Dankbaar

Aanleiding:

Deze maand was het weer zover, waar ouders altijd naar uitkijken maar de kinderen niet altijd zo fier op zijn: het oudercontact! Ik ga hier in deze blog niet stoefen met de goeie punten en het ideale gedrag van onze kinderen. Maar ik wil het even hebben over wat de juf ter sprake bracht: “Ben jij blij met deze school?”

Ze vertelde me dat ze een moeder heeft horen roddelen over een andere school. Die mama haar peuter kwam naar huis met zijn kleren vol verf! Hij heeft een tubeverf op de grond leeggegoten en is er volledig gaan inrollen… Dat klinkt mij wel wat brutaal. Maar nu komt het: de juffen hebben hem zo vuil naar huis gestuurd want ze zouden geen tijd gehad hebben om hem verse kleren aan te doen…

 

Bedenkingen over die situatie:

Ik heb bij heel dit verhaal toch enkele bedenkingen. Onze juf verteld me dat die kinderen daar allemaal zo stout zijn, dat er wel meer zulke verhalen bekend zijn…

Onze juf kan haar niet voorstellen dat er zoiets in onze school zou gebeuren… Hier zijn de kinderen echt zo brutaal niet.

Maar als je dan zegt dat die daar juffen geen tijd hebben voor nieuwe kleren aan te doen… Waar ligt de fout dan? Maken de juffen wel tijd of hebben ze het te druk? Misschien zijn ze wel onderbemand, en zijn de klassen veel te groot. Of wie zegt dat dat kind het niet gedaan heeft als een schreeuw om persoonlijke aandacht? Ik zal nooit het verhaal erachter weten, maar voor we oordelen zouden we toch de twee kanten van het verhaal moeten zien.

 

En daar groeit mijn dankbaarheid voor deze school:

Iedereen hangt zo aan elkaar, en iedereen kent mekaar bij naam. Vaak als we naar huis stappen dan hoor ik veel de naam van onze kinderen roepen. Vroeger keek ik altijd verbaast op: wie is dat nu weer? Nu vind ik het een normale zaak dat ze elkaar zo vrolijk uitzwaaien. Ook als je ouders tegenkomt zeggen ze vriendelijk goeiemorgen. Al was het maar een knikje, het geeft toch een samenhorig gevoel.

Buiten die vriendelijkheid tussen de ouders en de kinderen voel je ook de verbondenheid in de klassen. Zo komen er hier vaak vriendenboekjes over de vloer, en de uitnodigingen voor de verjaardagsfeestjes volgen elkaar ook op. Om maar te zwijgen over die hoop tekeningen die soms verstopt zitten in de boekentassen.

De kinderen zitten in met elkaar. Als er iemand gevallen is op de speelplaats, of er is iemand ziek en moet naar de dokter dan wordt er echt veel over gepraat. Ze zorgen voor elkaar, en ze zijn bezorgd. En dat is toch een mooie vriendschapswaarde.

Het is misschien omdat het een gemeenteschooltje is maar de leerkrachten doen echt wel hun best. Niet alleen met uitstapjes, maar ook met extra individuele begeleiding. Als er een leerling een achterstand heeft dan zullen ze die de nodige aandacht geven zodat die toch mee kan doen. Ze worden niet opzijgeschoven en genegeerd, maar er wordt echt moeite voor gedaan.

Realistisch:

Natuurlijk heeft elke leerkracht wel zijn favorieten. Dat voelen we wel aan. Maar dat is maar normaal, het kan niet met iedereen even goed klikken. Maar ze doen toch hun best voor de kinderen. En er zijn ruzies op de speelplaats, er wordt al eens gevochten, gepest. Maar die problemen worden streng aangepakt en opgelost. En als je de kinderen na twee maand vakantie allemaal met een brede glimlach naar elkaar toe ziet lopen, dan weet je dat het goed zit! Onze kinderen gaan graag naar school, worden aanvaard en worden niet gepest. Dat is een heel geschenk, daar zouden we allemaal als ouders meer moeten bij stilstaan.

Dank u!

Iedereen geeft hier om mekaar! We worden gezien als uniek mens. En daar ben ik zeer dankbaar voor! Dat onze kinderen een voor een gezien worden. Dat ze hier fantastisch geholpen worden in hun groei, en zichzelf mogen zijn!

Silvy

Voor de website van Silvi klik hier!                  

Het is leuk om te delen...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *