Weer op eigen benen na een verlies deel 2

Mijn vorige blog eindigde op het moment dat mijn vriend mijn partner/mijn man werd. We tekende ons samenlevingscontract en ik kreeg een postbaantje.

Werken aan werk.

Dit werk ging een hele tijd goed, ook toen ik zwanger was. Hoewel ik mijn coördinator nooit zag en alleen maar sprak melde ik het wel. Ik kon namelijk geen wijk meer invallen. Dat werd te zwaar. Dat was geen probleem. Ik heb nog heel wat maandjes de post bezorgd, ook met glad en slecht weer. Dan was mijn man extra bezorgd om mij en zijn kind. Ik was van plan om een werkgeschiedenis op de gaan bouwen. Iets wat ik dus niet had. Toen het tijd werd om te stoppen had ik ook echt in gedachte dat ik met een paar jaar weer aan het werk zou gaan.

Moeder van een bijzonder kind

En toen werd ik moeder, mijn man werd vader en we genoten van onze zoon. We waren trots op hem ondanks dat hij zich niet “volgens de boekjes” ontwikkelde. Ik maakte mij af en toe wel zorgen maar dat was volgens het consultatiebureau niet nodig. Daar vertrouwde ik dan maar op. Tot hij op zijn 3de jaar naar de peuterspeelzaal ging. Hij moest eerst een beetje wennen en de eerste weken ging wel goed. Maar na een week of wat ging het helemaal verkeerd. Ik kon hem daar niet meer achter laten. Hij huilde en had mij nodig. We dachten van even doorzetten, tijden aanpassen etc. Niets hielp. Dus toen hebben we vroeghulp ingeschakeld en is er van alles gaan rollen. Al heel snel kwamen we terecht bij een gespecialiseerde kinderopvang. vanuit hier werden er allerlei onderzoeken gestart.

Gewijzigde werkplannen.

In die 3 jaar had ik mijn plan om opnieuw werk te vinden dus nog niet in de praktijk kunnen brengen maar het was wel noodzaak dat ik dat ging doen. Mijn man en ik scheelden namelijk 15 jaar dus als hij in de AOW komt moet dat wel geregeld zijn want hij zou nog maar de helft van zijn AOW krijgen, in deze situatie. We moesten dus geduld hebben. Dachten we…..

Blijf geduld houden

Na een aantal onderzoeken kwam men tot de conclusie dat onze zoon autisme heeft. Dan staat je wereld op zijn kop en dan moet je het daar maar mee doen. We kregen wel heel veel hulp, van meerdere kanten maar de opvoeding moet je wel zelf doen. Gelukkig werkte alleen mijn man en ja daar konden we wel van rondkomen. Niet makkelijk maar het lukte wel. Mede doordat ik zo erg op de centen zat en ik weinig ruimte pakte voor mooie, lekkere en leuke dingen. Omdat we dus geen oppas hadden gaven we onze zoon de stabiliteit die hij nodig had.

Er worden dingen duidelijk

Wat wel fijn was dat was wel dat ik mijn ouders de rapportage heb laten lezen. Voor hun gingen twee werelden open. die van onze zoon maar ook zie van hun met mij als klein meisje. Ze herkende zo veel van mij in hun kleinzoon dat dit onze relatie langzaam aan zou verbeteren. Langzaam, dat was de bedoeling. Soms gaat het anders dan gepland.

Een lieve betrokken vader.

Mijn man was een betrokken vader, hij ging mee in de onderzoeken die er nodig waren. Eigenlijk ook al toen ik zwanger was. We deden heel veel samen. Als mijn man vrij moest regelen deed hij er alles aan om dat te doen. Hij had ook ouderschapverlof opgenomen om wat meer tijd met zijn zoon door te brengen. Sowieso was mijn man woensdags vrij. Omdat hij voor een heel groot percentage was afgekeurd mocht hij aangepast werk doen. We waren dus best wel veel samen, met zijn drietjes.

Als meerdere dingen samenlopen.

Op een geven moment kwamen er een aantal dingen samen. Onze zoon werd 4 jaar en het werd tijd om een school uit te zoeken. Eerst moesten er nog een paar onderzoeken gedaan worden voordat we wisten naar wat voor soort school hij moest. Zou dit SBO of SO worden? (speciaal basisonderwijs of speciaal onderwijs) We wisten al dat hij niet naar gewoon basisonderwijs zou kunnen. In deze periode werd mijn man verkouden, die verkoudheid ging maar niet over. Hij ging naar de huisarts en kreeg eerst een antibioticakuur. Dit hielp niet. Hij ging terug en eiste longfoto’s.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie