Berichten

Onkruid wieden

Afgelopen week was een rotweek voor mij op persoonlijk vlak. Ik werd continu overvallen door een golf van melancholie en een knagend gevoel in mijn buik. Ik voerde een gevecht met mezelf – ik wilde me niet zo voelen! Dit knagend gevoel zat me enorm in de weg en weerhield me ervan om de dingen te doen die ik moest en wilde doen, waaronder een nieuwe blog schrijven. Op den duur dacht ik, laat ik mezelf dwingen en door de tranen heen bezig zijn. Ik heb wel eens gehoord dat je je niet goed hoeft te voelen om iets te doen. Je moet het gewoon doen. Desnoods met tranen in je ogen, whatever, als je het maar doet.

 

Een hele leuke filosofie…maar eentje waar ik afgelopen week niet naar kon leven. Ik was enorm huilerig en er kwam niets productiefs uit handen. Dit gevecht leek ik niet te kunnen winnen. Ik trachtte mezelf over te geven door me zoveel mogelijk koest te houden en de lat ontzettend laag te houden voor mezelf. Dan zou dit maar geen week worden waarin ik bergen verzet. Ook goed. Die momenten heb je ook in het leven en we kunnen niet constant op de highs zitten. Maar er is een verschil tussen dat het even wat minder gaat en dat het zodanig minder gaat, dat je gewoon niet productief kunt zijn. Dat het gewoon niet lukt.

 

I need you to love me louder

 

Afgelopen week werd ik doorlopend geteisterd door een gevoel van leegte, onrust, eenzaamheid, diepbedroefdheid en lusteloosheid. Iets in mij bleef maar knagen, alsof er iets ontbrak. Ik weet niet of het komt doordat de lockdown steeds meer zijn emotionele tol begint te eisen of dat mijn maandelijkse perikelen mij parten speelde. Hoe dan ook, ik zat in een pittige emotionele rollercoaster. Veel gehuil, me met ontzettend veel moeite zover krijgen om wat dan ook te doen, nergens voldoening uit halen en een enorme desinteresse in alles. Ik wilde wegrennen van mezelf, gewoon even niet mezelf zijn! Of op z’n minst mijn gevoel kunnen uitzetten. Even pauze. Dat kan helaas niet dus ik was gedwongen om erdoorheen te gaan. Afleiding zoeken door te Netflixen, wandelen, schrijven of wat ik me maar kon bedenken. Afleiding werkte ook maar tijdelijk want zodra ik klaar was of het afgelopen was, kwam het knagend gevoel gewoon weer terug. Ontsnappen was niet mogelijk. Voelen zal je, of je het wil of niet. Ik ontkwam er niet aan om me af te vragen: “Waarom voel ik me zo? Wat probeert mijn gevoel me te vertellen?”. Uiteindelijk dienen onze gevoelens als innerlijk kompas. Als er iets niet klopt in ons leven, dan zal ons gevoel dat op de één of andere manier duidelijk maken. Dus ik waagde voorzichtig een poging om naar binnen te duiken.

 

Onkruid weghalen
Ik gaf me over aan deze mini-depressie en ging er helemaal in op. Niet afvechten en mezelf ruimte geven om te huilen. Dat betekent mezelf niet veroordelen dat ik huil over iets kleins of over iets uit het verleden. Of dat ik mezelf probeer in te perken door te zeggen dat anderen het veel erger hebben dan ik en ik niet zo zou moeten ‘zeuren’. Nee, deze gevoelens ruimte geven om er te zijn zodat ik mijn innerlijke waarheden kon ontdekken. Achterhalen wat er in mijn onderbewustzijn verscholen lag. Doordat ik mezelf ruimte gaf, merkte ik dat er steeds meer uit mijn onderbewustzijn naar boven kwam. Elke keer een laag weghalen waardoor ik steeds meer ontdekte en mijn metaforische onkruid zag.

Onkruid noem ik het, geïnspireerd door Tony Robbins, een motivational speaker die mij erg geïnspireerd heeft toen ik in 2016 zijn seminar Unleash the Power Within bezocht had. Er staat een documentaire over hem op Netflix; I Am Not Your Guru. Hierin zie je hoe hij te werk gaat in zijn Date With Destiny-seminar. Aan het begin van de documentaire hoor je hem metaforisch praten over onkruid, waarin onkruid staat voor onze diepgewortelde pijn, verdriet en frustratie in ons onderbewuste, dat van invloed is op hoe we naar de wereld kijken en hoe we ons gedragen. Dit heeft uiteraard invloed op onze progressie in het leven. Daarom spreekt Tony over het onder ogen komen van dit onkruid – wat lelijk en pijnlijk is – en het eruit halen. Genezen wat je onbewust tegenhoudt. Als je met persoonlijke ontwikkeling bezig bent, is deze documentaire zeker een aanrader.

 

Durf lelijk te zijn
Deze week heb ik mijn onkruid gezien. Ik heb bijvoorbeeld ingezien hoe ik, vanuit zelfbescherming, mezelf wijs heb gemaakt dat ik iets niet wilde of eigen gedragingen van mezelf heb ontkend. Maar ik moet nog ontdekken waar bepaalde gedragingen en gevoelens vandaan komen. Ik heb alvast wat onkruid bij mezelf ontdekt maar waarschijnlijk zijn er nog meer lagen die ik zal moeten weghalen om meer te ontdekken. En wanneer je het onkruid gevonden hebt, moet je het ook nog gaan wieden. Dat gaat ook een behoorlijke klus worden; Ik ben er nog lang niet…

Wat ik met dit verhaal dus duidelijk wil maken, is dat je continu rot voelen ook ergens voor dient en dat het een signaal is dat je dieper in jezelf moet duiken. Dit is zeer pittig en pijnlijk en je gaat lelijke, naakte waarheden tegenkomen. Maar dat is het leven; het leven is niet alleen maar mooi. Mens zijn is niet alleen maar mooi. Zo nu en dan durf ik het aan om lelijk te zijn, en dan heb ik het niet eens zozeer over de manier van huilen. Nee, met lelijk zijn bedoel ik eventuele gemene en onredelijke gedachtes en gevoelens toelaten. Nare karaktereigenschappen van jezelf onder ogen komen zonder jezelf te veroordelen. Alles laten zijn en beleven. Wat ik al zei, dit is erg naar maar als je het lelijke altijd maar ontkent of ervoor weg rent, kan het niet genezen. Want in het genezingsproces is erkenning de eerste stap.

 

Rowan

Terug van weggeweest!

Gegroet! Mijn eerste blog op Vrouw Op Eigen Benen. Het maakt niet uit waar ik over schrijf, zei Georgine. Zolang ik andere vrouwen maar inspireer. Aan de ene kant is deze vrijheid super. Aan de andere kant, ik ben iemand die overweldigd raakt van teveel keus of opties. Want binnen de kortste keren sjeesden allerlei thema’s, onderwerpen en ideeën door mijn hoofd. Er is zoveel waar ik over kan schrijven, over wíl schrijven. Wat kies ik? Wat wordt mijn invalshoek? Wat wil ik eigenlijk vertellen? En hoe inspireer ik een ander met mijn verhaal? Ugh…al die vragen in je hoofd. Het is om moe van te worden.

 

Ik heb besloten om lekker luchtig en vrij te schrijven.  Terwijl ik zit, de woorden er vanzelf uit te laten stromen. Daarbij is het ook wel handig als ik mezelf even voorstel.

 

Mijn naam is Rowan Fredrik. Ik kom uit Almere en heb Media Informatie & Communicatie gestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam. Een toepasselijke keuze, gezien mijn passie voor schrijven. Maar ook ietsje meer. Toen ik studeerde, wist ik nog niet helemaal wat ik precies wilde. Iets met media en communicatie klonk als een goede basis om op voort te kunnen borduren. Ik maakte de afspraak met mezelf dat gaandeweg wel duidelijker zou worden wat ik concreet wil. Weet ik het nu? Haha, in grote lijnen, maar ik vertel je eerlijk dat het nog steeds wisselt. Het ene moment wil ik toch meer schrijven, het andere moment wil ik voor de camera mijn verhaal doen en weer een ander moment wil ik op het podium stralen. Voor de Almeerders onder ons – misschien hebben jullie mij gezien als crowdmanager op het sprekersevenement Speaker’s Night. Ik heb ook geblogd voor onder andere Voorbeeld Allochtoon, Internationaal Ambitieus en artikelen geproduceerd voor Piet Magazine. Ook heb ik met verschillende theaterprojecten op het podium gestaan. Ik heb van alles gedaan eigenlijk. Vraag me niet om te kiezen want ik vind het heerlijk! De afwisseling. Van meerdere markten thuis zijn. Mijn creativiteit exploren. Experimenteren, doen, uitproberen. Dat is immers de beste manier om jezelf te leren kennen, niet waar? Maar wat ik ook doe, in al mijn rollen loopt er één rode draad. Ik ben een communicator, een verbinder. Wat ik ook doe, of ik nou schrijf of op het podium sta, ik ben er altijd op gericht om mensen te raken. Te inspireren. Verhalen vertellen.

 

Het afgelopen jaar werd het echter stil. Die bruisende dame die ik eens was, voelde ik steeds meer en meer wegvagen. Wat ik namelijk ondervond, is dat je jezelf in al je ambities keihard voorbij kunt lopen. Althans, ik denk dat dat bij mij is gebeurd. Teveel tegelijk willen, teveel in één keer willen. De lat ontiegelijk hoog leggen voor jezelf. Het jezelf kwalijk nemen als je niet aan je eigen verwachtingen kunt voldoen. Ik heb onderschat wat voor impact dat kan hebben op je emotionele en mentale gesteldheid. Ik haalde mezelf neer, werd steeds somberder en werd ook nog eens geconfronteerd met andere moeilijkheden op andere fronten. Mijn hoofd raakte overbelast en er kwam een punt waarop ik alles losliet. Werk, ondernemen, hobby’s, vrienden en zelfs familie. Ik zat opgescheept met mezelf en al mijn lelijke gevoelens. Onder ogen komen welke pijn zich verborgen hield onder die stralende glimlach. Erkennen dat er nog veel oudzeer zat dat nooit opgelost is en mij meer pijn deed dan ik wilde toegeven. Ik kon een lange tijd niks met die pijn omdat professionele hulp, waar ik me voor aangemeld had, heel lang op zich liet wachten. Ik spaarde al mijn verdriet nagenoeg een jaar op en voelde mezelf steeds meer wegraken, tot op het punt dat ik het leven niet meer zag zitten. Maar ik heb volgehouden. Ik weet niet zo goed hoe – blijkbaar ben ik sterker dan ik dacht. Elke keer als ik dacht dat ik op mijn reserve leefde, kon ik het toch nog wat langer volhouden.

 

Uiteindelijk kwam professionele hulp. Je kunt je voorstellen dat wanneer je al zo lang wacht, je graag in een rap tempo vooruit wil. Maar dan word je er weer mee geconfronteerd dat dat niet gaat. Dat je weer moet opbouwen door kleine stapjes vooruit te zetten. Kleine doelen stellen en de lat laag houden voor jezelf. Ik vond dat in het begin nogal suf, maar nu ik bijna een halfjaar verder ben, merk ik hoe die kleine dingetjes die ik deed, mij uiteindelijk weer hebben geholpen en mijn zin terug hebben gegeven. Beetje bij beetje, steeds meer. Ik was goed bezig – ik begon weer te werken, volgde workshops en trainingen en werkte weer aan het opbouwen en uitbreiden van mijn sociale leven en bezigheden. Dit ging allemaal super goed en ik was blij met de stappen die ik nam. En toen kwam corona in Nederland. Onze regering werd genoodzaakt om voorzorgsmaatregelen te nemen. Zelfquarantaine. Sociale isolatie. Zal je net zien – was ik zo goed bezig, gebeurt dit weer. Gevoelsmatig wordt die stijgende lijn die ik op persoonlijk vlak aan het voortzetten was, teniet gedaan. Negatieve gedachtes en gevoelens liggen weer op de loer en ik heb alweer een paar donkere episodes gehad waarin ik het allemaal niet zag zitten. Dat is de realiteit voor mensen die mentaal/emotioneel niet zo stabiel zijn. Gelukkig weet ik mezelf erdoorheen te slaan, onder andere door me te richten op mijn creatieve bezigheden. Door het positief te bekijken dat ik nu tijd en ruimte heb om te doen wat ik graag doe. Het schrijven weer oppakken en een ander inspireren middels mijn verhaal. En mezelf ook gewoon ruimte geven om te balen en chagrijnig te zijn, want die gevoelens mogen er ook zijn. Dit wordt vaak vergeten.

 

Soms dwingen externe factoren in het leven je om weer rustig aan te doen of om zaken vanuit een ander perspectief te bekijken. Om dingen te zien of doen die je niet zou hebben gezien of gedaan als omstandigheden je niet daartoe gedwongen hadden. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we moeten er het beste van maken. Met het oppakken van schrijven, maak ik bij deze een begin.

 

Rowan