De yogales

Vriend en ik doen veel dingen in een andere volgorde dan gebruikelijk: op Bali voor het eerst samen naar de bioscoop, beginnen met samenwonen aan de andere kant van de wereld of tijdens onze wereldreis onze eerste gezamenlijk vlieguren maken. Zo ook de yogales. In Nederland gaat de vrouw, uiteraard vaak met vriendinnen, zelf al jaren op dinsdagavond naar yoga. Heerlijk ontspannend, de juf is zo aardig en welnee je hoeft écht niet zo lenig te zijn! Waarschijnlijk zal na deze uiteenzetting van stuk voor stuk goede punten weinig Nederlandse vent erop uit gaan om een hip yogamatje te scoren, zijn haar in een knotje te doen en zich per direct inschrijven bij de eerste de beste yogaschool.

Onder begeleiding van haar elf-achtige geluid zou zelfs Bert Visscher tot rust komen

Zo niet bij ons. Nick zat 3 maanden zonder mij op Bali en is yoga zelf, volledig uit eigen wil, gaan ontdekken. Ok, het lokaal zit boven een fitnesshonk – verzamelplaats voor mannelijk testosteron – dus de stap was relatief makkelijk gemaakt. De eerste week van mijn verblijf op Bali werd ik door vriendlief enthousiast naar alle eerder ontdekte plekjes gebracht (dit waren in verhouding verbazingwekkend veel eettentjes, maar daarover later meer). Zo ook Oddyssey, de fitness/ yogaschool die als treffende slogan heeft: “Go both ways”.  Ik werd voorgesteld aan de lieve yoga juf Erin (oeps, sorry voor de mis-boks) met de meest ontspannende stem die ik ooit gehoord heb. Onder begeleiding van haar elf-achtige geluid zou zelfs Bert Visscher tot rust komen.

Daar lig ik dan, uitkijkend naar mijn eerste yoga les op een langwerpig, rond kussen. Dit heet een bolster en op dat moment ben ik gelukkig nog niet op de hoogte van het feit dat dit voorwerp in de toekomst meerdere keren mijn leven gaat redden. Verdere benodigdheden: yogamatje, kussen met vertrouwde vorm van de bank thuis en blokken. Blokken? Waarvoor zijn die dan nodig? Ook dat zal later pijnlijk duidelijk worden. Ik kijk om heen en zie dat het klasje bestaat uit verschillende yogaliefhebbers:

  1. Vrouw op wereldreis die, zoals hierboven beschreven, al jaren aan yoga doet. Legging en topje matchen, BH schittert door afwezigheid. Volledig zen zweeft ze het lokaal binnen, glimlacht naar de andere vrouwen en vlijt zich op haar matje neer.
  2. De open – minded reiziger. Gehuld in doorsnee sportkleren of de herkenbare olifantenbroek. Staat, zoals de naam al zegt, open voor nieuwe ervaringen. Wil thuiskomen met voldoende verhalen en heeft zich met dit doel ingeschreven voor de proefles.
  3. De teacher (niet te verwarren met de yoga juf). Deze persoon kan mannelijk of vrouwelijk zijn en heeft in Ubud (het yoga Mekka van Bali) de teacher training doorlopen. Sterk in alle poses, zélfs in het huppen naar de handstand.
  4. De koppels. Samen uit samen thuis. Beiden geen helden in yoga maar genoeg doorzettingsvermogen om de les uit te zitten.

Goed nu gaan we echt beginnen. Ik mag lekker op mijn rug blijven liggen, easy peasy. We gooien er wat ademhalingsoefeningen tegenaan en ik merk dat ik echt ontspan. Maar al snel gaat de moeilijkheidsgraad fors omhoog. Yogahoudingen als “ broken wings”, “pigeon”  en “ the frog” vliegen me om de oren en ik doe m’n best me in deze onmogelijke posities te wringen. De soepele turnster van vroeger is ver te zoeken en ik begin lichtelijk te zweten bij deze yin – yoga les, geschikt voor beginners.

De live dj zet zijn laatste liedje in, het einde van de les nadert. Tijd voor de “hero”. Dit houdt in dat je op je knieën zit met je billen tussen je voeten. De bolster ligt achter je ter ondersteuning van de rug. De rug moet dus plat naar achteren? Huh, maar dat is fysiek onmogelijk. Ik kijk links en zie dat alle vrouwen – ofwel slangenmensen – zich al moeiteloos achterover hebben geklapt. Ik kijk naar rechts en schiet in de lach. De yoga juf sleept in een verwoede poging Nicks rug te ondersteunen bolsters, kussens en blokken aan. Ook de andere aanwezige mannen hebben zichtbaar moeite om deze pose 3 tot 5 minuten vast te houden.

Gelukkig is het hierna tijd voor mijn favoriete gedeelte van de les: de savasana, ofwel totale ontspanning van lichaam en geest. Met een nat lavendeldoekje op de ogen en Erin die langskomt voor een kleine maar – o – zo – fijne schoudermassage, komen we weer tot onszelf. 90 (!) minuten later en een héél klein beetje soepeler lopen we de deuren van het lokaal uit, de trap af, terug naar de wereld met normaal flexibele mensen.

Elke Hofmans

www.reisbloggers.com

insta:@reisbloggers


Volg je hart, want dat klopt

Volg je hart

Je hart volgen, we weten allemaal hoe moeilijk dat is.
Maar we weten diep in ons hart ook wel hoe belangrijk het is.
Je doelen bereiken gebeurt over het algemeen veel gemakkelijker als ze vanuit je eigen hart komen.
Niet vanuit de meningen en gedachten van een ander. Want uiteindelijk draait het allemaal om ons eigen persoontje.
De enige met wie je overblijft als alles tegen zit, ben jij zelf tenslotte. Dus dan kan je maar beter dat doen wat vanuit je eigen hart komt.
Want dan kun je er met volledige overtuiging achter staan.

Meningen van anderen

Meningen van anderen zijn er altijd en eeuwig.
Zelf verbaas ik me erover dat als je iets deelt met een ander, daar meteen een mening op volgt.
Een mening over of ik het wel of niet moet doen. Hoezo? Dat is toch niet mijn vraag! Ik deel alleen dat waar ik mee bezig ben.
Kennelijk is het tegenwoordig een verworven recht om daar meteen iets van te vinden. Sterker nog, mensen voelen het als een plicht meteen iets te vinden.
Als je daar gevoelig voor bent, is het heel lastig je eigen hart te blijven volgen. Immers, anderen zaaien twijfel en verderf over jouw plannen en ideeën.
Dat doen ze niet eens bewust, het overkomt hen gewoon. Jij vertelt iets en hoppa, daar komt het oordeel zonder dat je daar om vraagt.
Zelden kom je iemand tegen die vol interesse vraagt waarom je iets van plan bent en hoe je in die richting terecht bent gekomen.

Blijf standvastig

Het belangrijkste is om in jezelf te blijven geloven en niet te vertrouwen op wat anderen er van vinden.
Anderen zijn niet jij en jij bent niet de ander. Plannen delen en sparren met anderen is altijd oké, maar doe uiteindelijk wel datgene wat voor jou het beste voelt.
Pas geleden had ik een plan, dat deelde ik vol enthousiasme in een groep met gelijkgestemden op social media. De meningen waren niet van de lucht.
Sterker nog, mensen vroegen mij om een specifieke uitleg hoe ik dan wel niet dacht dat plan uit te gaan voeren (sommigen wilden zelfs mijn plan helemaal uitgeschreven, haha). En wist ik wel waar ik mee bezig was? 
Nee, dat wist ik niet, maar wat ik wel wist is dat het vanuit mijn hart komt en dat het voor mij de juiste manier is.

Eerlijk gezegd, ik heb een dag getwijfeld na alle meningen van anderen die zeiden dat ik het op die manier nooit zou gaan redden.
Maar uiteindelijk maakte het me standvastiger. Want wie weet nou werkelijk of iets voor mij haalbaar is of niet?
Precies, niemand! Ook ik zelf niet en dat is de reden dat ik het probeer.
Lukt het niet, dan is het jammer, maar heb ik het in ieder geval op mijn eigen manier aangepakt. Lukt het wel, dan ben ik trots op mezelf en op het feit dat ik mijn eigen hart ben blijven volgen.
Ongeacht de meningen van anderen.

Dus blijf je hart volgen, ten allen tijden!

Wat ik alleen maar mee wil geven, is dat je altijd moet doen wat voor jou goed voelt.
Als je je hoofd laat hangen naar de mening van anderen, dan kun je nooit iets op je eigen manier aanpakken.
Omdat er altijd wel iemand is die vindt dat je het op de verkeerde manier aanpakt.
Geloof in je zelf en volg je intuïtie, volg de route die jouw hart je ingeeft.
Want uiteindelijk is je hart datgene dat klopt!