonlief besloot hangerig te zijn. Of wanneer ik stress had om de deadline van een project. Dan was ik constant aan het snaaien. Superveel energie kreeg ik daarvan… Niet dus, ik had minuten later alleen maar meer trek en voelde me  futloos!
Dat je dikker wordt van snoepen, dat wist ik wel, maar dat deze suikers je lichaam onttrekken van energie en de darmen en lever beschadigen, stond ik niet bij stil.

We lopen letterlijk zonder na te denken de supermarkt in en gooien van alles in de winkelwagen, toch? Veelal kant-en-klare producten, waar veel suikers in verwerkt worden. Chocolade, koekjes, frisdrank en vruchtensap, maar ook tomatensaus, ontbijtkoek en broodjes. Het is dan ook niet raar dat we bewust én onbewust suikerverslaafd raken en moeite hebben met afvallen.

Mijn ‘wake up call’ !

Mijn zoon kreeg kort na zijn geboorte last van huiduitslag, het werd zo erg dat hij niet meer normaal kon slapen. Hij werd letterlijk om de 3 uur wakker van de jeuk en dit 1,5 jaar lang! Mijn energie was ver te zoeken dus… Na onderzoek bij een orthomoleculair therapeut bleek dat hij allergisch was diverse voedingsmiddelen. Geloof het of niet, na deze uit zijn eetpatroon te halen, sliep hij als een roos.

Bianca van Bilsen Photography

 

Ik verdiepte me steeds meer in de wereld van voeding en zodoende begon mijn passie voor een gezonde levensstijl te groeien. Het was niet leuk om mijn zoon zo te zien lijden, maar zijn situatie heeft er wel van gemaakt dat een gezonde levensstijl nu centraal staat bij ons in het gezin. Samen met mijn man deel ik deze kennis met andere gezinnen.

Mama is moe…

Voor de moeders die worstelen met dagelijkse vermoeidheid bij het opvoeden van kinderen en alle andere taken daaromheen: ik herken het. Het is belangrijk om op het punt te komen dat we prioriteit geven aan onszelf. We hebben als mama alles over voor de kinderen, toch? Waarom dan niet voor onszelf? Wanneer je goed voor jezelf zorgt, heb je meer energie voor je kinderen en zijn zij én jij veel gelukkiger! Wat mij heeft geholpen een fitte mama te worden:

  • Gezonde voeding en meer beweging.
  • Praten over wat je dwarszit. Nee, je bent niet zwak, het brengt juist rust.
  • Regelmatig, ook al is het kort, tijd voor jezelf plannen en ontspannen

 

The 10 day challenge!

Een oude gewoonte verleer je het makkelijkst door een nieuwe gewoonte aan te leren. Er kunnen vele oorzaken zijn van vermoeidheid. Ik wil je uitdagen om deze drie energieboosters slechts 10 dagen uit te proberen.

  • Start de dag met een ½ citroen in 300ml lauw water
    Een perfecte manier om de spijsvertering op gang te brengen en het lichaam te reinigen. Tip: drink dit met een rietje om je tandglazuur te beschermen.

 

  • Meer eiwitten en groenten! Bye, suikerverslaving Kies voor een eiwitrijk ontbijt en meer groenten. Ze zorgen voor een verzadigd gevoel en minder snelle trek (in zoetigheid). Dame, ik zie hier wat kilo’s eraf gaan! Denk bij eiwitrijk aan: Havermout met fruit en noten, omelet, peulvruchten, kip en vette vis.Bij het diner: minimaal 200 gram groenten. De behoefte naar pasta en rijst zal vanzelf minder worden.

 

  • Start met 7 minuten beweging per dag! Hello Summerbody! Werk aan een slanker en fitter lichaam. Een actief lichaam krijgt meer energie en een betere nachtrust. Download de app of ga naar Youtube en zoek naar: 7 minute workout.

 

Ga jij deze Challenge met mij aan? Ik weet zeker dat je het kan!

Wil je meer praktische tips over bewuste keuzes voor een slanker, fitter en gezonder lichaam? Neem contact met mij op voor een vrijblijvend gesprek.

Gezonde en sportieve groet,

Richelle Maaijen

Voedingscoach van Healthy by Choice

 

Bianca van Bilsen Photography

 

 

 

 

 

 

Richelle Maaijen is voedingscoach en partner Jermaine Maaijen is sportadviseur van HEALTHY BY CHOICE. Hun motto: Gezond leven is een bewuste keuze! Richelle coacht vrouwen én gezinnen naar een bewust en gezond voedingspatroon en heeft o.a. workshops verzorgd voor diverse jeugdinstellingen, Miss Africa Netherlands 2016 en het Black Ladies Talk Congress 2016. Tevens is zij te gast geweest bij Stanvaste Radio in Rotterdam.

Voor meer informatie, volg ons:

www.facebook.com/healthybychoices

www.instagram.com/healthybychoices

www.healthybychoice.nl

Opvoeden zoals jij dat wenst

Vorige maand gaf ik in mijn blog aan dat complimenten erg belangrijk én gewenst zijn voor kinderen. Kinderen groeien van complimenten en laten dan vaker het gedrag zien wat jij als ouder graag bij je kinderen wilt zien. Maar alleen van complimenten geven, loopt het opvoeden niet op rolletjes. Stel je voor dat het zo gemakkelijk zou gaan. Dan zouden wij als opvoeder praktisch de hele dag achterover kunnen leunen, of lekker wanneer wij wilden met een tijdschrift op de bank kunnen relaxen. Nee, het opvoeden gaat niet vanzelf. Maar, er zijn wel tips and tricks om het opvoeden aangenamer te maken. Hoe? Ik kan natuurlijk niet de hele wetenschap van opvoeden in één blog posten maar ik kan wel beginnen met een paar handige tips die werken.

Ik begin bij zeurend gedrag bij kinderen. Herkennen jullie dit? Dat kinderen zeuren en blijven zeuren voor dat ene snoepje. Of dat ze lekker aan het spelen zijn maar op het moment dat je telefoon gaat en je even dat belangrijke telefoontje pleegt ze jouw aandacht hard nodig hebben? Gedrag wat kinderen uitlokken om aandacht te vragen kan goed genegeerd worden. En met aandacht-trekkerij gedrag bedoel ik zeuren om iets waarvan je duidelijk hebt aangegeven dat ze dat (nog) niet krijgen, of aandacht vragen op het moment dat je even 5 minuten aan de telefoon bent, of heel vaak hun tong uitsteken, hopend op je aandacht. Veel ouders vinden negeren van dit soort gedrag heel lastig. Omdat negeren namelijk betekent dat je je kind écht even geen aandacht geeft. Niet via woorden, niet via oogcontact, niets! Als je het als ouder lastig vindt om het vol te houden, geef ik de tip om dan even weg te lopen, bijvoorbeeld, om even naar de wc te gaan, of naar buiten. Want dan weet je zeker dat je je kind geen aandacht geeft.

Het principe achter het negeren is als volgt. Kinderen reageren op reacties. Als zij zien dat volwassenen of kinderen reageren op iets wat zij doen, bijvoorbeeld, iets wat zij vaak zeggen- dit kunnen ook die lelijke woordjes zijn- of gekke bekken trekken, denken kinderen: “wat ik nu doe, wekt aandacht. En daarom zal ik het blijven doen”. Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen hebben kinderen aandacht nodig. Ze vragen erom. Ook als het om negatieve aandacht gaat want aandacht blijft aandacht. Als kinderen geen aandacht meer krijgen voor de acties die zij uitvoeren zullen kinderen vanzelf denken: “wat ik ook net aan het doen was, het helpt niet meer”, en zal het gedrag uitdoven als een kaars. Is het zo simpel? Ja, het is zo simpel maar het is dan wel belangrijk dat je als ouder het ongewenst gedrag ook écht negeert. En aangezien kinderen alles zien of horen, betekent dit dat je als opvoeder extra alert moet zijn en ervoor moet zorgen dat je helemaal niet reageert op het (ongewenste) gedrag van je kind. En als je het vol blijft houden zal je ook zien dat het ongewenste vervelend gedrag verdwijnt.

De volgende tip die ik wil meegeven is het geven van aandacht aan je kinderen als zij erom vragen. Niet altijd komt het uit om even te stoppen met waar je mee bezig bent. Bijvoorbeeld als je aan het stofzuigen bent. Het is dan heel verleidelijk om het volgende tegen je kind te zeggen: “even wachten, ik ben over 10 minuten klaar”, of “ga maar naar je vader/moeder toe, ik ben nog even bezig”, of “nu niet, zie je niet dat ik aan het stofzuigen ben?”. Ervaring leert echter, vooral bij jonge kinderen dat het helpt als je heel even stopt met waar je mee bezig bent en je kind de gelegenheid geeft om zijn/haar vraag te stellen. Meestal ben je binnen een paar minuten weer bezig met je stofzuiger. En omdat je je kind op dat moment de aandacht hebt gegeven die hij/zij nodig had, zal je kind je weer rustig je gang laten gaan. Betekent dit dat kinderen niet geleerd mogen worden dat zij een ouder niet mogen storen? Nee, dat betekent het zeker niet want kinderen moeten ook leren dat zij soms moeten wachten. Kookwekkertjes zijn hier een prima hulpmiddel voor.

Een laatste tip wat ik jullie graag meegeef zijn de valkuilen waar wij als opvoeder vaak in stappen. En dan bedoel ik communicatieve valkuilen. Willen wij dat onze kinderen goed naar ons luisteren is het belangrijk dat wij onze boodschappen effectief overbrengen. Alleen dan is de kans dat onze kinderen ons begrijpen het grootst. Als opvoeder geven wij onze instructies vaak te lang. Wij geven onze kinderen dan een hele lange opdrachten, soms zijn er meerdere opdrachten in 1 zin te vinden. Kinderen blijven kinderen en hun concentratie is niet al te lang. Tegen de tijd dat je klaar bent met je instructie, zijn ze de helft al weer vergeten. Houd de instructie daarom kort en bondig.

Een valkuil is echter ook dat wij onze kinderen te korte instructies kunnen geven. Als onze opdrachten te kort zijn, weten kinderen vaak niet wat van ze wordt verwacht.

Daarnaast geven wij vaak vage instructies, bijvoorbeeld “Dina, wij gaan zo naar oma toe, wil jij je logeertasje inpakken?”. Als je na een kwartier terug komt in het kamertje van je dochter, is haar hele kamer overhoop en heeft zij van alles in haar tasje gepropt. Als opvoeder reageren wij soms gepikeerd maar wij hebben ons kind dan niet de juiste instructie gegeven.

Houd de instructies daarom niet te lang of te kort of te vaag. Het is even oefenen en wennen maar willen wij dat onze kinderen goed naar ons luisteren is het belangrijk om open te staan voor alternatieve tips and tricks.

And last but not least: opvoeden kan lastig zijn maar ook erg mooi!

Wil je tips of meer informatie over hoe je je kind kunt complimenteren of hoe een beloningssysteem werkt? Schroom niet om contact met mij op te nemen via vloanjoe@hotmail.com, vragen staat vrij en maakt je sterker als opvoeder!

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Van goed voor jezelf zorgen naar positieve aandacht

Een auto kan niet verder rijden als zijn tank, of tegenwoordig ook zijn batterij leeg is. Een mens werkt precies zo en heeft ook een opgeladen batterij nodig. En die opgeladen batterij, die krijg je door goed voor jezelf te zorgen. Vooral als opvoeder van, is het erg belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, er wordt immers veel van je gevraagd. Vorige maand heb ik in mijn blog aandacht besteedt aan het goed voor jezelf zorgen, deze keer wil ik het hebben over positieve aandacht.

Wanneer heb jij voor het laatst een compliment mogen ontvangen? Ongeacht hoe lang geleden het is, kan je je nog herinneren hoe fijn het voelde? Zodra wij ‘groter’ worden, neemt het aantal complimenten af lijkt wel. En dat is jammer. Maar kinderen zijn mini-mensjes en nog niet groot en hebben deze hard nodig! Aandacht is één van de basis behoeften voor een kind om gezond op te groeien. Sterker nog, kleine kindjes vragen er juist om!

Ik geef veel oudercursussen, onder andere aan ouders van peuters. Peutertjes zijn bijzondere mensjes, net als pubers trouwens. Als ik de verhalen hoor van de ouders die meedoen aan de cursus en ze vraag naar hun motivatie om deelname hoor ik kreten als ‘mijn peuter bijt’, ‘mijn zoontje schreeuwt als hij zijn zin niet krijgt’, ‘mijn dochtertje loopt steeds weg als wij een wandeling maken’ of ‘mijn peuter luistert niet naar mij’. Als ik alle verhalen heb gehoord geef ik de ouders een compliment. Een compliment voor hun eerlijkheid en durf om het in de groep te vertellen maar vooral omdat hun kinderen normale dingen doen.

Mijn eerste dag op school, ik was na een studie van vier jaar weer gaan studeren. Wat deze leraar zei, staat mij nog steeds bij. Namelijk: als kinderen nooit ondeugend zijn en altijd doen wat ze gevraagd wordt, is er wat mis. Kortom, als kindjes af en toe ondeugend zijn, is het goed. En dat compliment geef ik steeds aan ouders: “wat fijn te horen dat jullie kindjes dit gedrag tonen. Dat betekent dat de hechting goed verlopen is en dat zij zich veilig genoeg voelen om af en toe capriolen uit te halen”. Zelden krijg ik geen reactie. Omdenken.

Kinderen hebben dus aandacht nodig om te groeien. Ga maar eens bij jezelf na wanneer je kind voor het laatst om jouw aandacht heeft gevraagd. De kans is groot dat dit niet zo lang geleden is geweest. Om wat voor een aandacht vroeg je kind? Waar was je toen en wat deed je op dat moment? Waarschijnlijk kwam het jou op dat moment niet uit. Mensen herinneren zich vaker negatieve ervaringen dan de positieve. Een kronkel in ons brein noem ik dat. Maar het kan ook een beschermingsmechanisme zijn. Want wij als ouders zullen ons vaker de keren herinneren dat ons kind om negatieve aandacht vroeg dan positieve aandacht. En hoe dat komt? Omdat kinderen aandacht nodig hebben. Zo simpel ligt het. Dus ja, ook negatieve aandacht want aandacht blijft aandacht.

Wat ik jullie mee wil geven is het volgende: geef je kind complimenten voor het gedrag wat jij prettig vindt en wilt stimuleren bij je kind. Je kunt je kind nooit teveel complimenten geven voor het gedrag wat jij als ouder goedkeurt. Kinderen groeien ervan, zij bloeien ervan en wij als ouder willen niets meer dan dat onze kinderen zich goed voelen over hetgeen ze net gedaan hebben. Hun zelfvertrouwen zal groeien en zij zullen vaker het gedrag laten zien wat je goedkeurt en daardoor minder het gedrag laten zien wat je afkeurt. Complimenten zijn er in verschillende vormen; in de vorm van een aai over hun bol, een schouderklopje, een knipoog, een ‘thumbs up’. Maar ook verbale complimenten, ‘goed zo!’, ‘goed gedaan!’, ‘wat ben je daar goed in!’.

Beloningskaarten werken bij jonge kinderen ook ontzettend goed. Plaats een beloningskaart op de plek waar hij hoort, bijvoorbeeld bij het stimuleren om netjes te eten, in de eetkamer, bij het stimuleren om zindelijk te worden in de wc. Een beloningskaart kan je zelf maken en een beloning hoeft geen geld te kosten. Integendeel, plan een leuke activiteit met je kind zoals samen koekjes bakken of een keer samen een boswandeling maken. Voor de oudere kinderen werken beloningssystemen ook heel goed. Koop bijvoorbeeld een glazen pot bij de Action en versier deze samen met je kind(eren). Teken een dikke streep op de pot. Iedere keer als je kind gewenst gedrag laat zien en een compliment verdient mag je kind er een stuiterbal of een grote knikker in gooien. Is de eindstreep behaald? Dan verdient je kind een beloning!

Kortom, iedereen groeit van een compliment en kinderen hebben ze harder nodig dan wij. Ik daag je uit om een dag lang bij te houden hoeveel complimenten je je kind hebt gegeven. Er is geen goed of fout, alleen bewustwording!

Wil je tips of meer informatie over hoe je je kind kunt complimenteren of hoe een beloningssysteem werkt? Schroom niet om contact met mij op te nemen. Vragen staat vrij en maakt je sterker als opvoeder!

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Normaal!

Opvoeden. Het is mijn ding. Niet alleen omdat ik er dagelijks mee te maken heb als moeder maar ook omdat ik er mijn levensmissie van heb gemaakt om opvoeders waar ik kan te helpen. Van huis uit ben ik orthopedagoog maar ik werk voornamelijk vanuit de preventieve sector. Ik wil opvoeders op een zo laagdrempelig mogelijke manier voorzien van opvoedinformatie en hulp daar waar wenselijk en nodig. En daarom vind ik het zo leuk dat ik als vaste blogger iedere maand over dit onderwerp mag vertellen.

Ik heb er dus jaren voor gestudeerd en leer nog steeds. Maar toch blijft opvoeden lastig. En het is niet altijd leuk. En dat mag gerust gezegd worden. Opvoeden is niet altijd gemakkelijk! Hoe blijf je dan positief? Terwijl het ene kind aan je been staat te springen, huilend om dat ene snoepje terwijl je al 1200 keer nee hebt gezegd, en je baby juist op dat moment honger begint te krijgen? Ik zal jullie in de komende blogs praktische tips meegeven over diverse onderwerpen voor opvoeders met kinderen van verschillende leeftijden. Maar het begint bij jezelf!

Deze keer zal ik mij daarom focussen op het goed voor jezelf zorgen. Dat wordt enorm vaak vergeten. Of wij weten het wel maar door de orde én de hectiek van de dag verdwijnt het op de achtergrond. Toch pleit ik ervoor om het weer op de voorgrond te krijgen. Want het is dé basis. Nu zal ik wellicht een vreemde vergelijking maken maar voor iemand als ik met enorme vliegangst is het een actueel voorbeeld. Als je een vliegreis gaat maken en naar de veiligheidsinstructies luistert, geven de stewardessen het volgende aan: “mocht de druk in de cabine wegvallen, zorg er als eerst voor dat je het zuurstofmasker eerst voor jezelf opdoet, dan voor een ander”.

Het opvoeden van kinderen werkt op dezelfde manier. Want is je batterij leeg, dan zit je niet lekker in je vel. Dan heb je een kortere lont en zeg of doe je wellicht dingen tegen je kinderen waar je direct spijt van hebt. Wij willen als moeder altijd het beste voor onze kinderen, en je bent een betere en uitgeruste ouder als je goed voor jezelf zorgt. Ja, ook als je schuldgevoelens hebt (en die mogen er zijn) als je op je vrije dag je kindje naar het kinderdagverblijf brengt. Of als je een opvoed-vrije dag neemt door lekker naar de sauna te gaan, lang in bad te liggen als de kinderen slapen (of wakker zijn) of gezellig bij of met een vriendin een kopje thee gaat drinken in de stad.

Het is nodig om op het podium te staan, om jezelf op de voorgrond te positioneren en je batterij op te laden. Je mag er namelijk zijn! Je bent niet alleen opvoeder/ouder maar ook vriendin van en wellicht wel partner van. Je bent ook jezelf en had ook een leven voor je kinderen kreeg. Maak gebruik van je netwerk en durf om hulp te vragen als je vragen hebt. Een vliegtuigrit kent turbulentie. Het opvoeden van kinderen ook. Het verloopt niet altijd vlekkeloos en het erover hebben, al is het tegen jezelf in de spiegel, kan al opluchten. Ik vind het juist krachtig- en geen teken van zwakte- als een ouder om hulp vraagt. Samen sta je namelijk sterk!

Mocht je vragen hebben over de opvoeding (dit kan klein of groot zijn), durf ze te stellen. Dat mag anoniem maar ook als reactie op deze blog.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Winterdip!

Dames (want ik heb het tegen jullie! Ja, vrouw op eigen benen (geweldige naam eigenlijk))! Ik weet niet van jullie maar ik heb last van een serieuze winterdip. En de winter is volgens mij meteorologisch gezien nog niet eens begonnen. Ik zit in een fase waarin ik de hele dag in mijn onesie wil lopen (echt waar, en hij zit héérlijk), de gordijnen dicht wil trekken, niet eens naar buiten wil kijken en als we toch al bezig zijn, zonder bh door het leven wil gaan (ultiem geluksgevoel).

Ik mis de zon. Heel af en toe laat hij zich zien maar het is never-nooit genoeg. Daarnaast kan je duidelijk merken dat de ‘R’ in de maand zit want ik sukkel sinds het begin van de herfst al met mijn gezondheid. Ik ben echt constant ziek. Afgelopen week stond ik weer op met een vol hoofd, vol koppijn en ik word gék van die kriebel in mijn keel en al het slijm wat zich ophoopt op deze plek. Het is niet de eerste keer maar zeker de derde keer sinds de start van de herfst. Om gék van te worden. Nu heb ik altijd al een lage weerstand gehad. Ik kom uit Curaçao en heb daar het grootste deel van mijn leven gewoond. Maar ook daar krijgen mensen griep en ik was geen uitzondering. Ik was constant ziek in mijn tienertijd en omdat mijn vader arts was en tevens ook direct mijn thuisarts werd ik ondergedompeld in de medicijnen als ik ziek was: antibiotica, antigrippine, keelpijntabletten, thijmsiroop. Noem maar op. Het ging weg en zocht mij gewoonweg weer op na een paar maandjes.       Winterdip

Als je dan in Nederland komt wonen (in 1995) en direct één van de ergste winters ever mee maakt, dan schrik je wel even. En niet alleen mijn hoofd schrok ervan, wat dacht je van mijn weerstand! Het deed mij niet goed. Toch merk ik deze keer dat het meer is dan een griepje. Want, zoals ik het mijn BFF uitlegde afgelopen week, je zit in een vicieuze cirkel. Als je er nét weer even bovenop krabbelt, is er wel een collega of kind ziek en hoppa: heb jij het weer te pakken. Om letterlijk moe van te worden. Nu zei mijn vader altijd: “meisje, als je ziek bent is het een signaal van je lijf. Dat je het rustig aan moet doen”. En vroeger luisterde ik ook naar mijn vader. Tot ik op mijzelf ging wonen, en verhuisde van Curaçao naar Nederland. Toen kon mijn vader niet meer op mij letten en begon ik met het ‘doordraven’ syndroom.

Ik heb nog steeds last van dit syndroom. Misschien wel meer dan vroeger omdat mijn vader vier jaar geleden overleed. Toch denk ik vaker bij mijzelf: niet omdat mijn vader er niet meer is, mag ik zijn wijze woorden loslaten. Dus ga ik vanaf heden op het stemmetje in mijn hoofd letten. Het stemmetje van mijn vader en ga ik beter op mijzelf letten. En dat houdt in- jawel, dáár komt het!-

  1. Beter op mijzelf letten door te luisteren naar de signalen
  2. Beter voor mijzelf zorgen door wat (lees: flink) gas terug te nemen van het werk (baan 1 én 2). Ik begin met het nemen van 3 weken kerstvakantie en heb tot aan april in mijn agenda geblokt dat ik iedere dinsdag thuis werk. Geen gehaast meer om de kinderen op tijd van school te halen en ze hoeven ook niet meer naar de overblijf op dinsdag. Zij blij, ik blij. En als ik thuis werk kan ik ook in mijn onesie werken (hoe heerlijk is dat??). als ik dan een video vergadering heb, richt ik de camera vanaf mijn nek naar boven!
  3. Meer te gaan sporten. Want sporten lucht mijn hoofd. En door mijn hoofd ruimte te geven, voel ik mij ook direct beter.
  4. Beter op mijn voeding te letten. Doordat ik zo druk ben geweest de laatste maanden, heb ik mijzelf laten gaan. En daardoor ben ik minder gaan sporten. En ben ik weer meer aangekomen. En daardoor zie ik mijzelf momenteel niet zitten. Vicieuze cirkel hé?
  5. Weer dagelijks vitamine C bruistablet in te nemen (tip van mijn vader) én aan de Echinaforce van Dr. Vogel te gaan. Ik heb goede geluiden gehoord over dit laatste middel. En het is homeopathisch dus volgens mij kan het niet kwaad.
  6. Meer te lezen. Van lezen ontspan ik. En daardoor voel ik mij ook een beter mens! Win-win situatie lijkt mij.
  7. Meer te gaan schrijven. Want schrijven is mijn passie!  Winterdip
  8. Weer te gaan tekenen. Ik heb nooit van tekenen gehouden maar ik heb laatst 100 stiften én een kleurboek voor volwassenen aangeschaft. Ik ga het (weer) proberen and if it doesn’t work out? Dan heb ik nog een dochtertje die heel blij gaat zijn met de stiften.

Voor nu genoeg korte termijn doelen. Die ervoor moeten zorgen dat ik uit mijn winterdip getrokken wordt. Want een kerstretourtje Curaçao zit er nu niet in. Ik ben gestopt met het zoeken van tickets want alleen dát trok mij al in een serieuze winterdepressie (€10.000 voor 2 volwassenen en 2 kinderen voor 2 weken. I don’t think so KLM!).

Benieuwd hoe het over twee maanden met mij gaat? Ik laat het zeker weten!

 

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw van..
Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om verhalen te schrijven.

http://ikbenouder.nl/