Weer op eigen benen na een verlies deel 3

Mijn vorige blog stopte op met moment van (de uitslag van) de onderzoeken van mijn man en onze zoon.

Slechte uitslag.

Op de longfoto’s van mijn man was iets te zien en na meerdere onderzoeken bleek dat hij longkanker had. Bijna alle onderzoeken en gesprekken met de arts waren op tijdstippen dat ik onze zoon moest ophalen bij het kinderdagcentrum. Ik kon er niet zijn en telkens moest ik die moeilijke beslissing nemen om er niet voor mijn man te zijn. Dat was niet makkelijk en af en toe heb ik het er nog moeilijk mee. Waarom hadden we nooit voor oppas gezorgd? Ik kan het niet terugdraaien net als een paar andere dingen die ik graag terug zou draaien in deze maanden.

Knokken maar niet winnen.

Mijn man is nog geen half jaar ziek geweest. hij heeft de zwaarste kuren gehad en is maar 4 keer bestraald. Mijn man heeft vroeger, toen hij jong was, te veel van zijn longen gevraagd. Dat hij pas stopte met roken toen we op de uitslag wachtte heeft ook niet geholpen. Op een slechte dag kreeg hij een complicatie van zijn behandeling en moest met spoed naar het ziekenhuis. Ik heb zijn zusters (zussen)toen gebeld en verteld wat er aan de hand was.

Beslissen zonder overleg.

Op de IC hebben ze nog geprobeerd om mijn man te redden of zijn leven te verlengen. Ik heb beslissingen voor hem genomen en verteld dat ik bepaalde behandelingen niet meer wilde. Dit heb ik aldoor gedaan met de gesprekken die we de afgelopen jaren gehad hebben en de vooruitzichten die hij nog had. Ook de artsen hadden hun grenzen aangegeven van hun mogelijkheden in de behandeling. Ik wist dat het nu nog om maanden zou gaan, hooguit. Dat het dagen werden had niemand van ons verwacht, ook zijn zusters niet.

Hij is dood….

Dan krijg je een telefoontje uit het ziekenhuis dat je man is overleden. Ik moest er voor zorgen dat onze zoon op het kinderdagcentrum kwam en dat hij ook weer thuis kon komen. Toen heb ik iemand gebeld die we kennen en zij kon. Ik ben daar nog steeds dankbaar voor. Ik heb mijn familie gebeld en de vriend die deze week elke avond bij mijn man in het ziekenhuis was. Mijn schoonzus belde de uitvaartondernemer.

Hulplijnen inschakelen.

De dag voor mijn man overleed had ik onze gezinsregisseur gebeld en vertelde wat er gaande was. Ik vroeg hem actie te ondernemen. Dit heb ik mijn man verteld en hij was er blij mee. Die dagen heb ik zo verschrikkelijk veel in de startblokken gezet en uitgevoerd, het was gewoon heel veel. Daarnaast heb ik er voor gezorgd dat er een inkomen zou zijn. Ik dacht eerst aan bijstand maar het werd anders.

Recht op ANW.

Als weduwe kun je recht hebben op ANW. Op de site van het SVB staat heel duidelijk uitgelegd wat de voorwaarden zijn en hoe je dat moet aanvragen. Ik kreeg na een paar weken een brief van het SVB maar toen had ik het al aangevraagd. In het overzicht staan vele onderwerpen die je op weg helpen met je vragen. Ik maak gebruik van de ANW om verschillende redenen. Jullie hebben deze allemaal kunnen opmaken uit de vorige blogs. Het is vanwege mijn verleden, onze zoon en zijn autisme en vooral de rust die ik hem en mijzelf wil geven.

Voldoende inkomen.

Als je recht hebt op ANW dan krijg je van de overheid een uitkering naast je salaris om rond te komen. Tenminste als een salaris hebt. Omdat ik geen betaalde baan heb is de ANW mijn hoofdinkomen. Dit is niet voldoende om rond te komen dus krijg ik verschillende toeslagen. Huurtoeslag, zorgtoeslag en kindgebondenbudget. Allemaal aangepast op mijn woon- en leefsituatie. Gewoon zoals ieder ander. Alleen met één uitzondering. Ik mag werken naar vermogen. Dit hoef ik dus niet te doen. Wanneer ik ga werken moet ik mijn inkomen melden bij de SVB. Tot een bepaald bedrag kan ik gewoon bijverdienen. Dit gaan niet van mijn ANW af. Kom ik boven dit bedrag uit dan wordt het een ander verhaal.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie