Ik voel me zo alleen…

Het is ochtend, ik loop naar mijn praktijkruimte, ruim nog een beetje op en steek het kaarsje aan van het lantaarntje dat er staat. Ik denk aan de cliënte die straks zal komen.

Het is iemand die wil kijken naar het gevoel van alleen-zijn, van isolatie, middenin een vol leven met een gezin, vrienden en familie. Bij een vraag als dit is er eerst achtergrondinformatie nodig over iemands leven en jeugd, en daarna gaan we zoeken naar de bron van dit gevoel. Wat we zoeken is of er ooit een een tijd is geweest dat dit ook speelde, en zo pijnlijk dat het helemaal bevroren is geraakt in lichaam en geest, zodat het nog steeds makkelijk de kop op steekt op alle momenten dat de omstandigheden weer hetzelfde lijken te zijn.

Het ontzettend mooie is dat als je daar in trance opnieuw doorheen gaat, en lichaam en geest alles alsnog laat uiten en begrijpen, je eindelijk in het nu kan gaan leven, en niet meer in het verleden.

Mijn cliënte arriveert, en we drinken thee en praten als voorbereiding. Het is altijd spannend, en dat is een goed teken. Iets roert zich.

We gaan ver terug, naar een leven in stamverband, met mensen die meer doeners dan praters zijn, jagers-verzamelaars. Een man jaagt met zijn zoon, hij is trots op hem, jong, sterk en handig, bruisend van leven. Tot de dag dat ze erop uit zullen gaan, en zijn zoon ijlt, ligt, herkent hem niet meer… en sterft die avond. De man begrijpt het niet, accepteert het niet, ligt naast hem, duwt hem, houdt hem vast, schreeuwt, huilt. Hij wil hem niet laten gaan, en zijn stamgenoten kunnen hem niet tot rede brengen. Ook als de zoon tenslotte ritueel is begraven onder stenen, blijft de vader dolen, verloren in zijn eigen wereld.

Hij wordt een last voor de stam, het leven is te zwaar en karig om een gezond volwassen stamlid te onderhouden dat niet bijdraagt. Tenslotte wordt besloten om hem te vergiftigen, en de man sterft alleen in een hutje, verdoofd, onbewust en vol van eenzaamheid en verlangen.

Mijn cliënte komt langzaam bij uit dit verre verleden… huilend en ontroerd. We nemen de tijd, het is goed om even rustig bij te komen, we drinken nog een kopje thee en praten nog wat na.

De komende weken mailt de cliënte mij hoe het gegaan is… ze herkent dit thema in haar jeugd, en van vele momenten in haar leven. Het is alsof ze het ook zelf opzocht, alsof het altijd al bij haar hoorde, het diepe gevoel Ik ben alleen… En ze het nu eindelijk los kan gaan laten en de rijkdom van haar leven toe kan gaan laten. Het gaat tijd kosten, want het zijn nieuwe gewoontes om aan te leren, maar het is als een heel nieuw begin.

(alle verhalen zijn geanonimiseerd en met toestemming beschreven)
Ik ben Marieke Maarleveld en ik heb een praktijk voor Regressie- en Reïncarnatietherapie, en Spirituele Regressie. In deze blogs vertel ik over therapiesessies, sjamanisme, opstellingen en andere interessante dingen die hiermee te maken hebben.
Al deze therapievormen zijn zo mooi omdat je eigenlijk zelf het werk doet, je gaat zelf in je onderbewuste op zoek, en de therapeute begeleidt je op deze reis.
Voor afspraken: Marieke Maarleveld
email m.maarleveld@quicknet.nl
http://www.reincarnatiepraktijk-vuurland.nl/

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie