Normaal!

Opvoeden. Het is mijn ding. Niet alleen omdat ik er dagelijks mee te maken heb als moeder maar ook omdat ik er mijn levensmissie van heb gemaakt om opvoeders waar ik kan te helpen. Van huis uit ben ik orthopedagoog maar ik werk voornamelijk vanuit de preventieve sector. Ik wil opvoeders op een zo laagdrempelig mogelijke manier voorzien van opvoedinformatie en hulp daar waar wenselijk en nodig. En daarom vind ik het zo leuk dat ik als vaste blogger iedere maand over dit onderwerp mag vertellen.

Ik heb er dus jaren voor gestudeerd en leer nog steeds. Maar toch blijft opvoeden lastig. En het is niet altijd leuk. En dat mag gerust gezegd worden. Opvoeden is niet altijd gemakkelijk! Hoe blijf je dan positief? Terwijl het ene kind aan je been staat te springen, huilend om dat ene snoepje terwijl je al 1200 keer nee hebt gezegd, en je baby juist op dat moment honger begint te krijgen? Ik zal jullie in de komende blogs praktische tips meegeven over diverse onderwerpen voor opvoeders met kinderen van verschillende leeftijden. Maar het begint bij jezelf!

Deze keer zal ik mij daarom focussen op het goed voor jezelf zorgen. Dat wordt enorm vaak vergeten. Of wij weten het wel maar door de orde én de hectiek van de dag verdwijnt het op de achtergrond. Toch pleit ik ervoor om het weer op de voorgrond te krijgen. Want het is dé basis. Nu zal ik wellicht een vreemde vergelijking maken maar voor iemand als ik met enorme vliegangst is het een actueel voorbeeld. Als je een vliegreis gaat maken en naar de veiligheidsinstructies luistert, geven de stewardessen het volgende aan: “mocht de druk in de cabine wegvallen, zorg er als eerst voor dat je het zuurstofmasker eerst voor jezelf opdoet, dan voor een ander”.

Het opvoeden van kinderen werkt op dezelfde manier. Want is je batterij leeg, dan zit je niet lekker in je vel. Dan heb je een kortere lont en zeg of doe je wellicht dingen tegen je kinderen waar je direct spijt van hebt. Wij willen als moeder altijd het beste voor onze kinderen, en je bent een betere en uitgeruste ouder als je goed voor jezelf zorgt. Ja, ook als je schuldgevoelens hebt (en die mogen er zijn) als je op je vrije dag je kindje naar het kinderdagverblijf brengt. Of als je een opvoed-vrije dag neemt door lekker naar de sauna te gaan, lang in bad te liggen als de kinderen slapen (of wakker zijn) of gezellig bij of met een vriendin een kopje thee gaat drinken in de stad.

Het is nodig om op het podium te staan, om jezelf op de voorgrond te positioneren en je batterij op te laden. Je mag er namelijk zijn! Je bent niet alleen opvoeder/ouder maar ook vriendin van en wellicht wel partner van. Je bent ook jezelf en had ook een leven voor je kinderen kreeg. Maak gebruik van je netwerk en durf om hulp te vragen als je vragen hebt. Een vliegtuigrit kent turbulentie. Het opvoeden van kinderen ook. Het verloopt niet altijd vlekkeloos en het erover hebben, al is het tegen jezelf in de spiegel, kan al opluchten. Ik vind het juist krachtig- en geen teken van zwakte- als een ouder om hulp vraagt. Samen sta je namelijk sterk!

Mocht je vragen hebben over de opvoeding (dit kan klein of groot zijn), durf ze te stellen. Dat mag anoniem maar ook als reactie op deze blog.

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw en werknemer van.. Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om- vooral op een luchtige manier- verhalen te schrijven. Ieder weekend plaats ik een nieuwe blog op mijn website: http://ikbenouder.nl

Winterdip!

Dames (want ik heb het tegen jullie! Ja, vrouw op eigen benen (geweldige naam eigenlijk))! Ik weet niet van jullie maar ik heb last van een serieuze winterdip. En de winter is volgens mij meteorologisch gezien nog niet eens begonnen. Ik zit in een fase waarin ik de hele dag in mijn onesie wil lopen (echt waar, en hij zit héérlijk), de gordijnen dicht wil trekken, niet eens naar buiten wil kijken en als we toch al bezig zijn, zonder bh door het leven wil gaan (ultiem geluksgevoel).

Ik mis de zon. Heel af en toe laat hij zich zien maar het is never-nooit genoeg. Daarnaast kan je duidelijk merken dat de ‘R’ in de maand zit want ik sukkel sinds het begin van de herfst al met mijn gezondheid. Ik ben echt constant ziek. Afgelopen week stond ik weer op met een vol hoofd, vol koppijn en ik word gék van die kriebel in mijn keel en al het slijm wat zich ophoopt op deze plek. Het is niet de eerste keer maar zeker de derde keer sinds de start van de herfst. Om gék van te worden. Nu heb ik altijd al een lage weerstand gehad. Ik kom uit Curaçao en heb daar het grootste deel van mijn leven gewoond. Maar ook daar krijgen mensen griep en ik was geen uitzondering. Ik was constant ziek in mijn tienertijd en omdat mijn vader arts was en tevens ook direct mijn thuisarts werd ik ondergedompeld in de medicijnen als ik ziek was: antibiotica, antigrippine, keelpijntabletten, thijmsiroop. Noem maar op. Het ging weg en zocht mij gewoonweg weer op na een paar maandjes.       Winterdip

Als je dan in Nederland komt wonen (in 1995) en direct één van de ergste winters ever mee maakt, dan schrik je wel even. En niet alleen mijn hoofd schrok ervan, wat dacht je van mijn weerstand! Het deed mij niet goed. Toch merk ik deze keer dat het meer is dan een griepje. Want, zoals ik het mijn BFF uitlegde afgelopen week, je zit in een vicieuze cirkel. Als je er nét weer even bovenop krabbelt, is er wel een collega of kind ziek en hoppa: heb jij het weer te pakken. Om letterlijk moe van te worden. Nu zei mijn vader altijd: “meisje, als je ziek bent is het een signaal van je lijf. Dat je het rustig aan moet doen”. En vroeger luisterde ik ook naar mijn vader. Tot ik op mijzelf ging wonen, en verhuisde van Curaçao naar Nederland. Toen kon mijn vader niet meer op mij letten en begon ik met het ‘doordraven’ syndroom.

Ik heb nog steeds last van dit syndroom. Misschien wel meer dan vroeger omdat mijn vader vier jaar geleden overleed. Toch denk ik vaker bij mijzelf: niet omdat mijn vader er niet meer is, mag ik zijn wijze woorden loslaten. Dus ga ik vanaf heden op het stemmetje in mijn hoofd letten. Het stemmetje van mijn vader en ga ik beter op mijzelf letten. En dat houdt in- jawel, dáár komt het!-

  1. Beter op mijzelf letten door te luisteren naar de signalen
  2. Beter voor mijzelf zorgen door wat (lees: flink) gas terug te nemen van het werk (baan 1 én 2). Ik begin met het nemen van 3 weken kerstvakantie en heb tot aan april in mijn agenda geblokt dat ik iedere dinsdag thuis werk. Geen gehaast meer om de kinderen op tijd van school te halen en ze hoeven ook niet meer naar de overblijf op dinsdag. Zij blij, ik blij. En als ik thuis werk kan ik ook in mijn onesie werken (hoe heerlijk is dat??). als ik dan een video vergadering heb, richt ik de camera vanaf mijn nek naar boven!
  3. Meer te gaan sporten. Want sporten lucht mijn hoofd. En door mijn hoofd ruimte te geven, voel ik mij ook direct beter.
  4. Beter op mijn voeding te letten. Doordat ik zo druk ben geweest de laatste maanden, heb ik mijzelf laten gaan. En daardoor ben ik minder gaan sporten. En ben ik weer meer aangekomen. En daardoor zie ik mijzelf momenteel niet zitten. Vicieuze cirkel hé?
  5. Weer dagelijks vitamine C bruistablet in te nemen (tip van mijn vader) én aan de Echinaforce van Dr. Vogel te gaan. Ik heb goede geluiden gehoord over dit laatste middel. En het is homeopathisch dus volgens mij kan het niet kwaad.
  6. Meer te lezen. Van lezen ontspan ik. En daardoor voel ik mij ook een beter mens! Win-win situatie lijkt mij.
  7. Meer te gaan schrijven. Want schrijven is mijn passie!  Winterdip
  8. Weer te gaan tekenen. Ik heb nooit van tekenen gehouden maar ik heb laatst 100 stiften én een kleurboek voor volwassenen aangeschaft. Ik ga het (weer) proberen and if it doesn’t work out? Dan heb ik nog een dochtertje die heel blij gaat zijn met de stiften.

Voor nu genoeg korte termijn doelen. Die ervoor moeten zorgen dat ik uit mijn winterdip getrokken wordt. Want een kerstretourtje Curaçao zit er nu niet in. Ik ben gestopt met het zoeken van tickets want alleen dát trok mij al in een serieuze winterdepressie (€10.000 voor 2 volwassenen en 2 kinderen voor 2 weken. I don’t think so KLM!).

Benieuwd hoe het over twee maanden met mij gaat? Ik laat het zeker weten!

 

Ik ben Vanessa. Moeder, zus(je), dochter, vriendin, vrouw van..
Ik heb 2 jonge kinderen en houd van schrijven. Mijn kinderen, maar vooral het leven maken dat ik mij geïnspireerd voel om verhalen te schrijven.

http://ikbenouder.nl/