Berichten

Effectief leren middels zelfanalyse

In de afgelopen twee maanden ben ik druk geweest met mijn nieuwe baan. De beginperiode van een nieuwe baan, is vaak best pittig: Je bent in een nieuw bedrijf, moet nog veel leren, een weg vinden in de organisatie, wennen aan het werkritme en je de nodige kennis eigen maken om je functie goed uit te kunnen voeren. Voor deze baan heb ik behoorlijk moeten aanpoten om op gewenst niveau te komen. In dit blog vertel ik daar wat over.

Alvorens ik zelfstandig aan de slag kon, moest ik een e-learning-traject en training on the job doorlopen. Tijdens het doorlopen van de e-learning, werd ik algauw geconfronteerd met karaktereigenschappen van mezelf. Ik kreeg te horen dat ik nogal ‘zweverig’ over kwam en doorliep het traject langzamer dan mijn klasgenoten. Dit maakte me erg onzeker, wat het verdere verloop niet ten goede kwam. In eerste instantie baalde ik en werd ik erg verdrietig. Echter lukte het me om mezelf te herpakken en dat deed ik door mijn leerstijl en belemmerende overtuigingen onder de loep te nemen. Ik ging in mijn kracht zitten: schrijven. Alles wat ik aan mezelf merkte en waar ik tegenaan liep, schreef ik op. De eerste stap was gezet; erkennen. Hierdoor werd ik al wat rustiger. Aan het einde van de week, nam ik mijn notities door en bedacht ik manieren om mijn kenmerken effectiever in te zetten.

Toen ik eenmaal de rust in mezelf had gevonden, kon ik in mijn eigen tempo doorgaan en uiteindelijk de e-learning met succes afronden.

Training on the job

De volgende fase; training on the job. In deze periode kwam ik ook allerlei uitdagingen tegen en liep ik wederom tegen mezelf aan. Weer twijfelde ik aan mezelf; kan ik het wel? Is dit te hoog gegrepen? Ik werd gek van mezelf – ik heb zo hard gewerkt aan mijn zelfbeeld en erkend dat ik er best mag zijn en geen domme meid ben. Hoe was het dan toch mogelijk dat ik me zo onbekwaam voelde binnen het werk zelf? Alsof ik opeens weer dat onzeker meisje van vroeger was. Wat heb ik me toch slecht gevoeld. Maar op andere momenten ging het dan weer beter en dan werd ik blij. Totdat het weer slecht ging. Hoe kon dat? – het ene moment ging het hartstikke goed en het andere moment glipte het weer weg. Dit geschommel maakte me erg onzeker.

Ook hier heb ik me doorheen weten te worstelen. Uiteindelijk deed ik hetzelfde als wat ik tijdens de e-learning deed. Mijn zwaktes en valkuilen in kaart brengen en een oplossing bedenken voor wanneer ik bij mezelf merk dat ik dreig weg te glippen. Een plan de campagne, zoals ik vanuit de coaching op werk meekreeg.

Er zit kracht in van tevoren bedenken hoe je de problemen waar je tegenaan loopt, aan gaat pakken. Door er alvast over na te denken – en in mijn geval het ook opschrijven – lijkt het onderbewuste zich hier al een beetje op in te stellen. Wanneer je dan tegen het probleem aanloopt, lost het zich op natuurlijke wijze op. Alsof je er helemaal geen moeite voor hoeft te doen.

Acceptatie

Het belangrijkste in mijn proces, was denk ik accepteren dat ik ben wie ik ben en leer zoals ik leer. Ik moest accepteren dat ik wellicht een student ben die wat langzamer leert. Ik moest me ervan bewust blijven dat dit echter niks zegt over mijn intelligentie en capaciteiten. Dat ik het heus wel kan en het altijd wel oplos. Verder heb ik over mezelf geleerd en wederom ingezien dat ik wel degelijk doorzettingsvermogen heb en als de omstandigheden ernaar vragen, ik een tandje extra bijzet.

Boodschap

Dit traject heeft me eraan herinnerd dat je moet werken met wat je hebt, bent en kan en niet iets proberen te zijn of doen wat je niet bent en wat niet bij je past. Werk met wat je hebt en vind een manier om dat effectief in te zetten. Dat is de boodschap.

Workaholics

Zuid-Amerikaanse vrouwen hebben temperament. Tenminste, dat is de feedback die ik vaak krijg. Je bent een temperamentvolle business lady. Mijn sportleraar zei het altijd al. Temperament. Dat Zuid-Amerikaans temperament moet je absoluut niet verliezen. Ik sloeg er nooit zo’n acht op.

Kijk, als vrouw in een wereld met overwegend mannen met witte boorden en streepjes-stropdassen moet ik nou eenmaal sterk in mijn schoenen staan. Ik heb naast een designertas (sorry, tassentic) daarom ook maar standaard bewapend met een zwarte laptoptas van het merk ‘ik-ga-hier-dus-echt-geen-bulk-geld-voor-neerleggen-dat-besteed-ik-liever-aan-een designertas’.  Geeft niks.

Maandag was altijd mijn standaard thuiswerkdag. Op vrijdag nam ik mijn laptop mee, je weet wel die zwarte tas die ik net benoemde, en dan klapte ik hem standaard open op zondagmiddag. Even wat mailtjes wegwerken, wat calculaties doorvoeren, wat voorwerk doen. En daar zat ik dan op maandagochtend, met een sterke bak koffie en wolkje melk. De eerste telefoontjes kwamen dan binnen om een uur of half 8.

‘s Avonds tot elf uur inloggen voor die rapportage die naar het buitenland moest, de meeste mensen verklaren me voor gek. Of ik niet een workaholic ben? Ik durf de ware definitie eigenlijk niet zo goed te Googlen. Een beetje alsof je enge symptomen intikt en dan ineens op een populaire stoornis stuit. Niet aan mij besteed.

Een paar weken in Suriname merk ik hetzelfde op. Ik ben bij mijn tante. Ze vraagt me of ik haar haar wil invetten. Is iets Creools, regels van de sisterhood.  Terwijl ik bezig ben, toetst ze een nummer in haar telefoon. Er is een vrouw die onlangs bevallen is en de borstvoeding gaat moeizaam. Of er pronto iemand haar van babyvoeding kan voorzien van haar baby. Haar toon is resoluut. Vanavond nog. Het is half elf. Onlangs heeft ze een award gewonnen. Mijn andere tante heeft een bedrijf wat kleding maakt. Type serieuze zakenvrouw. Een bedrijf pal naast huis en aanwas op stipte tijden. Ze heeft ook al een award gewonnen.

En dan mijn nichtje, supermooi en hyperintelligent. Studeert Civiele Techniek alsof het niets is terwijl ze zich daarnaast bezig houd met projecten om de wereld beter te maken met een groep ditto sterke vrouwen. Zo even tussendoor. Ook al een award.

In stilte denk ik aan mijn studeerkamer, gevuld met boeken. (Nog) geen award, maar de award gaat wat mij betreft naar mijn familie die me tijdens mijn vakantie heeft voorzien van een bulk aan inspiratie, liefde en wijsheid. Of het temperament Zuid-Amerikaans is? Geen idee, maar ik ga het nog even lekker niet verliezen. Ik heb het nodig in deze mannenwereld. Workaholic? Ik zeg ,de definitie,voor mij: gepassioneerde zakenvrouw.  Ik ga dit jaar voor de “Workaholic van het Jaar” – award.

 

Xxx

Jubes

N.B. Meer van mijn avonturen lees je terug op www.djoebs.nl